Ik weet het gewoon even niet.

Depressie

Ik weet het gewoon even niet.

Ik weet niet zo goed wat er mis is. Er gaat van alles goed met mij. Duizend redenen om gelukkig te zijn en er hoeft er maar een te zijn om verdrietig van te worden en ik ben weer ongelukkig. Ik voel mij soms ook schuldig. Er zijn mensen die het slechter hebben dan ik. Voel ik mij dan verdrietig om hun leiden? Nu ik er over nadenk natuurlijk wel.

Als mensen aan mij vragen “hoe gaat het ermee?” Dan kan ik niet anders dan te zeggen “ja gaat wel” want als ik zeg “niet zo lekker” dan willen ze weten waarom. Ze geven er ook echt om wat er met mij aan de hand is. Maar ik weet het zelf gewoon echt niet. Vraag het maar gewoon niet meer, want dan word ik er ook niet constant aan herinnerd dat het niet goed met mij gaat. Mijn moeder werd een beetje boos toen ik dat zei. “Wat moet ik dan?” Zegt ze. “Moet ik mij niet meer af vragen hoe je je voelt?” Ze maakt zich zorgen. In het verleden heb ik destructieve gedachtes gehad. Vanaf 9 jarige leeftijd al. Ik heb de erfelijke jackpot gewonnen. ADD/dyslexie/vermoedelijk MCDD en beide ouders chronische depressiviteit. Mijn ouders scheidde van elkaar toen ik acht jaar oud was.

Ik wil nu niet verder in detail gaan maar ik moest iets kwijt. Ik weet alleen nog steeds niet wat.
Als iemand contact wil met mij gaat gerust uw gang. Reageer op mijn bericht als u wilt. Ik hoor graag iets van mensen.

Reacties

bets23

waarom niet zeggen dat het niet lekker gaat, als het niet lekker gaat zeg het dan. praat erover, het is zo belangrijk. je mag jezelf toch best bloot geven. wij zijn allemaal mensen

Dipjes

Ja dat is heel veel wat je meekreeg van ouders en jeugd. 2 depri ouders, een scheiding op gevoelige leeftijd en nog wat kwalen. Dat is bij elkaar dan niet gek dat je niet lekker in je vel zit nu. Het lijkt of je geen hulp gezocht hebt.
Of heb je juist al vanaf je 9e hulp? Je zegt er niks over valt me op. Er is hulp mogelijk en ook gewoon met mensen praten lost niet alles op maar helpt je soms even door de dag. Depressie laat je in je schulp kruipen he.
Maar mensen om je heen vinden je vaak gewoon goed gezelschap als je je depri voelt. Je bent dan zachtaardig met mensen bijvoorbeeld omdat je zelf zo gevoelig bent. je kan best met mensen omgaan en zeggen hoe het je gaat, daar vallen ze niet meteen van om hoor.
Als ze er niet mee om kunnen gaan dan is dat jammer voor hen. Maar je hebt wel kans op een werkelijk contact even. Dan is die dag weer voorzien van een lichtpuntje. Even lucht happen. Verder speelt het meeste tussen mensen zich af zonder woorden. Kleine attenties over en weer maken veel meer duidelijk qua steun en meevoelen en sfeer dan woorden. Is best een Eye opener om dat bewust te doen. Is mogelijk een makkelijker manier van contact als je je niet lekker voelt. Praten wordt wat dat betreft weer erg overschat.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips