Stoppen met studie? Depressie of aanstellerig?

Depressie

Stoppen met studie? Depressie of aanstellerig?

Beste lezers,

Ik voel me zo ontzettend slecht de laatste tijd en ben echt even radeloos. Ik hoop dat jullie mij advies of tips kunnen geven, want ik kan hier eigenlijk met niemand echt over praten in mijn omgeving. Maar eerst zal ik vertellen wat er aan de hand is.

Ik ben 21 jaar en woon samen met mijn vriend. In september ben ik na 2 tussenjaren weer begonnen met een opleiding: de pabo. Het leek mij in eerste instantie een super leuke opleiding, maar ik merk dat het heel zwaar valt. Ik heb namelijk al heel mijn leven last van piekeren, maar dan ook echt veel piekeren. “Wat denken mensen over me?” “Doe ik het wel goed?” “Ik sta zo voor schut.” En er is eigenlijk niemand die die gedachtes weg kan laten gaan behalve mijzelf. Door dit piekeren en overal 100x over na te denken is mijn stage eigenlijk ondraagbaar geworden voor mezelf. Ik voel me zo stom en nutteloos en zit er elke maandag zo tegenop om weer te gaan. Ik merk ook dat ik lichamelijk ziek wordt als ik er nog maar aan denk. Ik heb heel veel last van buikpijn, hoofdpijn, misselijkheid en heb de laatste 2 maanden echt slapeloze nachten. Ik trek me zoveel aan wat mensen tegen me zeggen of wat ze over me denken. Ik ben daarin zo onzeker.

Nu ben ik gepest vanaf mijn 13e op de middelbare school en ik denk dat die onzekerheid daar vandaan komt. Ik ben in die periode ook erg depressief geweest en heb dit in die tijd met moeite aan mijn ouders verteld die erop reageerden dat ik me aanstelde en dat ik aandacht zocht. Nu merk ik het laatste half jaar dat het weer mentaal dus steeds slechter met me gaat en dat ik weer terug val in die depressie en ik vind het doodeng. Ik ben er haast van overtuigd dat dit door mijn opleiding komt (sociale druk is te groot) en ik haat dit. Ik kan/durf het er met niemand over te hebben omdat ik me zo kwetsbaar voel en bang ben dat ik dezelfde reacties terug krijg als vroeger..

Ik twijfel nu enorm of ik moet stoppen met mijn opleiding zodat ik hulp kan gaan zoeken en aan mezelf kan werken. Maar ik ben ondertussen 21 en heb alleen nog maar mijn Havo-diploma op zak. Mijn vriend, ouders en vrienden zullen ook zo teleurgesteld in mij zijn als ik stop, maar ik trek het niet meer..

Sorry voor dit lange verhaal.. ik hoop zo dat jullie me kunnen helpen

Reacties

Sarah__

Jouw gezondheid (of het nou psychische gezondheid is of niet) gaat áltijd voor. Als jij denkt dat het nodig is om te stoppen met je studie om aan jouw gezondheid te werken, dan is het goed om dat te doen. Maar misschien is het ook mogelijk om een tussenweg te vinden, bijvoorbeeld het jaar in twee jaar doen of alleen en pauze nemen. Als je zorgt voor een brief van jouw huisarts of een psycholoog aan jouw school, dan zou jouw school jou wel moeten kunnen helpen.

Als ik lees wat je schrijft denk ik dat het nu niet meer haalbaar is voor jou om door te studeren. Zorg dat je kiest voor wat goed voor jou is en niet wat goed is voor anderen. Ga zo gauw mogelijk naar de huisarts en zorg dat je een verwijsbrief krijgt voor gespecialiseerde ggz. Je hoeft het niet alleen te doen allemaal! Je hebt echt baat bij een goede therapie. Misschien een deeltijdbehandeling, of een intensieve ambulante behandeling, of misschien is één keer in de week een psycholoog zien ook wel genoeg. Zorg in ieder geval dat je een plek vindt waar ze jou echt kunnen gaan helpen!

De wachttijden voor een psychotherapeut met een zelfstandige praktijk zijn vaak korter dan ggz instellingen, dus je zou samen met je huisarts (of thuis alvast via internet) iemand kunnen zoeken en je daar aanmelden voor een intake!

Heel veel sterkte & kracht,

Sarah

sammyboy

Hoi
Jou onzekerheid over alles doet jou geen goed. Voor mezelf heeft het geholpen om te starten met kleine hindernissen te nemen wanneer de grote te hoog gegrepen lijken. Jij moet leren hoe goed het voelt om kleine overwinningen op jezelf te nemen … en wanneer je dan naar je omgeving kijkt zal dit je sterken en je zal meer moed krijgen om op die weg door te gaan.
Ik vind wel dat, als er iemand is bij wie jij altijd en met alles terecht zou moeten kunnen, is het jou partner ! Trekt die eens een vies of raar gezicht ? Tja, die spieren hebben ook oefening nodig he lol. De mensen aanvaarden je zoals jij je presenteert. Maw ik heb een broer die letterlijk schijt heeft aan alles terwijl ikzelf een denker/dubber ben. Wanneer ik toch eens iets typisch doe dat men enkel van mijn broer verwacht dan zegt men het ook zo : ja dat jou broer zo iets doet is normaal, zo is hij nu eenmaal.
Het is allemaal een kwestie van perceptie. Jij hebt evenveel recht om te "zijn" en je eigen keuzes te maken als eender wie en weet je; dat je er nu van wakker ligt of niet wat anderen denken …. denk je echt dat de anderen hier van wakker liggen ? Hoe vaak heb ik niet te horen gekregen : wat ? waarom heb je niks gezegd, wij hadden helemaal niks in de gaten ….
kleine hindernissen en jezelf een schouderklop geven wanneer het lukt en met een glimlach zeggen : opnieuw ! wanneer het net niet lukt

ikkerobert

Gewoon vasthouden aan je schema voor je opleiding. En wat een ander denkt over je moet je naast je neerleggen. Jij bent het die zijn eigen creatie is, dus ook je eigen issues mbt hoe anderen reageren en denken. Geloof me dat zij dat doen om er beter van te worden en jouw den trigger en daar naar te kijken waar die trigger plaats vind. Dat je moe bent is dat je veel woede en angst meedraagt en dat niet alleen uit dit leven maar nog meer. Ik nu even naar hier en nu, dit is het. Niet gisteren niet morgen maar nu. Wat zit je dwars wat is er nog niet verteld en wie wil je dat het jouw probleem kent? Zoek je erkenning, vergiffenis, medelijden of een je in je slachtofferrol te blijven hangen? Ik ben een stuk verder in het verwerkingsproces dan menigeen, doch ben niet iemand die het denkt te weten of de wijsheid in pacht heeft van een geschoold iemand, welke het moet leren uit een boek en geen levenservaring hier in heeft. Tracht je te laten zien dat het allemaal in je zelf zit. Wat ik deed is in 3e persoon in gedachte, een dialoog aan te gaan en kijken waar mijn blokkades en woede zat en zit. Hoewel mijn verhaal begint 50 jaar geleden, ben ik er nog steeds niet uit en het hoeft niet. wat wel hielp is een dikke huilbui welke tot aan het breekpunt is gegaan. Het heeft mij lucht gegeven en kan weer meer aan. Het is je angst die het vasthouden, vraag jezelf welke angst je vasthoudt, die laat je verzwakken en geen keuze kunnen maken. En ja onze maatschappij doet er heerlijk aan mee door jou juist die trigger set te geven, niet om je te verzwakken maar juist te ervoor te zorgen dat jij in de toekomst wel je zelf kunt zijn in alle glorie en vorm die je bent. Wat mij ook hielp om te breken en te huilen, is voor mij muziek, en luister naar muziek welke je diep raakt en laat je daarin gaan, al is het stilletjes als die tranen maar rollen. Ga er nog er niet vanuit dat het gelijk resultaat kan hebben doch is het mogelijk aan de hand van je proces. Het heeft tijd nodig en liefde en dat laatste is het grootste gemis in ons leven daar wij onze pijn voorop stellen daar wij als slachtoffer ook eens de krediet en de glorie willen ervaren welke wij nooit mochten tonen of laten horen. Juist dit item wil ik toelichten. Mijn eerste ervaring hier in Nederland, ik ben 4 jaar oud toen ik naar NL kwam. Hier wordt ik uit mijn bed gehaald, door mijn dronken stiefvader, welke op zijn beurt mij zich over zijn knie legt en ik verwacht een pak slaag. Doch in plaats van een pak slaag voel ik een stekende pijn in mijn kleine kont, op dat moment komt een kreet welke direct gesmoord werd en de volgende steek volgt. Toen zag ik een naald in zijn handen. Direct nadat hij klaar was met zijn spel, moest ik naar boven alwaar ik mijn moeder naar beneden zag komen en zij vroeg mij wat ik beneden deed. Hierop laat ik mijn onderbroek zakken en laat mijn moeder zien wat mijn stiefvader mij had aangedaan. Moeders krijgt werkelijk de schrik om het hart en weet zich geen raad met de situatie. Moeders die in de oorlogstijd met brandewijn en suiker in leven is gehouden op de vlucht in de oorlogstijd, ziet nu haar misschien wel stoutste droom haar grootste angst waarheid worden. Hierop gaat zijn wat beneden en hoopte dat zij verhaal ging halen bij hem. Doch het blijft stil, op dit moment wordt de mishandeling dus daadwerkelijk doodgezwegen en hier komt dus mijn angst vandaan niet gehoord of gelooft te worden. Nogmaals schrijf ik je dit dat je hier dingen / zaken kunt meenemen die voor jou kunnen dienen en ook anderen.

L1998

Dankjewel voor jullie reacties. Dit helpt mij al enorm. Ik ga deze week met mijn studieloopbaancoach praten over hoe het verder moet. Soms lijkt het namelijk weer even goed te gaan en daarna gaat het weer hartstikke slecht.. ik ga ook zeker de huisarts opzoeken, al moet ik zeggen dat dat een best grote en lastige stap is. Nogmaals, dankjewel voor jullie verhalen en adviezen.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips