Hart luchten.

Depressie

Hart luchten.

Het gevoel van niet thuis horen in de maatschappij.
Het gevoel van woede en verdriet van het uitgaan dat je niet kan veranderen of wil veranderen.
Dat het onmogelijk is om mijzelf te veranderen zodat ik eindelijk een leven vol voldoening kan hebben.
Het haten van jezelf en wat je bent. Dat je wil veranderen maar gewoon de kracht er niet voor hebt.
Betekend dit dat ik niet wil veranderen? Dat ik te lui ben om het te proberen? Of is het omdat ik het gewoon heb opgegeven om te proberen te veranderen.
Ik loop hier al jaren mee. Met het gevoel dat ik het niet waard ben.
Dat ik leef om te ontsnappen in films, series en computer spellen. Een ontsnapping waar ik wel iemand ben.
Waar ik belangrijk ben.
Ze zeggen dat je eerst van jezelf moet houden voordat je kan veranderen. Maar hoe kan je dat doen als je jezelf hiertoe niet kan dwingen? Hoe kan je van iemand houden als je diegene niet wilt zijn.
Hoe kan je iets wijzigen als je al 34 jaar met hetzelfde gevoel rondt loopt.
Natuurlijk zijn er meer goede dagen dat het leven mooi is. Dat alles goed gaat en ik weet wat ik wil.
Maar helaas worden deze overschaduwd door de dagen dat jezelf niks voelt.
Ik wil mijn leven veranderen. Maar ook weer niet. Want als ik mezelf dwing anders te zijn. Ben ik dan nog wel wie ik ben?
Of wordt het dan net als vroeger. Dat je leeft met een masker op. Roepen dat alles goed gaat. Dat je geen problemen hebt.
Terwijl als je alleen bent je zo snel mogelijk de wereld wil ontvluchten. Zo snel mogelijk een computer spel wilt opstarten om maar niet te zijn wie je bent.
Ik weet dat ik goede mensen om mij heen heb. Die veel liefde geven. Vandaar dat ik mijzelf nooit iets zou aandoen.
Maar de gedachten gaan natuurlijk wel eens door mijn hoofd. Wat als het gewoon ophoudt. Dan hoef ik niks meer te voelen.
Maar zo ben ik niet. Ik ga niet kiezen voor de makkelijke uitweg. Dit is iets wat ik moet oplossen. Ze zeggen dat de eerste stap is dat je durft toe te geven dat je een probleem hebt. Ik heb dit geprobeerd te doen. Via therapie. Via psycholoog. Maar heb ik hier ooit echt achtergestaan? De angst dat iemand je veroordeeld voor wie je bent. Dat ze achter je rug om roepen wat stel die man zich aan. Die schaamte heb ik hier altijd voor gehad. En het gevoel van waarom zou ik iemand met mijn problemen opzadelen.
Ik moet alles zelf oplossen. Niemand kan mij helpen. Hoe kunnen ze dat ook als je jezelf nog geen eens wilt helpen.
Ik wil ook geen medelijden hiervoor. Dit geef ik mezelf al genoeg. Dat is ook het probleem. Als je jezelf zielig vindt en je doet dit al jaren. Hoe kan je dan dat gevoel niet op een rare manier geruststellend vinden? Van ik ben zielig, dus ik hoef niet te veranderen.
De wereld moet veranderen. Iedereen anders is fout.
Maar dat klopt niet. De rest van de wereld veranderd en gaat door. Maar zelf blijf je lekker in je eigen onveranderbare wereld. Waar jij centraal staat. Waar jij de enige bent met problemen.
Een wereld waar je wilt veranderen. Maar dit moeilijk vindt te doen. Omdat je jezelf hiervoor niet genoeg steunt.
Iedereen die ik ken wil mij helpen. Wil mij op een manier helpen van mijzelf te houden. Maar de enige die weet hoe je dit moet doen ben jezelf. En dat is moeilijk te behappen. Ik wil veranderen. Maar ook weer niet. Ik zit in een achtbaan van gevoelens met op het moment geen einde in het zicht.
Ik weet niet waarom ik dit schijf of waarom ik dit deel. Maar ik wilde dit. Dus dan doe ik dit.
Zoals gezegd ik hoef niks van niemand. Geen medelijden. Geen hulp. Maar ik wilde dit delen.
En alsjeblieft maak je jezelf niet druk. Ik doe mezelf niks aan. Daarvoor hou ik teveel van mijn familie en vrienden.

Reacties

Yahiko

Bedankt voor je verhaal Dutcher. Het is de schuld van de maatschappij waar we in leven de druk om je zelf te moeten bewijzen, vergelijken, uitstralen en positioneren leveren allerlei soorten stress factoren op en hiermee kampen veel mensen met een depressie, om nog achteraf te gaan praten met een psycholoog word je ook nog eens vol gepropt met medicatie waar je je alleen nog beroerder van gaat voelen. Alles samengevat niemand heeft het in handen behalve jij zelf. Start met anders leren denken geloof in de kracht van het brein een mens kan meer doen dan dat die zelf denkt. Probeer je zelf af te vragen waarom je je zo rot voelt en probeer van daar uit te kijken wat je kunt veranderen misschien zijn het wel je kringen, of omgeving, werk, cultuur.

En luister vooral naar je onderbuik gevoel.

Marjoke

Begin vandaag met het veranderen van je koers en bedenk dingen die je wel goed vind aan jezelf. Of mooi, positief. Maakt niet uit wat. En volhouden dan komt er een omslagpunt.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips