In een ‘depressie’ na relatiebreuk.

Depressie

In een ‘depressie’ na relatiebreuk.

IT

Hallo allemaal,

Een maand geleden is mijn relatie uitgegaan en daar heb ik hebt nog steeds meer dan moeilijk mee... tot vorige week hebben hij en ik nog goed contact gehad maar hij is er nu echt klaar mee en doet super gemeen tegen me.

Het is een lang verhaal maar zal het zoveel mogelijk proberen in te korten. We hebben elkaar leren kennen via een datingssite en hadden al binnen 3 dagen afgesproken, vanaf dat moment waren we eigenlijk onafscheidelijk. In het begin deden we nog leuke dingen, mijn thuissituatie was niet heel fijn dus voelde het echt min of meer als een ‘uitweg’ en een stukje vrijheid. Hij maakte me gelukkig zoals niemand anders dat ooit had gedaan, was lief voor me en deed toen destijds nog alles voor me. Niet heel lang erna begonnen er kleine discussies te komen en is vanaf dat moment nooit echt meer opgehouden. Hij dacht op een gegeven moment alleen nog maar aan zichzelf en had niks meer voor me over. Ik ben er laatst pas achtergekomen dat ik hele erge last heb van verlatingsangst en daardoor hem ben gaan claimen. Ik weet dat dat zeker niet oke is, maar het enige wat ik gewoon wilde was bij hem zijn... hij deed bijna niets meer met z’n vrienden, op sporten na dan. Ik praat het nog niet goed en ik had veel eerder aan de bel moeten trekken bij een psycholoog maar ik heb al die tijd nooit geweten wat het was. Ik werd misselijk bij het idee dat hij wat met vrienden ging doen of ergens heenging, dat heb ik hem ook gezegd en ook gezegd dat ik niet wist waar het vandaan kwam.

Toen ik hem leerde kennen woonde hij nog bij zijn moeder, waar ik ook iedere dag was. Na een aantal maandjes had hij zn eigen studio, wat super klein was maar toch zijn we er samen ingegaan. Wat niet de bedoeling was maar het gebeurde nou eenmaal. Op een gegeven moment ben ik daar gaan werken omdat ik de reistijd telkens heel vervelend vond naar mijn oude werk. Vanaf dat moment was mijn wereld heel erg klein geworden, het enige wat ik nog zag was die studio, mijn werk en mijn ex. Ik was iedere dag verdrietig en iedere keer als ik moest huilen kreeg ik ‘ssssh’ naar mijn hoofd. Alles lag altijd aan mij... ook een keer hadden we ruzie en toen wilde ik weggaan, hield hij mij tegen dmv op het bed te gooien en bovenop me te gaan zitten om mij zogenaamd rustig te krijgen, werd ik alleen maar bozer en probeerde me los te wringen en toen kreeg ik een klap op mijn kaak. Volgens hem was het geen klap omdat het met de platte hand was en niet met een vuist. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden van de 100. Op een gegeven moment heeft hij gezegd dat hij er klaar mee is en heeft het uitgemaakt.

Maar goed, nu het dus een maand geleden is uitgegaan.. ik ben er kapot van, ben 5 kilo afgevallen en het doet nog steeds heel erg pijn. Ik was niet meer in staat om te werken en heb ik me ziekgemeld en heb ik mijn ontslag ingediend. Mijn vader heeft mijn spullen opgehaald daar, want ja we woonde samen.

Ik heb mezelf aardig snel ‘herpakt’ doordat ik een nieuwe baan ben gaan zoeken, waar ik nu 2 weken werk en het erg naar mijn zin heb. Na mijn ex een week niet gesproken te hebben, stuurde ik hem een berichtje en vanuit daar hadden we gelijk weer afgesproken. Hij was benieuwd hoe het met me ging en hij wilde me wel weer graag zien. Die avond hebben we afgesproken en dat was heel erg fijn. De dag erna, deed hij weer heel kortaf en was ik weer super verdrietig. De volgende dag kreeg ik een belletje met dat hij me mistte en of ik weer wilde afspreken, natuurlijk zeg ik ja... volgende dag hebben we afgesproken, was weer heel gezellig en ben ik bij hem blijven slapen.. hij had me verteld dat hij het wel weer opnieuw wilde proberen. Ik kon weer normaal slapen, eten en was hartstikke blij. Totdat ik tegen hem had gezegd dat ik het belangrijk vond om leuke dingen te blijven doen i.p.v. alleen maar thuis te zitten, volgens hem pushte ik hem te erg. Ook had ik gevraagd of het oke was als ik weer wat spullen bij hem mocht laten liggen want dat was gewoon makkelijker voor mij, had ik niet moeten vragen want dan gingen we weer zo snel als voorheen. Hij vond het niet oke en ik reageerde daar een beetje teleurgesteld op... dat was voor hem weer de druppel om er een einde aan te maken (dit was vorige week). Nu ben ik weer super verdrietig, hij heeft mij geblokkeerd, de enige manier hoe ik hem kan bereiken is via ‘anoniem bellen’. Ik bel hem nog steeds en hij doet heel gemeen tegen me. Ik kan hem niet loslaten en ik heb het zo hard geprobeerd, maar alles in me schreeuwt om hem.

Sorry voor dit lange verhaal en ik hoop dat iemand misschien advies heeft om hieroverheen te komen.

Reacties

Marcell

Jeetje wat een ellende allemaal.
Ja ik kan me dit heel goed voorstellen.
Vanwege depressie heb ik zelf ook in augustus een eind gemaakt aan mijn relatie.
Daar heb ik heel veel spijt van maar helaas is zij ook verder gegaan.
Ik kan wel zeggen tijd heelt alle wonden maar die tijd duurt dan wel heel erg lang.

Toch denk ik dat het beste is om geen contact meer te zoeken of bv fotos te bekijken.
Liefde is als een drugs waar je van af moet kicken.. En dat kan echt alleen maar door te laten gaan.
Is echt moeilijk hoor, maar je bent niet de enigste...
Sterkte daar.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips