Vrouw, 27, 2.5 jaar ziek

Depressie

Vrouw, 27, 2.5 jaar ziek

Ik ben een vrouw van 27 jaar. 2.5 jaar geleden ben ik ziek geworden door dat de medicijnen die ik kreeg niet meer werkte. Hierdoor kreeg ik ernstige huidproblemen. In het begin heb ik doorgewerkt,tot dat ik echt niet meer kon. Inmiddels lig ik een jaar op de bank omdat ik slecht slaap, weinig energie heb en veel jeuk.

Ik was altijd een druk, sociaal en vrolijk mens,maar inmiddels ben ik een slap aftreksel van mijzelf. Ik wil niet dat andere mensen zien dat het slecht met me gaat,daarom isoleer ik me van veel mensen en hou ik de schijn op tegen de mensen die ik niet kan ontlopen. Wel heb ik een vriend die wel weet dat ik op het moment instabiel ben. Uiteraard is dat ook een extra zorg, omdat ik bang ben dat het ook voor hem te lang duurt en hij bij me weg gaat.

Ik vind het vooral lastig omdat ik normaal erg rationeel ben. Ik geloof daarom ook niet dat ik daadwerkelijk zelfmoord zou plegen,omdat er altijd een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik dit anderen niet kan aandoen,omdat er nog mensen zijn die om me geven. Ik heb echter wel het idee dat ik steeds meer grip op mijn leven verlies. Omdat ik niet kan werken bouw ik steeds meer schulden op, en ik ban bang dat als ik eindelijk beter ben eerst nog jaren bezig ben om dit af te betalen. Ook voelt het alsof het beter zou zijn voor de mensen om me heen als ik er niet meer ben. Ik snap dat ze hier verdriet van zullen hebben, maar ze kunnen dan in ieder geval weer vrij leven,zonder rekening te houden met mij.

De gedachte aan zelfmoord maakt me ook somber, want ik heb echt al heel veel mooie momenten meegemaakt in mijn leven. Ik weet alleen niet hoe lang het nog duurt voordat ik eindelijk mijn leven terug heb. Ik kan mezelf niet motiveren om dingen te doen, soms heb ik wel de motivatie,maar geen energie.

Ook heb ik geen idee wat ik eigenlijk met dit bericht wil bereiken, maar hopelijk kan iemand tips geven hoe ik kan om gaan met mijn situatie.

Reacties

loe

ik ben nieuw op het forum ...maar kan zeggen als je niks doet gebeurd er ook niks ..klinkt wat kort maar ik ben bijna 13 jaar depressief .dagelijks dus heb weinig goede momenten.ik heb alles kwa pillen gehad....slikte wat en ging wachten op resultaat maar dat gaat echt niet zo.ik kan sinds kort me eigen vinden in fietsen op mountainbike.zoek rustig gebied op want ik ben niet graag tussen de mensen....ik ben erg eigenwijs vandaar dat ik sinds kort dingen doe kwa sport ..het is het enigste wat werkt bewegen ....het is een mega strijd maar er is weinig keus vechten of wachten??wens je veel kracht

sammyboy

Ik lees vaak : vechten !!! maar is dit wel het juiste woord ? vechten betekent je verzetten, afzetten tegen iets waarvan je hoofd zegt : ik kan dit niet !
Ik zou eerder denken : uitkijken naar !
Als ik 's morgens met plezier opsta is dat omdat ik uitkijk naar dingen die gaan komen. Wat t ook is dat jou dag aantrekkelijker kan maken : een fietstochtje, een tas van je favoriete thee, een bezoekje hier of daar, een tvshow, ….
tja, weet t, zin in niets zeg je dan !
Plan dingen waarvan je denkt dat je d'r naar zal (leren) uitkijken of waarvan je denkt : moest ik me beter voelen dan zou ik zeker dit of dat doen ….. en valt het tegen …. morgen weer een dag voor een nieuwe poging ! vind jezelf opnieuw uit zou ik zeggen, de wereld ligt open aan je voeten ….

sammyboy

meeste mensen hebben wel een koertje/tuintje/balkon …. neem een kip om voor te zorgen. Zij zal voor jou zorgen en jij hebt een lekkere omelet op je bord. Haal plantjes in huis zoals tomaten …. ontdek hoe jij de mooiste tomaten kan kweken op 30 cm² van je woonruimte …. en wanneer je je eerste tomaatje plukt en proeft …. zaaaaaaaaaalig !!!

sammyboy

wat heb je daar aan ? daar zou je versteld van staan …. je leert opnieuw genieten van de kleinste dingen in het leven

sammyboy

voor de dame van dit artikel : jou problemen met jeuk van je huid. Heb je reeds huis/tuin middeltjes geprobeerd ? We hoeven niet steeds naar zware middelen te grijpen. Een geweldige truk (zelf ondervonden) : 50%appel azijn met 50% water. Tweemaal daags de plekken mee inwrijven en een tweetal keer per week een hydraterende huidcrème om uitdroging tegen te gaan … geneest je probleem niet maar bij mij is de jeuk "eindelijk" houdbaar geworden …..

ikkerobert

Je gevoel van doodgaan is een verschijnsel welke een gevoel weergeeft van je machteloosheid, de dood is niet hierin is niet de oplossing het is een gevoel welke vooraf gaat aan een nieuw proces. Het is een gevoel voor je die het oude gedag zegt en open staat voor een nieuw begin. En dan te bedenken dat je er dan ineens niet meer bent, wie laat je achter, wie is je dierbaar en waarvoor is het waar jij voor wegloopt richting dat graf? De verlossing? Van wat....? Het enigste wat je achterlaat is nog meer verdriet en leed, laat dan je verhaal op zijn minst aan het papier toe. Het werkt als een uitlaatklep en schrijf het op zoals je het wilt schrijven zonder te letten op. Misschien kun je mijn andere antwoord lezen en dan zie je wat e meer kan vinden bij en met jezelf die jouw wel weer die energie laten herontdekken, want het zit in je alleen weet je het nu even niet te bereiken daar een angst en ego het je niet toelaten, daar jij die angst in stand houd en niemand anders. Angst is een gedachte en de gedachte aan vroeger is een trigger voor ons geheugen. Indien deze trigger wordt aangesproken gaat ons brein op zoek naar dat beeld en met dat beeld is tevens de ervaring die wij hebben opgedaan op dat punt de herkenning voor de brein en zo weer die angst. Probeer in 3 persoon alsof je als iemand anders het gesprek leidt waarin jij de vraag stelt en dan luistert naar het antwoord. Dus geen antwoord geven voor die ander maar puur voor jezelf. Ik schrijf dit niet om iets beter te weten of iemand anders te laten lezen wat men doen moet. Een ieder doet het op zijn/haar manier en ik ben niet diegene die zegt dat het je helpt. Daarin mag jij dat uitmaken. Doch dat je niet alleen hierin staat.

ikkerobert

Je ziekte is tevens je oorzaak van het vasthouden van die angsten welke jouw licht niet laten schijnen zoals je werkelijk kunt schijnen.

Sarah__

Als je je zo voelt als je omschrijft, lijkt het me super nuttig en belangrijk om professionele hulp te zoeken. Of heb je deze al?

Heel veel sterkte, en weet dat je hieruit gaat komen!

Liefs,

Sarah

Dipjes

Ja als je er zo aan toe bent kan hulp echt geen kwaad hoor.....Alles alleen oplossen, dat doe je bij andere dingen toch ook niet..... De gedachte dat anderen beter af zijn zonder jou is vals. Wel begrijpelijk en invoelbaar maar vals. Als jij er niet meer zou zijn laat je een bomkrater achter voor de anderen, die ook nog eens geen idee hebben hoe dat nou kan, omdat je je gevoelens niet deelt.
Het is een heel uitgezoek om deze situatie uit de knoop te trekken maar het kan. Gek is dat ik achteraf na jarenlang tobben mij helemaal niet meer zelfs maar voor kan stellen waar ik nu eigenlijk zo over tobde....
Medicatie kan helpen als je te ver bent om aan jezelf te kunnen werken maar een combi met therapie werkt over het algemeen het beste.
En die andere mensen, wel die willen vaak gewoon het beste voor je, daar kan je enorme steun en relativering aan hebben, net zoals jij zelf misschien in een andere fase weer anderen opbeurt. Dat is nou juist zo mooi aan het delen met elkaar. Als het zwaar is moet je juist delen, isoleren is verleidelijk maar helpt niet echt.
Gewoon contactjes zo veel als je aan kan. Hoeven geen diepgaande gesprekken te zijn maar ook dat is wel eens een opluchting. Weet je zo veel mensen maken wel eens een depressie door. Maar er wordt weinig over gepraat.
Terwijl dat echt toch wel een goed idee is, zoals je nu op dit forum doet kan ook met mensen om je heen hoor.
gewoon mondjesmaat uitproberen of het bevalt. Beetje buiten wandelen elke dag, een taakje voor jezelf per dag, dan heb je al een heel plan van aanpak. En hulp zoeken echt doen. Ik spreek uit ervaring en na veel geworstel ben ik een fase verder in mijn leven. Ik pak dingen anders aan. Dat kan!

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips