ik ben zo bang dat het terugkomt

Depressie

Ik ben zo bang dat het terugkomt

Ik zal het uitleggen. Rond 2014 kreeg ik mijn laatste depressie en die begon voor mijn gevoel in korte tijd en werd heel erg. Ik kreeg hele angstige gevoelens, wat terug kijkend waarschijnlijk paniekaanvallen waren. Zo reed ik op de snelweg met mijn gezin en werd dan heel bang om niets meer voor te stellen, omdat er zoveel auto's op de zelfde weg reden met allemaal mensen erin. Ja het was een wat vreemde gedachte. Ik kreeg vaker dan pijn op mijn borst, ook thuis. De maandag erna lukte opeens het werken niet meer. Ik werd ontroostbaar verdrietig. Dat heeft vast een voortraject gehad omdat ik al langer dacht over een sabbatical. Ik kwam thuis en toen ging het alleen maar slechter in hele korte tijd. Ik durfde niet meer op straat, of naar de supermarkt, kon alleen maar huilen, kon geen enkele prikkel meer aan en vond mezelf een verschrikkelijk mens.

Gelukkig heeft mijn toenmalige vrouw goed gehandeld en had ik vrienden met contacten in de zorg en vond ik snel een psychiater. Ik startte met E Cytalapram en om het opbouwen makkelijker te maken Clonazepam. Daar slikte ik in het begin best veel van om maar wat rustiger te worden, want ik bleef in paniek en angstig. Ik had hele nare bijwerkingen van die 1e pillen. Hele nare dromen en libido verlies (dat bleek pas veel later, want ik taalde niet naar seks). Uiteindelijk ben ik overgegaan naar Welbutrin.

Helaas liep mijn huwelijk stuk, mijn vrouw had al veel langer moeite met mijn depressie klachten en we hadden door ziekte van onze beider kant, erg veel meegemaakt. Beiden hebben we kanker gehad, die inmiddels genezen is gelukkig. Ik denk dat dat ook heeft meegespeeld in het ontwikkelen van mijn depressie. Ik wilde altijd maar zo snel mogelijk weer gewoon zijn en dat lukte niet erg ondanks mijn pogingen.

Januari 2016 ben ik gescheiden en het jaar ervoor is mijn partner al vertrokken naar een huurwoning. Geen leuke tijd, maar gelukkig hielpen de pillen en had ik therapie om met die rouw om te gaan. Mijn zoon bleef bij mij wonen en mijn dochter uiteindelijk bij haar.

Eind 2017 heb ik een leuke vriendin gekregen, na een paar eerdere korte relaties. Ze weet van mijn depressie en medicatie, maar niet hoe erg het toen was. Dat is lastig uit te leggen in woorden. Maar het leven gaat door en ik werk weer volledig, slik mijn pillen en doe rustig aan. De 10 kilo die ik kwijt was komen er voorzichtig weer aan. Heel veel gepraat met mensen en gewandeld.

Nu is er een vervelend zeurend gevoel. Stel je voor dat het weer terugkomt? Ik leef met mijn zoon en LAT met mijn vriendin, maar de hypotheek moet ik zelf ophoesten en daarvoor moet ik wel het werk volhouden. Ik heb leuk maar ook zwaar werk. Door de kanker en door de depressie ben ik er al 2 keer een tijd uit geweest. Ik heb het gevoel dat ik het me niet kan veroorloven dat het nog terug zal komen. Ook wil ik mijn huidige vriendin daardoor niet verliezen. De scheiding heeft me best veel verdriet gegeven en daar heb ik het nu ook soms nog wel moeilijk mee.

Die pillen moet ik zeker 5 jaar blijven slikken, dus dat duurt nog wel even, maar ik durf ook niet goed te stoppen uit angst voor een terugval.

Reacties

Marjoke

Hoi Anton, i
Als ik je probleem zo lees lijkt het mij dat je je angst afkapt met de volgende angst ( ik mag nu niet depressief worden want dat kan ik me nu niet permitteren). Dat je angst hebt dat de depressie terug kan komen is best normaal lijkt me. Het lijkt me dan ook dat je deze gevoelens mag voelen zodat je ze ook kunt verwerken. Wat niet wil zeggen dat je je erop moet focussen want waar je op focust vergroot het denk ik. Dus als je merkt dat je er teveel aan denkt kun je je gaan richten op positieve gesachte zoals wat er wel allemaal goed gaat.
Je raakt een beetje in paniek van je angst. Mediteren zou misschien goed zijn en dan je angsten van een afstandje proberen te bekijken.

Minette

Hallo Anton,

Ikzelf heb niets toe te voegen, het enige is dat ik het helemaal eens ben met wat Marjoke verwoordt. Hopelijk geeft het je steun dat Marjoke en ik op hetzelfde standpunt zitten en jij jezelf daardoor wat meer gesteund voelt. Zou het jou kunnen helpen misschien als je cognitieve gedragstherapie zou gaan volgen? Dit schijnt ook te kunnen helpen bij hetgeen jij ervaart. Het is maar een suggestie hoor, voel je beslist niet verplicht natuurlijk om dit te gaan doen. Het enige wat ik hoop en wat Marjoke ook aangaf dat je best natuurlijk die gevoelens mag hebben, maar probeer er niet jouw leven door te laten beïnvloeden, ik hoop dat je die angstgevoelens kunt gaan overwinnen! Sterkte en laat je niet klein krijgen hoor, makkelijk gezegd natuurlijk, maar misschien kun je het zien als een soort strohalm om het niet op te geven. Wees echt trots op jezelf wat je allemaal doorstaan hebt en je wilt door, dat is toch hartstikke goed! Sterkte nogmaals en de hartelijke groeten van mij, Minette

Lizzy444

Hoi Anton,

Ik kan me goed voorstellen dat je bang bent dat het weer mis gaat lopen.. Ik denk dat het goed is dat je hierover blijft praten met mensen om je heen, of misschien wel een psycholoog oid. Dat geeft vaak al verlichting, om het te bespreken. Ik denk dat iedereen die ooit depressief is geweest dit gevoel wel is heeft. Soms komt de depressie zo uit het niets, althans dat lijkt dan zo..

Ik sluit me verder aan bij wat hierboven al is gezegd, probeer je te richten op het positieve, dat je nu weer een leuke nieuwe vriendin hebt bijvoorbeeld. Hopelijk kun je je daar aan vasthouden en kom je dan weer van dit nare gevoel af wat sluimert..

Sterkte!

Doortje70

Beste Anton, ik lees je verhaal, heftig. Ik kan alleen eraan toevoegen. Maak je (eerdere)depressie bespreekbaar, zowel bij een psycholoog als ook je werkgever en al zeker bij je vriendin. Blijf praten, alles wat je binnen in houdt kunnen nieuwe depressie van ontstaan. Kan he?
En ik denk, je hebt 2 grote ziekte overwonnen (Kanker, depressie) dus je bent een kanjer. Mocht de depressie wel terugkomen. dan omarm het. Dat hoort dan bij jou. Maar blijf praten. Toi toi

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips