Man van 23, die het echt even niet meer weet en ziet zitten

Depressie

Man van 23, die het echt even niet meer weet en ziet zitten

Hoi,
ik ben een man van 23 jaar oud, voor mij is het voor het eerst dat ik het op een website probeer omdat ik zelf met enorm veel dingen in de knoop zit. ik heb vaak om hulp geschreeuwd om me heen en ook bij de huisarts ik ben meerdere malen opgeroepen voor psychologische hulp. elke keer klap ik dicht en laat ik het voor wat het is en ben ik bang dat niemand mij zal begrijpen of mij kan helpen ermee. ik weet zelf ook dat het niet goed is om de hulp af te slaan, maar ik krijg het er zo enorm benauwd van, dat ik er nog banger voor wordt. ik krijg mijzelf niet over de streep het getrokken, maar blijf toch elke dag en nacht in depressieve nare zelfmoord gedachtes zitten, het is zelfs zo dat ik niet eens normaal televisie kan kijken of kan gamen ( iets wat mij vroeger altijd rust gaf) constant schieten mijn gedachtes alle kanten op er zit geen rust in en zit hier echt al een aantal jaren mee. ik heb het geprobeerd om vrienden en familie uit te leggen hoe ik me voel, maar ter vergeefs begrijpen zij echt niet hoe ik mij voel en heb ik het gevoel alsof ik alleen maar mezelf als nog gekker verklaar omdat niemand me begrijpt.

Ik ben geboren op 25 april 1995, ik heb 2 zussen van de zelfde vader en moeder. alleen is onze biologische vader een man die ik nooit heb gekend, volgens verhalen van familie is mijn biologische vader een slechte man waar ik ABSOLUUT niet mee in aanraking moet komen.
ik heb daarom wel een stiefvader in me leven gekregen vanaf me 3e, van me stiefvader kregen we nog een stiefzus erbij van zijn eerdere vrouw en in 2000 is mijn halfbroertje geboren van mijn moeder en hem. ondanks dat hij ervoor gezorgd heeft dat wij een huis hadden heb ik nooit het gevoel gehad dat ik echt een zoon voor hem was. miss is dat ook wel de schuld van mijn moeder want mijn moeder heeft mij altijd in bescherming genomen als ik ruzie met hem had. want hij mocht van mijn moeder absoluut niets tegen mij zeggen. maar een aantal jaar geleden zijn mijn stiefvader en me moeder gescheiden, mijn moeder is toen naar Cyprus vertrokken om te werken en heeft ons allemaal in de steek gelaten voor 3,5 jaar lang, in die periode woonde ik nog in het huis bij me stiefvader. en dat hij nooit wat tegen me mocht zeggen is er toen ook werkelijk allemaal uitgekomen, hij heeft mij verbaal echt naar de grond getrapt, als ik het huis niet opgeruimd had zoals hij dat wou dan was ik een klote jong die maar moest (sorry voor me taal) opkankeren naar zijn moeder. het voelde heel erg alsof hij mij de schuld gaf van de scheiding. ik heb de gehele periode geprobeerd alles weg te slikken en gewoon door te gaan maar, ik onderdrukte het met blowen en deed dat ook echt elke dag om te kunnen slapen. het werdt opgegeven moment zo erg dat ik op werk wat ik toen de tijd had was gebroken en alles eruit kwam, mijn werk schrok ervan hoe ik behandelt werd en zeiden dat ik er iets aan moest doen. maar ik wist zelf niet zo goed wat ik ermee moest doen. ik ben op het moment dat ik echt in een depressie raakte met drugs in aanmerking gekomen niet de softdrugs wiet zoals ik eerder zei, nee harddrugs: pillen, ketamine en paddo's alle soorten drugs waardoor ik me pijn en verdriet niet meer zou voelen, en gebruikte het steeds meer. elke weekend, zonder slaap en alleen maar drugs gebruiken, het werd zelfs zo erg dat ik me ziek melde van werk om door te kunnen gaan met drugs. ik voelde me op dat moment veilig in een bubbel, maar merkte ook dat het me langzaam afbrokkelde, ik begon te liegen tegen mensen die me dierbaar zijn, iets waar ik het meeste spijt van heb is het gelogen hebben tegen hun om wat? me zelf naar de klote te helpen... ik gebruikte steeds meer en daardoor begon ik "bad" te gaan bad trips waarbij ik dingen begon te verbeelden die er niet waren, complot theoriën in me hoofd over mensen die me dierbaar waren die mij iets wouden aan doen, ik begon mezelf op te sluiten in huis en durfde nauwelijks de deur nog uit. na een paar weken thuis gekluisterd zitten heb ik ingezien dat ik moest stoppen met de harddrugs, ik blowde op dat moment nog wel, met de harddrugs was ik toen ook acuut me gestopt. alleen werd het blowen toen steeds meer en erger, dat ik het zelfs voor werk ging doen. ondanks dat ik wist dat ik daar ook mee moest stoppen, lukte dat mij niet ik bleef ermee door gaan en na elke joint had ik toch enorm veel spijt en raakte ik nog depressiever, ik was weer in een put beland en wist op dat moment echt niet meer wat ik moest doen, ik heb toen ijzerdraad gepakt en geprobeerd mijzelf te wurgen in m'n kamer, op het moment dat ik sterretjes begon te zien liet ik toch los en barste ik in tranen uit en bleef ik mezelf aanvragen waarom ik me toch zo voel.. ik heb daarna toch weer geprobeerd hulp te zoeken bij een vriend waarvan ik wist dat hij ook ooit in een depressie zat, hij vertelde mij dat ik net als hem moest gaan backpacken in Azië. dat leek mij een goed idee dus ik ben in eind mei 2018 naar Bangkok Thailand vertrokken in me eentje, ik voelde me daar zo rustig en zo fijn, een rust die ik echt nooit had gevoeld. maar toch bleven er dingen aan me hoofd knagen waardoor de rust enorm verstoort werd, na ongv 4 weken door thailand heen gereisd te zijn, kreeg ik een bericht van mijn stiefvader op me telefoon. hier stond in: Je spullen staan op straat, hier kom je er niet meer in. ik was geschrokken en wist even niet zo goed wat ik moest doen. ik belde een vriend van me op om te vragen of die wou kijken , en idd al mijn spullen stonden op straat. hij heeft voor mij toen zoveel mogelijk meegenomen en bij hem thuis neergelegd zodat het veilig was. ik heb zelf gelijk mijn ticket terug naar huis geboekt om dit uit te zoeken. toen ik thuis kwam kreeg ik een aanbad van me moeder die weer net een paar maanden terug was in Nederland van Cyprus om bij haar te wonen, ik heb daarvoor gekozen omdat ik het gevoel had dat dat me enige keuze was. mijn moeder houdt van me dat weet ik, maar naast dat ze mij me broertje en me zussen in de steek heeft gelaten voor 3,5 jaar, is me moeder sinds dat ik 15 ben al alcoholist, ik heb haar toen de tijd vaak naar bed moeten dragen, iets wat mij heel erg veel pijn doet en hoog zit. en dat is nu niet veel anders. elke dag zie ik haar een fles wijn achterover tikken en als ik er wat van zeg is het huis te klein.

ik praat zo wel enorm veel en ben enorm verdrietig op het moment dat ik dit type, ik heb nog niet eens de helft verteld van wat ik wil vertellen van de dingen die ik heb meegemaakt.
maar komt in het kort op neer dat ik vroeger ook van groep 3 basis school tot 3e jaar middelbare ben gepest, geslagen, geschopt omdat ik roodharig ben. na me pest periode heb ik veel mensen leren kennen en ontmoet maar ook veel weer verloren, liefdes die me hart hebben gebroken. mensen die messen in me rug hebben gestoken.

is het gek dat ik daarom denk dat het misschien beter is zonder mij ?

Reacties

Erishoop

Hoi man, je bent waardevol als individu, als uniek mens. Laat je nooit gek maken door je omstandigheden of door je verleden. Blijf altijd vechten. Een goede vriend heb je, dat hij wat spullen voor je heeft veilig gesteld. Ik (man, 45 jaar) begrijp heel goed je verdriet, maar trek je eigen weg in het leven en aanvaard de problemen om je heen. Het is eenmaal zo. Geen drugs of medicatie gebruiken natuurlijk. Als je rustig blijft kan je heel ver komen. En geniet van je jonge jaren, laat ze niet verpesten.

haat

Hey, ik begrijp je wel. Het is niet gek dat je denkt dat het soms beter is zonder jou. Weet alleen dat er wel mensen zijn die van je houden en om je geven. Je bent al ver gekomen wat betekend dat je een erg sterk persoon bent, dat je de oplossing ertegen nog niet hebt gevonden betekend niet dat hij er niet is. Want overal is een oplossing voor. Als je het makkelijker vind om te praten tegen iemand die je niet kent of ziet mag je me altijd berichten.
Hou hoop en hou vol. Ik geloof dat jij dat kan en dat moet je zelf ook gaan geloven

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips