Mijn ex-vriend in een depressie

Depressie

Mijn ex-vriend in een depressie

Afgelopen dagen/weken/maanden waren enorm hectisch! In een korte tijd is mijn vriend van rozengeur en maneschijn naar een diep, diep dal gezonken.

Het begon met 'ik voel me niet zo lekker in mijn, maar dit ligt absoluut niet aan jou en ik wil jou absoluut niet kwijt'. Dit had ik kunnen zien als eerste herkenningspunt, maar dit zag ik totaal niet omdat hij juist altijd enorm vrolijk was en ik hem ook wel eens een momentje gunde dat het effe niet zo lekker gaat en dat hij dat eens uit. Wel heb ik zijn familie ingelicht dat het niet lekker ging, omdat ik merkte dat dit toch niet heel normaal was. In de weken daarna wilde hij minder afspreken, sliepen we minder vaak samen, had hij een vrij kort lontje en kwam hij weinig bij familie.

Na enkele weken ben ik een dinsdagavond door hem uitgenodigd om mee te gaan naar zijn familie thuis om eens lekker te kletsen en een wijntje te drinken. Dit verbaasde me al omdat hij juist langzaam afstand nam van zowel mij als zijn familie. Bij zijn familie thuis merkte ik een grote kloof tussen ons allemaal, er hing een gespannen sfeer. Later in de auto met hem gepraat en er kwamen rare uitspraken uit zijn mond als: ''Ik wil niet dat je bij mijn wedstrijden komt kijken, dan zie je me falen'' (hij speelt hoog volleybal) en ''Zelfs als een familielid zou overlijden zou me dat niet veel doen momenteel''. Toen ging er een lampje branden: dit kan niet goed zijn! Thuis hebben we erover gepraat en kwam eruit dat we toch eens samen gingen onderzoeken wat er mis was. Uiteindelijk eindigde deze avond met een huilende vriend en veel angst aan zijn kant, mede omdat hij ook aangaf niet te weten wat hij voelt en voor wie hij wat voelt en of hij überhaupt iets voelt. We besloten lekker te gaan slapen en de volgende dag na zijn werk nog eens af te spreken.

Maar toen kwam mijn domste fout ooit: nadat hij de volgende ochtend naar werk was vertrokken, heb ik contact gezocht met zijn familie omdat er wel degelijk hulp nodig was en zij moeten weten dat hij thuis een enorm masker op zet. Na een lang gesprek met zijn ouders, kreeg ik twijfels. Kon ik hem helpen? De klap om te horen te krijgen dat hij eigenlijk geen gevoel meer voor me had was zo enorm groot, en omdat dit al een keer is voorgekomen en dit een ongelofelijke vervelende periode was, was het nog vervelender.

Toen hij later thuiskwam hebben we wederom gepraat en gaf hij wederom aan dat hij zich niet goed voelde, maar dat hij absoluut geen hulp wilde zoeken. Ik heb hierom besloten een beetje afstand te nemen, zodat hij aan zichzelf kon werken. Hoe verdrietig hij ook was, hij snapte dit helemaal en was het hier 100% mee eens. Na veel huilen samen, en enkele pogingen van mij om hem te laten uitspreken dat het wél goed zou komen, ben ik met een gebroken hart naar huis gegaan.

Vervolgens kreeg ik ontiegelijke spijt naarmate ik zag hoe snel hij achteruit ging. Hij werd sipper, wilde minder gaan doen, zag zijn familie amper tot niet .. Ik voelde me schuldig, was dit dan allemaal mijn schuld? Heb ik hem naar een nog dieper dal geholpen? Wat ben ik een trut, hoe kun je zo'n vriendin zijn. En dat alles terwijl ik dacht dat ik goed handelde en hem hielp! Dit alles zorgde ervoor dat ik al snel weer contact zocht, heb aangegeven dat ik enorm spijt had en graag weer contact zou hebben. Hij vond dit op het begin te vroeg, maar later kregen we toch steeds meer contact. We spraken elkaar vaker en zagen elkaar wel eens. We hadden geen diepgaande gesprekken, maar probeerden van elkaar te genieten (en hadden goede seks). Ik dacht dat hij weer de goede kant op ging, ook al zag ik hem lang niet zo vaak als voorheen en was hij opvallend minder vrolijk dan voorheen.

Tot deze week ik een berichtje ontving waarin hij aangaf dat het allemaal te veel was. Ik was te veel, zijn familie was te veel, sport is te veel, werk en scholing is te veel. Alles is te veel. Hij geeft aan zoveel mogelijk op het moment te willen schrappen in zijn leven en omdat school en werk prioriteit hebben, schrapt hij de rest. Hij wil minimaal contact met mij, met zijn familie en met zijn sport. Hij verteld echt te moeten overleven elke dag, elke dag zijn masker hoog te moeten houden omdat hij bang is door de mand te vallen. Hij twijfelt om hulp te zoeken, maar denkt dat hij het ook best zelf kan. Ik ben hiervan geschrokken en heb geprobeerd te laten weten dat hij dit niet alleen hoeft te doen en dat ik er ben om het samen met hem te doen. Dit werd echter vriendelijk afgewezen: hij heeft tijd nodig voor zichzelf.

Hij geeft aan mij een tijdje niet te willen zien, maar geeft niet aan dat het is afgelopen tussen ons. Om zijn stress te verminderen heb ik ja en amen gezegd en mijn hopes en dreams uitgesproken en hem veel succes gewenst. Hij zegt nog steeds geen doei en noemt me lief en verteld van me te houden. IK BEN ZO IN DE WAR?!?!? Ik ben natuurlijk intens verdrietig en ook wel bang dat ik hem alleen moet laten en het alleen moet laten doen, want ik wil hem echt graag helpen! Hij is echt sterk en bovendien nog vrij jong, dus met wat hulp kan hij dit, hoe lang dit ook duurt. Of ik op hem wil wachten weet ik niet. Ik ben bang gekwetst te worden als het weer beter gaat en ik niet meer in het plaatje pas. Maar ik ben verliefd op deze lieve en zorgzame vent, mijn vent!

Mochten er mensen zijn met een vergelijkbaar verhaal kom ik heel graag in contact, ik ben het echt even kwijt .. Mijn gedachten gaan heen en weer. Wat moet ik nu doen? Soms een appje sturen, bellen, moet ik vragen langs te komen voor een keer iets leuks of moet ik wachten tot ik hem 'per ongeluk tegen kom'? Heb ik nog een 'relatie'? Op al deze vragen antwoord hij met: weet ik niet.

HELP!?!

Reacties

UTOPIA1977

Flipje, je verhaal is heel herkenbaar voor me. Het verschil is wel dat mijn vriend (ex ondertussen ik geloof het nog altijd niet) me volledig heeft weggeduwd. Ik was teveel in zijn leven, teveel andere problemen die allemaal enorm groot werden in zijn hoofd. Hij heeft me overal geblokt en wil niks meer met me te maken hebben. Wij hebben geen enkele vorm van contact meer. Hij voelt niks meer voor mij en is ervan overtuigd dat het ook niet terug komt. Ik herken heel erg je gevoel van machteloosheid en onzekerheid. Ik voel het ook zo...Volgens mij is het de ziekte die spreekt en meent hij het allemaal niet zo. Aan de andere kant denk ik dat ik het gewoon niet wil zien dat hij gewoon echt niet genoeg om me geeft...dat ik de depressie/burnout waar hij inzit voor mezelf gebruik om hem nog niet te moeten loslaten.
Het maskertje-opzetten herken ik ook heel erg. In gezelschap was het de meest joviale, vrolijke en humoristische gast. Trok graag de aandacht van de vrouwtjes. Hij was de laatste tijd ook nietgraag meer alleen met mij lijkt het wel... Toch zei hij tot de laatste dag dat hij van me hield en bang was om me kwijt te spelen. Hij dacht dat ik lief was tegen hem omdat ik hem dan extra hard zou kunnen laten vallen...De volgende dag verbreekt hij onze relatie aan telefoon. Hij heeft nadien nooit meer de moeite willen nemen om erover te praten. We zijn een dikke maand verder.
Ik heb beslist om hem gerust te laten en ik raad je aan om dat ook te doen. Het is erg moeilijk, je wil bij hem zijn en het is volledig tegen je gevoel maar ik denk dat rust geven het enige is wat je kan doen voor hem momenteel. Hij weet dat je van hem houdt, dus hij weet je wel te vinden als hij er klaar voor is. Ondertussen goed zorg dragen voor jezelf en je laten omringen met positieve en warme mensen die voor afleiding zorgen. Ik ben zelf door een hel gegaan na zijn beslissing want nog steeds ben ik verscheurd van verdriet, mis zijn kids enorm. Wij spraken over samenwonen, hij keek naar huizen op internet om te kopen. Iedereen zegt dat ik hem moet loslaten maar ergens blijf ik hoop koesteren dat het ooit nog goed komt...Ik zie hem nog altijd doodgraag ook al heeft hij me voor dood verklaard. Dat is hard en doet pijn.

Hou je taai!! Je mag me altijd PB sturen als je wil.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips