depressie door hond

Depressie

Depressie door hond

Ik weet het echt niet meer. Ik ben een vrouw met 2 kids 7 en 10 en een man. Ik heb vroeger met mijn man altijd honden gehad tot mijn dochter geboren was. We zijn 6 maanden met haar aan het tobben geweest, ziekenhuis en en uit tot we er achter kwamen dat ze allergisch was voor onze hond en astmatisch was. De hond is toen naar vrienden gegaan. Dit was een verdrietige tijd omdat we stapel gek op onze hond waren. De laatste paar jaar passen we geregeld op op onze oude hond en het lijkt erop dat mijn dochter niet meer reageert. De kinderen zijn beide gek.op dieren en na lang wikken en wegen besloten we een hond aan te schaffen. Ik dacht dat het ook voor mijn depressies goed zou zijn lekker wandelen en buiten zijn. Nou ben ik een half jaar verder en het gaat helemaal niet goed met mij. De kinderen zijn gek op de hond, mijn partner tolereert de hond (die stond er niet helemaal achter) en ik loop van huilbui naar huilbui. Ik ben waarschijnlijk allergisch voor haar. Blijk nu ook Alopecia te hebben (kale plekken op mijn hoofd door stress). De hond is erg op mij gericht maar omdat ik een aantal jaar geleden een ongeluk heb gehad en daardoor een incomplete dwarslaesie heb opgelopen moet ik mijn rust momenten pakken. Dit is dus ook het grote probleem. Ik was honden gewend maar dat was voor het ongeluk. Nu met mijn beperking merk ik dat het te zwaar is. Ik voel me aan alle kanten te kort schieten. De pup is ruim 7 maanden en ik merk dat ik haar het liefst zou herplaatsen. Ik zie mij niet de komende 15 jaar doorkomen met de hond. Mijn man vind dat niet kunnen tov de kinderen. Ik voel me hier ook vreselijk over alleen merk ik dat ik nu echt iets moet doen. Ik zak echt weg....speel regelmatig met de gedachte dat ik niet meer wil en dat het teveel is. Mijn man denkt dat het een fase is en dat ik er over een paar maanden vast anders over denk.....Ik ben bang dat ik het alleen maar erger wordt. Ik weet het echt niet meer. Iemand tips.

Reacties

Niels64

Hoi Trouble,

Dat je depressief bent snap ik maar al te graag.
Je hebt heel wat voor je kiezen gehad.
En nogal wat zaken die geaccepteerd moeten gaan worden.
Ik begrijp goed dat een hond je te veel nu is en zeker een pup.
Maar een hond kan je ook troost geven zeker als deze volwassenen is.
Zomaar weg doen dat kan maar je kunt het ook een kans geven.
En geef je zelf ook een kans om te herstellen van de depressie en zorg goed voor je zelf.
Laat de kinderen de hond uit of komt dat ook op je schouders terecht.
Taken verdelen zodat je je rust kunt nemen.
En probeer te praten met een hulpverlener zoals een huisarts of GGZ praktijkondersteuner misschien hebben die nog meer inzicht of ideeën.
Veel succes met de keuzes die je maakt en veel sterkte en beterschap.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips