Minderwaardigheidsgevoel op mijn werk

Depressie

Minderwaardigheidsgevoel op mijn werk

7 maanden geleden ben ik naar het buitenland verhuisd. Een nieuwe start, een nieuw avontuur, dat had ik echt nodig. Eindelijk voelde ik mij gelukkig, alles ging mij voor de wind! Ik pakte de taal zonder les enorm snel op, maakte leuke contacten en kreeg ladingen met complimenten. Ook een (serieuze) baan kwam al snel en wat werdt ik overladen met complimenten!

Ik ben afgestudeerd pedagogisch medewerker jeugdzorg, maar ik heb alleen nog maar stage gelopen. Dus dit is mijn eerste echte baan, 3 jaar na het halen van dat diploma.

Het leven lachte mij na jarenlange depressie en onzekerheid eindelijk toe! Tot een week geleden, toen ik voor het eerst met een andere leerling te werken kwam. Het is een jongen met autisme. Ik werdt gewaarschuwd; hij vind blond haar leuk, pas op want hij trekt aan je haar. Ik dacht; ik kan dit, ik ben immers opgegroeid met twee autistische broers! Dit had hij bij mij de eerste 3 weken dat ik daar werkte niet gedaan dus ik riep al met mijn grote mond rond te bazuinen dat ik wel met hem kon werken.

Nu, een week geleden, begon ik pas écht met hem te werken en werkelijk; ik heb heel wat haar verloren. Ik kan maar geen oplossing vinden. Eerst dacht ik; het kost tijd, hij moet mij leren kennen en we moeten onze draai vinden. Maar nu heb ik een nieuwe collega, zij heeft ook blond haar. Vandaag werkte zij met hem zoals ik de afgelopen dagen deed, en wat ging dat goed!

Natuurlijk ben ik blij voor de jongen dat hij een persoon gevonden heeft waar hij wel in alle rust en vertrouwen naar kan luisteren, maar een vies gevoel blijft aan mij knagen; waarom bij haar wel en bij mij niet? Ben ik dan toch niet goed genoeg? Heb ik al die complimenten gekregen omdat ze gewoon een enorm personeel tekort hebben? Wat doe ik toch verkeerd?

Ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten. Sinds de eerste dag dat ik aan mijn haar getrokken ben, ben ik alleen maar aan het spitten, analyseren en oplossingen aan het bedenken, maar ik kom er niet uit. Mijn collega's troosten mij door te zeggen; dat komt omdat je blond bent en hij deed dit ook steeds bij een andere blonde collega.
Die is uiteindelijk met hem gestopt en werkt met andere kinderen. Ik weet dat dit slechts een troost is, want de rector (zij is zelf sociaal pedagoog) zegt dat het met veiligheidsgevoel te maken heeft.

Hij is veilig bij mij, ik doe hem niets. Ik accepteer zijn persoonlijke ruimte, ik probeer zo kort, bondig en duidelijk mogelijk te zijn en we lachen vriendelijk naar elkaar. Waarom lukt het dan toch niet... Waarom kan ik het niet...

Ik wil niet zo iemand zijn die een kind niet aan kan. Ik wil niet minder zijn dan de rest! Het ging juist zo goed...

Ik kan er al dagen niet van slapen en mijn ijzersterke relatie en heerlijke gevoel thuis gaat er ook aan onderdoor. Ik kan aan niets anders meer denken dan; wat doe ik fout? Wat kan ik doen om het wel te kunnen? Wat denken anderen wel niet van mij nu ik rondgebazuind heb dat ik wel met hem kan werken want ik kan hem wel aan...

...

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips