weet het gewoon niet meer

Depressie

Weet het gewoon niet meer

Hi,
Mijn naam is denise, 21 jaar en ben de jongste van 3 (heb nog een oudere zus (26) en broer (24).
Tot mijn 17e heb ik bij mijn ouders gewoond. vroeger thuis hadden we te maken met jeugdzorg. Mijn zus ontmoette iemand in zuid Limburg en liep daarheen weg. mn broer raakte in aanraking met drugs en die wilde altijd alsmaar weg. Er is vroeger thuis veel gebeurd en daardoor werd ik jong onafhankelijk, ik deed me ding en mij hoorde je niet.

Wanneer ik 13 jaar oud was kreeg ik mijn eerste vriendje, met hem ben ik tot mijn 17e levensjaar samen geweest. Ik ging bij hem weg omdat het voelde alsof hij mijn broer was met meer. 'n onwijs lieve jongen, maar als relatie zag ik het niet meer zitten. Een paar maanden later raakte ik in gesprek met iemand die ik van vroeger kende (van verkeerde aandacht en liefde zoeken online). We hadden elkaar nog nooit gezien, en spraken een keer af. Die keer werd nog een keer en nog een keer en het duurde niet lang voor we een relatie kregen.

Op een avond kwam mijn moeder m'n kamer binnen en vertelde dat ze een vakantie had geboekt met mijn vader, moeder en mij. Hier was ik niet blij mee omdat ik vaak scheidsrechter was tussen die twee, en als het weer goed was had ik het gedaan. Maar ja op vakantie dus.. precies op de verjaardag van mijn vriendje waar ik net mee ging. De vakantie was een ramp, daar in het hotel had ik wat Nederlanders ontmoet en wisten niet wat ze zagen. Haast elke avond heb ik op het balkon gezeten (was 1 kamer verdeeld in 2 delen, en ik had de balkon kant) en zitten huilen.

Ongeveer een week nadat we terug waren van die vakantie verwachtten mijn ouders allemaal onredelijke dingen van mij. Ik moest alles doen in huis; wassen, strijken, stofzuigen, de badkamer en wc schoonmaken, ramen zemen etc. 1 dag in de week mocht ik bij mijn vriendje slapen, maar alleen als hij dan de volgende dag moest werken. verder mocht ik 2 avonden per week weg. Ik stond perplex, altijd was ik alleen en had ik geen idee waar me ouders waren. (Als ze er waren was er gezeik). M'n moeder zag mijn verbaasde reactie en zei: 'tsjah, aanpassen of opkrassen, aan jou de keus.' Dit had ik niet verwacht, rende naar boven, belde mijn vriend, vertelde wat er was gebeurd en pakte mijn spullen. Het moment dat ik tassen vol bijelkaar had, ben ik zachtjes naar beneden gelopen naar mijn vriend zijn brommer, heb een tas in de buddy gedaan, en tussen mijn benen 2. Op het moment dat ik net weg wilde rijden hoorden mijn ouders me. Ze hadden niet verwacht dat ik zou vertrekken. Mijn vader riep nog; 'DAN WILLEN WIJ WEL JE HUISSLEUTEL!' Op dat moment heb ik die zo hard als ik kon naar hun toe gesmeten. Vanaf dat moment woonde ik bij de ouders van mijn vriend waar ik op dat moment circa 2 maanden mee ging.

Eenmaal daar heb ik avonden gehuild omdat ik het allemaal niet meer wist. Ik heb zo snel mogelijk een baan gezocht en ben gaan werken. Bij zijn ouders hebben we samen ongeveer 2 jaar gewoond. relaxed vond ik het totaal niet bij zijn ouders en voelde me echt niet op m'n gemak. We zijn wezen kijken om samen een huis te huren. Dit is in de randstad echt kansloos. Daarom zijn we gaan kijken hoeveel geld we konden lenen samen. na een lange zoektocht kregen we de kans om een appartement te kopen op loopafstand van zijn ouders. Het appartement was nieuwbouw en we hebben hem gekocht.

Eigenlijk vanaf het moment dat we ons huis gingen inrichten, ging het in mijn ogen al fout. M'n vriend zei: hier heb je m'n pinpas waar ons spaargeld op staat, haal jij maar het behang, het laminaat etc. Zo heb ik het hele huis alleen ingericht. We woonden daar eenmaal, maar mijn vriend is kok en dus haast nooit thuis. Daar zat ik dan helemaal alleen.. Op dat moment voelde ik me zo eenzaam, en ben ik op marktplaats gaan zoeken naar 2 katten. Ik ben ze toen beide gaan halen en ze zijn nog elke dag het licht in mijn leven <3.

Met 3 vrienden van mij waren we 's nachts aan het touren (ik reed, want iedereen had gedronken behalve ik.) en toen werden we opgepakt en hebben we een nacht vastgezeten. Ik kreeg een speekseltest waar uit kwam dat ik had geblowd. En ben daar nu al 1,5 jaar mijn rijbewijs voor kwijt/ geschorst. Hier heb ik een boete voor gehad opleggingskosten en onderzoekskosten totaal 2000 euro, ik moest bij het Openbaar Ministerie voorkomen en kreeg daar een taakstraf opgelegd. Later kreeg ik te horen dat ik hiervoor ook een punt op mijn rijbewijs kreeg en een strafblad heb nu.

Op het moment dat we opgepakt waren werkte ik in de beveiliging, en wisselde van baan. Mijn VOG kreeg ik niet en moest op gesprek bij de officier van justitie om deze mogelijk alsnog te krijgen. Deze heb ik gelukkig voor een jaar gekregen. Maar nou ik geen rijbewijs meer had wilde ik graag dichter bij huis werken (ik werkte bij een groot bedrijf die door het hele land opereert). Mijn teamleider deed mij mooie beloften maar kwam deze niet na, en vervolgens werd mijn contract niet verlengd.

Nu moest ik met naar genoeg geen opleiding (naja mavo en mbo2) snel een baan vinden die hetzelfde betaalde als ik in de beveiliging verdiende om ons huis te kunnen betalen. Nu heb ik een baan wat circa hetzelfde verdiend maar wat niet mijn ding is. M'n relatie is ook niet meer wat het was... als 1 van ons 2e thuis komt zeggen we elkaar geen eens gedag. Op dit moment leven we met elkaar, langs elkaar heen. En onze relatie is voor mijn gevoel alleen maar bergafwaarts gegaan sinds we samen een appartement hebben gekocht. Dus op dit moment heb ik een baan waar ik het niet naar mijn zin heb, een strafblad, Nogsteeds geen rijbewijs (krijg hem wel terug maar het CBR heeft er 12 weken voor nodig om een brief te sturen dat ik een nieuw rijbewijs kan aanvragen bij de gemeente) en ik woon samen met mijn vriend en onze 2 katten maar voor mij is denk ik de liefde over, hij begrijpt mij niet, ben nooit uit de depressie gekomen.. steeds als ik omhoog klim wordt ik weer terug de put in geschopt. Bij mijn ouders kan ik echt niet meer terug.. En dan zou ik wel heel erg graag op wereldreis willen gaan en dat is ook mogelijk om dan bijvoorbeeld in Amerika oppas te worden maar ik kan niet meer zonder m'n katten, zij zijn mijn steun en toeverlaat.

Tsjahh.. en nu is de vraag wat nu.. en dan denk ik aan de ene kant.. misschien moeten we onze relatie een nieuw leven geven, ergens verweg van hier een huis kopen en daar een leven op bouwen. Maar hij bepaald alles voor zich, heb tegen hem gezegd dat ik graag groter wil wonen, dat ik een toekomst op wil bouwen... dat ik ook rond me 25e ofzo kinderen wil. En het moment dat ik dat zei, zei ik hem ook dat ik geen zin heb dat als we dat hebben dat ik nog altijd alleen ben omdat hij altijd aan het werken is als kok en als hij thuis komt stront chagrijnig is, er geen fut in zit en alleen maar ligt te slapen.

Ik wil zo graag gelukkig zijn.........

weet het gewoon niet meer

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips