ik blijf het verpesten

Depressie

Ik blijf het verpesten

Ik ben 14 en ik blijf het maar verpesten bij mn ouders. Ik steel namelijk geld... En niet van vreemde maar van mn ouders en zussen... Dit is al de derde keer dat ik ben betrapt op heel erg veel geld stelen. Ik haat mezelf er om, maar ik kan mezelf niet stoppen. Elke keer als iets wil kopen pak ik het gewoon uit iemand portemonnee en dan wordt het steeds meer.
Ik weet niet waarom ik het precies doe, maar het zal door allemaal kleine dingen bij elkaar komen. Ik ben eigenlijk nu 2,5 depressief en er zijn nog al wat dingen gebeurd, het begon bijvoorbeeld met een lange periode dat ik naaktfoto's stuurde, omdat ik dacht dat aandacht van dat soort jongens goed was. En een halfjaar geleden maakte mijn vriend het met me uit. We waren toen 9 maanden samen en dat klinkt natuurlijk niet zo erg allemaal, maar echt als ik er in zou geloven zou ik ons soulmates noemen. We zijn nog steeds aller beste vrienden en houden nog steeds super veel van elkaar. De reden was dat hij ineens "de komende jaren geen vriendin wilt". Elke keer als ik terug denk aan wanneer hij het uitmaakte uit het niets, huil ik zo zo hard. Hij was echt alles voor me. Maar dat is allemaal een ander verhaal. Ook heeft mijn zus een jaar geleden en zelfmoordpoging gedaan en is toen in een kliniek beland. Toen ging er dus allemaal aandacht naar haar (ik gaf haar ook die aandacht en ze verdiende het ook hoor!) terwijl ik eigenlijk al veel langer problemen ermee had en mijn zus is nogal dat ze dingen doet voor aandacht, ook dit soort dingen. Ze is ook altijd heel aanwezig express en ik heb daar veel moeite mee. Nu worden het ene beetje allemaal verhalen door elkaar, maar dat komt omdat ik zoveel te vertellen heb enzo. Ik ben ook blijven zitten dit jaar.
Maar ja, het komt erop neer dat ik dus een paar heel moeilijke jaren heb gehad. Ook heb ik vele rijke vrienden en vriendinnen en is dat allemaal heel moeilijk. Waaronder ook mijn ex/beste vriend, hij is heel goed in ondernemen en geld verdienen. En dat is moeilijk om te zien dat hij dan zo makkelijk even allemaal aankopen doet en daar zo goed mee is en dat ik nu niet eens werk heb. Ik heb ook nogal een dure smaak erdoor en ik kost al heel veel geld voor mijn ouders. Ik wil mezelf heel graag veranderen, want mijn ouders zijn bijna altijd super lief, maar ik blijf het maar verpesten. Ik ben erg bang voor mijn toekomst, want ik zie mezelf niet hard werken ofzo terwijl ik dat wel nodig ga hebben. Ik ben bang dat ik het blijf verpesten. Ook weet ik nog lang niet wat ik wil gaan doen later.

Sorry voor de onrust in dit verhaal. Het is ook pas de eerste keer dat ik zoiets doe, maar ik wil graag advies. Ik hoop dat iemand kan helpen ofzo. Bedankt voor het lezen.

Reacties

Dipjes

Wow dat is wel erg veel wat je daar allemaal beschrijft, zeker voor een veertienjarige.....je hebt erg veel op je bordje dat meer bij een latere leeftijd hoort. Het lijkt of je deze dingen niet in je directe omgeving kan bespreken. Je sjouwt er in je eentje mee rond.
Dat je zus veel aandacht krijgt helpt niet daarbij. Jij komt aandacht te kort. Wat je kan proberen is om zelf aandacht te geven. Het lijkt of je ouders niet zien dat je het moeilijk hebt. Besteed eens wat aandacht aan een van hen. Dan ontstaat er mogelijk een situatie waarin je wat kan vertellen over wat je zo bezwaart.
Je komt tekort. En lijkt dat op te vullen met geld stelen dan maar. Kijk eens wat er gebeurt als je bewust aandacht gaat geven en krijgen. Mogelijk neemt je gevoel van niet gezien te worden dan af. Al de dingen die je noemt samen is gewoon erg veel. Ik zou je gunnen dat je daar een handje hulp bij krijgt. Dat kan via de huisarts, of de vertrouwenspersoon op school.
Tob er niet alleen mee. Er is hulp ook voor jou. Een psycholoog kan helpen om dingen op een rijtje te krijgen. Psychologen helpen mensen in bizondere omstandigheden, dus dat is iets anders dan “gek” zijn hoor. Bij jou leeftijd hoort dat het belangrijk is wat je leeftijdgenoten vinden. Maar ook begin je je eigen persoon te ontwikkelen. Die dingen zijn soms tegengesteld en dat geeft spanning. Heel gewoon eigenlijk maar als er thuis weinig aandacht voor je is dan kan het te veel zijn. Probeer met je ouders op een goed rustig moment te praten wat je dwars zit. Het is belangrijk dat je thuis veilig bent en gezien wordt. Van daar uit kan je dan hulp krijgen bij je problemen. Probeer maar eens. Dat stelen lijkt me meer een roep om aandacht/hulp. Fotoos sturen is niet handig dat heb je zelf ontdekt en je ziet zelf dat dat soort aandacht het niet is voor je. Depressie. Is heftig en 2,5 jaar is lang. Je schrijft niets over hulp daar bij. Dat is wel handig en nodig hoor. Dit hoef je echt niet alleen te doen. Het is te veel voor een persoon.
Goed dat je hier raad vraagt. Ook volwassenen vragen naasten en professionals om hulp dus waarom jij niet? Je bent het waard hoor!

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips