Partner depressief

Depressie

Partner depressief

Hallo,

Mijn partner is sinds een paar maanden depressief, althans achteraf speelt het langer maar hij heeft nu aangegeven dat hij het niet meer aankan ,niet meer ziet zitten. Erover praten wil hij niet en zeker niet met mij. Hij sluit zich steeds meer en meer af, negeert mij of maakt gemene opmerkingen echt gericht om te kwetsen. Zit heel veel boosheid in hem die hij verbaal op mij afreageert, zoekt dan ook ruzie. Terwijl hij zegt dat hij ruimte nodig heeft en dat ik hem met rust moet laten zoekt hij dit zelf steeds op. Als hij een kalm moment heeft is het een andere man die wel kan praten en vreselijk voelt omdat hij mij pijn doet en wegduwt maar die momenten zijn schaarser aan het worden. Hij kan zich niet concentreren, ergert zich,sluit zich af vertrekt zomaar voor een paar uur overdag naar ook in de avond. Gaat dan een stuk lopen of rijden om te kalmeren. Hij gaat wel nog gewoon naar zijn werk, daar doet hij of er niks aan de hand is, gaat ook met collega's wat drinken alsof er niks aan de hand is. Echter zodra hij thuis is gaat het masker af. Heeft wel hulp gezocht bij de huisarts en heeft binnenkort een afspraak bij psycholoog. Ik hou zielsveel van hem alleen kan hem niet bereiken , zit werkelijk de hele tijd met telefoon , zit vastgeplakt ,gaat overal mee naar toe , is letterlijk een telefoonjunkie, als ik wat zeg dan nog bozer want de telefoon is afleiding en belangrijkste voor hem om te zorgen dat zijn hoofd niet nog voller word. Appt dan ook met mensen maar wil niet zeggen met wie . Gaat steeds meer zich terugtrekken, om mij te beschermen zegt hij dan....
Heb zelfs gevraagd of er een ander is maar dat is het niet werd daar verdrietig over dat ik dat dacht. Begin radeloos te worden.....op dit moment gaat hij weer de deur uit om hoofd helder te krijgen is al elf uur en blijft vast weer lang weg. Hoe gaan andere partners hiermee om? Help!!!

Reacties

Lizzy444

Hoi,

Het is voor iemand in depressie het meest moeilijk om mensen te betrekken die dichtbij staan. Dat voelt denk ik heel lastig voor deze mensen, je wilt iemand graag helpen, dat lees ik ook in jouw verhaal, maar je kunt hem niet bereiken. Hij heeft op dit moment andere hulp nodig, hoe moeilijk dat ook is, dat is wel het beste. Je kunt hierin niet pushen, dat werkt averechts. Ik snap dat dat een hele moeilijke situatie is om mee te dealen. Ik vind het ook lastig om hierin advies te geven. Ik praat nu uit eigen ervaring met depressie en niet als partner van. Ik weet van mezelf dat ik het liefste de mensen die dichtbij staan het minst ermee wil belasten. Of in ieder geval dat ik er niet over kan praten, terwijl dat bij anderen wel lukt. Het is zo moeilijk om open te zijn over de depressieve gevoelens, omdat je bang bent dat mensen om je heen zich zorgen gaan maken als je echt open en eerlijk vertelt wat er door je heen gaat. Hierdoor ga je chagrijnig, geïrriteerd reageren, of zelfs boos worden in het geval van jouw man. Voor mij werkt het het beste als iemand er niet te veel over begint en mij een beetje mijn ding laat doen. Als iemand vragen stelt vind ik het moeilijk en klap ik dicht en bouw ik steeds meer muur op. Ik vind het wel fijn om te horen als iemand zegt: je hoeft mij niets te vertellen, ik weet dat je het moeilijk hebt, dat is ok. Het is ok zoals het is. Het is een moeilijke periode waar je dan samen doorheen moet.

Sterkte!

j4cqie

Bedankt voor je reactie.
Het is inderdaad heel moeilijk vooral omdat hij me steeds meer wegduwt en negeert. Hij is uren weg zelfs tot diep in de nacht. Laat dan niets weten zegt alleen dat ik me geen zorgen hoeft te maken. Hij wordt ook steeds bozer, lijkt bijna of hij me sommige momenten haat.

Lizzy444

Een hele lastige situatie, dat begrijp ik.. Is dat constant zo of wisselt hij in zijn stemming? En weet je waar hij snachts is? Heeft hij bijvoorbeeld een beste vriend waarmee je erover kunt praten? Of zijn ouders? Dat zou je misschien steun kunnen bieden. Misschien kan iemand anders tot hem doordringen. Krijgt hij ook hulp? Misschien kunnen jullie samen hulp krijgen, zodat iemand jullie kan helpen, want ook voor jou is dit heel lastig.

Bij depressie is het soms wel dat je heel boos kunt zijn op de buitenwereld, alles lijkt anders. Waar je eerst een goed gevoel had bij je familie of vrienden, verandert dat. Je bent boos op hoe je je voelt en dat reageer je af op de buitenwereld. Het is een gevecht van binnen en soms is dat zo zwaar dat je zo die boosheid voelt op iedereen om je heen.

in zijn geval klinkt het allemaal heel extreem zoals je het omschrijft. Ik denk echt dat goede hulp nodig is. Maar goed, daar moet hij dan wel voor open staan.

j4cqie

Hij heeft hulp, loopt bij psycholoog. Weet niet waar hij heen gaat,zegt dat hij stuk tijd of naar werk gaat( wisselende diensten dus altijd mensen aanwezig) of bij collega's langs gaat. Blijft dan uren weg, soms van middag tot in de nacht. Zegt dat hij daar afleiding in heeft, op zijn verzoek elkaar paar dagen niet gezien om rust voor hem te krijgen maar patroon blijft hetzelfde. Nu weer thuis maar hij is steeds weg dus zien elkaar amper. Zegt dat hij niet meer bij gevoel kan, houdt van me maar kan er niet bij komen en weet niet of genoeg is, soms is hij helder en dan zie ik de liefde in hem en kunnen we praten en knuffelt hij me maar is ook zo weer over en dan neemt hij meer en meer afstand. Zegt dat niet aan mij ligt maar aan hem . Boosheid tegen ouders maar achter hun om niet in hun gezicht. Inderdaad heel extreem en weet niet meer wat ik moet doen, accepteren dat hij doet zoals het hem uitkomt zo voelt het op dit moment maar doet pijn en heeft veel verdriet en daarbij ook bang om hem te verliezen.gevoel dat we in een nachtmerrie zitten en maar niet wakker worden

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips