Depressieve partner

Depressie

Depressieve partner

Hallo,

Ik weet niet of ik hier met mijn verhaal terecht kan maar ik weet het even allemaal niet meer en ik moet het ergens kwijt. Ik denk /weetdat mijn man depressief is, al jaren. Ik heb het tegen niemand ooit echt verteld, deels omdat anderen het ook niet meteen merken aan hem. Hij is er een kei in om buitenshuis een heel andere jas aan te trekken. Maar thuis is hij bijna constant somber, negatief, heeft moodswings (kan van "alles ok" naar "niks is ok" gaan in een fractie van een seconde soms met aanleiding hoe klein ook, maar vaak zie ik geen aanleiding). Hij piekert constant, slaapt nauwelijks, eet veel en grijpt regelmatig naar alcohol.

Hij heeft altijd wel wat een negatieve manier van kijken naar het leven gehad en ups en downs gehad. En al sinds ik hem ken, is zijn slaappatroon compleet verstoord. Een paar jaar geleden verloor hij zijn werk, doordat hij zijn werk niet goed meer deed en vaak afwezig was door ziekte. Vaak kon hij gewoon niet uit zijn bed door pure uitputting. Hij bleef lang op of zelfs als hij tijdig in bed kroop, kon hij de slaap niet vatten. Rond die periode ging het allemaal verkeerd. Hij begon meer en meer te drinken, zat bijna alle dagen op café, regelmatig tot 03.00u 's nachts en belde mij dan op om hem op te halen. Ik heb dit een tijd gedaan uit angst dat hij anders zelf in de auto zou stappen. Tot op een moment bij mij ook de maat vol was. Op een avond beloofde hij mij om 23.00u thuis te zijn en niet te drinken. Om 01.00u belde ik hem op, geen antwoord. Ik was het op dat moment kotsbeu en kroop mijn bed in. Om 05.00u belde hij me stomdronken om hem op te pikken dus ik werd razend kwaad en zei dat hij voor mijn part in de auto kon slapen en zelfs niet meer thuis hoefde te komen. Hij is toen bij een kennis in de buurt blijven slapen en de volgende dag beloofde hij "zijn leven te beteren".

Een tijd lang is het toen wat beter gegaan. De ups en downs bleven en om nu te zeggen dat het echt goed ging, is veel gezegd. Maar de situatie bleef houdbaar en er waren ook terug leuke momenten. Hij vond ook terug werk. Maar sinds een jaar begint het weer de spuigaten uit te lopen. Doorheen de week slaapt hij nauwelijks (misschien 4u per nacht en dat is dan een goede nacht) en in het weekend zou hij de hele dag slapen als ik hem liet. Hij blijft ook op regelmatige basis alcohol drinken, al is het niet meer zoals jaren geleden. Bij het minste dat ik verkeerd zeg, loopt hij slechtgezind rond... En toen ik vanavond opperde dat hij misschien beter wat meer met de trein naar het werk zou gaan i.p.v. met de auto (uit angst dat hij een ongeluk zou krijgen als hij zo moe achter het stuur kruipt) kreeg ik als antwoord dat sombere mensen wel eens geneigd zijn om voor een trein te stappen, dus dat het beter is dat hij met de auto gaat. We hebben een uurtje geleden ruzie gehad en ik hoor hem nu boven nog woelen in bed dus ik weet dat hij niet slaapt. Binnen 3 uur moet hij opstaan.

Ik smeek hem al jaren om hulp te zoeken, maar hij weigert. "Wat gaat een beetje babbelen helpen"? Ik ben een aantal maanden geleden op het werk gecrasht en ben nu zelf thuis. Als hij niet thuis is, dan voel ik me wel ok, maar van zodra hij thuis komt, ben ik één blok spanning. Heeft hij een goede dag of een slechte, opletten dat ik niets verkeerd zeg... Ik zie hem doodgraag maar dit hou ik geen jaren meer vol.

Reacties

Mhoen

Hallo Annie 2.0

Ik heb me net aangemeld en weet helemaal niet hoe deze site gaat.
Jou verhaal kreeg ik het eerste te zien.
Dat is inderdaad geen fijn leven, maar wel goed dat je het van je af heb geschreven.
Ik ben zelf getrouwd met iemand die Asperger heeft.
Ik wens je heel veel wijsheid toe.

Groet, Mhoen

Sarah__

Ik weet dat dit niet zo makkelijk is als het klinkt, maar: kies voor jezelf.
Als hij geen aandacht besteed aan het werken aan zichzelf en zijn depressie, dan hoef jij niet bij hem te blijven en alles maar te verdragen wat hierdoor op jou afkomt. Jij bent ook mens, jij hebt ook grenzen en je moet het wel allemaal aankunnen. Als je zelf thuis bent komen te zitten vanwege overspannenheid is dat een groot genoeg teken dat het zo niet verder kan. Jouw leven is even belangrijk als zijn leven. Kies voor jouw gezondheid en jouw welzijn en als hij niet wilt meewerken aan het voor jullie samen zo prettig mogelijk maken, dan is het misschien nodig om hem te verlaten....

Heel veel sterkte en succes,

Liefs,

Sarah

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips