(ex)partner met depressie

Depressie

(ex)partner met depressie

Hoi allemaal,
Graag wil ik mijn verhaal vertellen. Misschien heeft iemand goede tips hoe ik met mijn (ex) partner, die een depressie heeft, moet omgaan? 6 weken geleden heeft mijn partner ons gezin (3 kinderen: 11, 12 en 17 jaar) verlaten. In de 20 jaar dat we samen geweest zijn, zijn we nu voor de 5e x uit elkaar! Mijn ex heeft een moeilijk verleden vanuit zijn jonge kinderjaren. Hij kreeg meer klappen dan eten van zijn stiefvader, een moeder die dronk en zijn echte vader had het te druk om naar zijn zoon om te kijken. Ik heb altijd geweten dat hij een jeugdtrauma had, zelf wou hij dat niet erkennen. Toen we pas samenwoonden als prille twintigers zijn we 2 x uit elkaar geweest omdat hij panikeerde. Hij kende een gewoon gezinsleven niet en wist niet hoe daar mee om te gaan. Na een paar weken tot rust komen, kwam hij dan weer terug. Hij is toen 3 x naar een psycholoog geweest op mijn aanraden, maar dat beviel hem niet. Hij zwoer toen om NOOIT nog naar een psycholoog of psychiater te gaan! "Het verleden was het verleden en dat was voorbij" zei hij. Toen onze oudste zoon 9 maanden werd en begon te lopen, weer een paniekreactie (ik heb nooit een goed voorbeeld gehad, dus ik kan dat niet). Na een paar weken was hij dan weer terug. Nadien veel rustige jaren met af en toe wel een serieuze dip, maar steeds kwamen we daar wel uit. Als hij stress ervaart (en hij heeft in zijn job veel stress), kan hij dat thuis niet van zich afzetten en zo brengt hij de stress mee naar huis. Hij sluit zich dan ook af voor mij en dan gaat het in de relatie niet zo goed natuurlijk. Hij bouwt zulke grote muren rondom zich! 5 jaar geleden is hij dan weer vertrokken want hij vond de relatie echt niet goed meer en zag geen toekomst meer met mij. Ik wist dat het weer een soort depressie was of burn out. Hij kon in een leegstaande woning van zijn familie terecht en we zijn toen 7 maanden uit elkaar geweest. Na 5 maanden voelde hij zich beter (hij is zijn heil gaan zoeken bij sjamanisme= zweethutten e.d. en dat hielp hem) en zijn we terug in gesprek gegaan met elkaar. Uiteindelijk is hij terug naar ons gezin gekomen 2 maanden later. De 4 jaren nadien waren geweldig! Hij was zo open naar mij toe! Vorig jaar zijn ze beginnen praten over reorganisatie op zijn werk (=stress) en toen merkte ik dat hij de muren weer optrok. Ik heb alles geprobeerd, helaas... 6 weken geleden is hij vertrokken. Hij zei de hardheid van de maatschappij niet meer aan te kunnen, het milieu, de vervuiling, de politiek,...hij kon het niet meer van zich afzetten en voelde zich ongelooflijk moe en verlamd in zijn dagelijks leven. Ook de stress op het werk was hem teveel. Hij is toen vertrokken met de duidelijke boodschap dat er nu geen weg terug meer was voor hem. Dit was definitief! Na 2 weken begonnen we al te praten over 'de deur toch nog open te laten staan'. Maar ik heb mijn voorwaarde gesteld: hij moest naar de huisarts met zijn verhaal en dat heeft hij samen met mij gedaan. Hij is met spoed naar de psychiater gestuurd en daar viel het verdict 'depressie'. Hij zou een kernoorzaak hebben waardoor het zeker is dat hij een depressie heeft. Dat was een zware dobber voor hem want dat heeft hij nooit willen erkennen. En dan moest hij ook nog naar een psychiater...Hij is nu doorverwezen naar een psycholoog en dat start volgende week. Dit zijn voor hem ongelooflijke stappen! MAAR...ik dacht dat hij wel naar huis zou komen nu hij weet dat de problemen die we in onze relatie hadden vooral veroorzaakt werden door zijn depressies. Nee hoor, hij gaat gewoon door met de scheiding en heeft vanaf januari waarschijnlijk een huurhuis. Ik mag met de kinderen nog in ons gezamenlijk huis blijven wonen. Hij ziet geen toekomst met mij, maar laat hij de deur nog wel openstaan omdat hij gewoon geen enkele toekomst ziet zegt hij. Zijn hoofd zit te vol. Hij gaat ieder weekend lange wandelingen maken (20 tot 50 km) met zijn beste kameraad en ik weet dat hij nu ook weer regelmatig softdrugs gebruikt want dat maakt hem rustiger. Maar heeft geen energie om iets met zijn kinderen te doen. Hij wil wel zijn therapie verder zetten dus ik blijf maar hopen dat het nog goed kan komen. Maar intussen wil hij de scheiding wel verder zetten. Ik begrijp het niet....

Reacties

Marcell

Jeetje wat een ellende zit je in zeg.
Zou je dan ook niet een keer aan jezelf en gezin denken?
Misschien zet hij wel telkens door omdat hij weet, en geleerd heeft dat zijn vangnet (jij) er toch wel bent. Wat hij ook beslist en doet.
Dus wat ik mijn topic al had staan, dan ben jij de gardener en hij de flower...

Cuki

Ik heb gelukkig mijn kinderen Marcel en dan moet je elke dag verder hé! En soms denk ik echt dat ik genoeg gegeven heb en er beter zelf een punt achter zet. Maar hij is ook een heel fijne man en ik zou het nu naar mijn ex niet eerlijk vinden om de deur dicht te doen. Dit is de eerste keer dat hij professionele hulp zoekt en die kans wil ik hem echt geven. Maar als dit hem niet helpt...

UTOPIA1977

Mijn vriend in depressie/midlife/burnout heeft me 3 weken geleden ook ineens laten zitten. We hadden een ruzie aan de telefoon en daarom zei hij dat hij nietmeer verder wou. Dat hij al lang niets meer voor me voelt en dat het ook niet terugkomt. Wij hadden een goede relatie, hij wil nu ineens niks meer met me te maken hebben, negeert me compleet...Hij lijkt ineens wel een ander mens, iemand die ik niet ken...Toen ik zijn gerief ging terugbrengen spatte de agressie uit zijn ogen, hij zei dat hij me haat. Ik heb hem nooit belogen of bedrogen...wij spraken van samenwonen en de dag ervoor staat hij nog uit vrije wil mijn muren te plamuren...Ik snap er niks van, het doet zoveel pijn, kan gewoon niet geloven dat het over is, er was zoveel liefde tussen ons?!

bart van looi

Hallo Cuki,

Dit probleem zien we vaker voor komen. Mensen met een depressie kunnen soms tot zich zelf keren en niks meer willen. Voor (ex)partners en kinderen is dit zeer moeilijk. Ze weten namelijk niet of dit door de depressie komt of dat hij het echt meent. Als ik dit zo lees is dat ook het geval. Je kan proberen met hem te praten. Lukt dit niet zal ik u relatietherapie adviseren. Dit kan niet alles verhelpen, maar wel een groot deel. Duidelijkheid zal u hier wel krijgen. Het enigste nadeel is wel dat jullie het allebei moeten willen. Dat zal bij u man waarschijnlijk tijd nodig hebben. Hier kan u het ook met zijn behandelaar over hebben.

Ik wens je veel succes en zet m op!

Bart

Marcell

Hoi Cuki.

Hoe is het verder.
Feestdagen een beetje doorgekomen?

UTOPIA1977

Bart, bedankt voor je reactie. In mijn geval wil hij geen enkel contact meer en dreigt zelfs naar de politie te stappen als ik nog een poging onderneem om contact te leggen om es te praten. Samen in therapie gaan zit er dus absoluut niet in. Ik ben dan maar zelf een traject gestart en hoop hem te kunnen loslaten want ik dreig hier zelf aan onderdoor te gaan. Met het laatste beetje zelfrespect dat nog overschiet probeer ik door te gaan en voor mezelf te kiezen. Ik kan niet blijven wachten op iemand die me alleen maar wegduwt op de meest mogelijke botte en respectloze manier. Hij weet dat ik van hem hou en als hij ooit het licht ziet dan weet hij me wel te vinden.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips