Wat kan ik nog doen?

Depressie

Wat kan ik nog doen?

zo

Hoi allemaal,

Sinds 4 jaar ben ik met mijn vriend. Toen we elkaar tegenkwamen hadden we het allebei moeilijk en zagen we het leven somber in. Hij was toen al depressief en ik ook maar we waren zo ontzettend verliefd dat het allemaal niet uitmaakte. Ik dacht dat we er voor elkaar konden zijn en dat we elkaar omhoog konden trekken en konden praten over alles wat we wel of niet voelde, maar ik heb alleen mezelf omhooggetrokken. sinds een jaar gaat het beter met me ik heb hoop en ben van de verslavingen af die ik toen had, ook ben ik begonnen met een opleiding en probeer ik naar voren te kijken leuke dingen te doen etc.

Mijn vriend is nog steeds ontzettend depressief. Waar er eerst nog een groepje vrienden was is nu niets meer. Hij is helemaal alleen geen vrienden, familie, ouders. Het enige wat hij nog doet is werken verder slaapt hij of ligt hij in een donkere kamer en dan ben ik er soms nog.

In het weekend ben ik bij altijd bij hem. Ik mag dan wel bij hem zijn, maar gezellig is het al heel lang niet meer. Als ik met hem wil praten over wat dan ook is hij geiriteerd, als ik hem als we slapen wil vasthouden verstijfd hij of reageert heel afstotend met auw je kin doet pijn of wat dan ook. Hij wil niks doen we zijn al maanden nergens meer geweest en ons sexleven is nauwelijks bestaand. Als er al iets gebeurd is het wanneer hij wakker word en nog half slaapt. Letterlijk 1 minuutje en dan is het klaar, Voel me een beetje gebruikt alsof het maar is om ervan af te zijn dat ik daar niets over kan zeggen, want we doen het toch nog?!dit is nu sinds een jaar zo met 1 of 2 uitzonderingen

Hij praat niet, letterlijk niet, nergens over. Als ik iets wil zeggen is het sinds kort ja uuh ik ben aan het eten zie je dat niet of any other excuse. Hij is heel afwerend als ik hem iets wil vertellen reageert hij daarop heel defensief en afkapperig. Dit weekend was ik bij hem en hij heeft in 3 dagen 5 minuten tegen me gepraat waarvan niets echt aardig of ook maar neutraal was. Ik ben maar naar buiten gegaan en gaan studeren in de badkamer in de avonden zodat ik er niet bij hoef te zitten. Naar huis was geen optie ik woon in een andere stad door de studie die ik volg en had geen geld meer voor de trein. Ik schaam me te erg om er nog met familie of vrienden over te praten aangezien het nooit verandert dus ik loop maar alleen door met alle shit

in augustus hebben we hele erge ruzie gehad het was uit wat mij betreft hij heeft me toen 2 weken genegeerd terwijl hij bij me zou komen terwijl ik op het huis van mijn moeder paste zodat we tijd samen konden doorbrengen als hij gewoon naar zijn werk moest die weken. Hij is gewoon thuis gebleven onder het mom ja maar ik moet toch werken, terwijl ik daar heen ben gegaan omdat we hadden afgesproken. Ik zat daar weken alleen in dat huis me kut te voelen. kon niet weg want ik paste op de kat. Ik was bij zijn huisgenoot wat drinken (was mijn huisgenoot en vriendin al jaren maar hij verloor woonruimte en kwam erbij in dat kon niet met huisbaas etc hij deed niks dus ik ging maar weg) en hij negeerde me toen hij thuis kwam terwijl hij wist dat ik er ook was. Ik heb hem maar gegroet en gevraagd of ik bij hem zou blijven of thuis zou slapen. Hij schreeuwde ''doe maar lekker wat je wil'' met de meest arrogante kop die ik ooit gezien heb. De volgende dag heb ik hem een bericht gestuurd met de vraag of we konden praten over wat er dwars zit. Geen reactie voor 2 weken. Pas op de dag dat ik een week op vakantie ging (zoals altijd wilde hij niet mee) stuurde hij 1 woord terug ''wanneer''. naja het gesprek liep niet vlot over de app. Mijn vakantie was niet echt top en eerlijk ik wist zeker dat het uit was en dacht eigenlijk dat hij gewoon nooit meer iets van zich zou laten horen en dat dat het was na 4 jaar. We hebben toen ik terugkwam gepraat. Eerst wilde hij nog doen alsof hij geeeen idee had waar ik het over had. Toen heb ik hem een lijst met dingen voorgehouden ben ik toch emotioneel geworden terwijl ik vertelde wat het met me deed en hoe alleen ik me voelde en toen moest hij ook huilen. Hij zei dat hij wel echt van me hield en dat hij me niet wilde verliezen We hebben toen afgesproken dat het niet meer door kon zo. Hij zou hulp zoeken en ik zou hem helpen, dat was de voorwaarde.

We zijn nu 2 maanden verder en er is niets gebeurt ik kan er niet meer tegen ik voel me zo eenzaam als hij bij me is en ik kan alleen nog maar huilen, omdat ik heb gefaald en ik de enige persoon ben waar hij contact mee heeft. Ik weet dat hij denkt aan zelfmoord al praat hij er niet veel over hij dreigt er ook niet mee, maar over de jaren is het wel 2 of 3 keer ter sprake gekomen. Ik durf niet weg te gaan zonder dat er iemand is die een beetje op hem let. zijn vader is al heel lang uit beeld en zijn moeder woont niet in Nederland. Er is echt niemand. Elke keer als ik weg wil gaan zie ik hem al dood in bed liggen zo lang dat iemand hem pas vind als de stank te erg wordt. Iemand die kan helpen ik ben het kwijt weet niets meer te doen en ben zo bang mezelf te verliezen in deze shit.

Sorry voor het lange bericht, maar ik ben radeloos....

Reacties

Minette

Hallo Zo,

Het is een heel verhaal wat jij zoal doormaakte en nog doormaakt. Jij bent nu al 4 jaar met jouw vriend, maar gelukkig ben je niet, en daar moet je eens even bij stil blijven staan. Jij bent er altijd voor hem en hij doet eigenlijk niets terug, dat zal hij niet expres doen, maar ik denk dat hij echt hulp moet gaan krijgen want op die manier sleept hij jou ook mee de afgrond in en jij hebt gelukkig nog de kracht om op het forum te schrijven omdat je merkt dat het zo niet werkt. Weet je Zo, ik zou eens even een aantal maanden afstand nemen en dan kijken hoe het verloopt, en als je merkt dat er niets verandert, dan zou ik jou toch aanraden, hoe moeilijk ook, om nou eens aan jouzelf te gaan denken, je hebt je al 100% ingezet en hij vindt het allemaal wel best zo, tenminste die mening ben ik toegedaan. Ga een poosje weg en ga je eigen dingen doen en wacht gewoon eens af hoe je je dan zult voelen, misschien zie je opeens wel het licht, om het zo te zeggen. Ik wens je sterkte en moed om voor jezelf op te komen en voor jezelf te gaan. Houd je haaks en blijf gewoon van je afschrijven, dat helpt ook al een stukje.

Hartelijke groeten,

Minette

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips