Hoe verder....

Depressie

Hoe verder....

3 jaar geleden werd de moeder van mijn vrouw ongeneeslijk ziek. Ze overlijdt onverwachts snel. Het startpunt van haar depressie... Mijn eens zo lieve mooie positieve vrolijke vrouw... Die diepe emotionele band die wij deelden is als sneeuw voor de zon verdwenen. 3 jaar lang heb ik haar gesteund en uit de wind gehouden. Eindeloos geduld en opeens is het op. Mijn sponsje om haar negativisme te absorberen is verzadigd. Ik ben op... Ik sta zelf aan de rand van de afgrond nu. Eindelijk de moed bij elkaar geraapt mijn vrouw dit te vertellen maar daar nu toch alweer spijt van. De impact van haar depressie op mij en de kinderen is gigantisch. Ik moest het delen... Natuurlijk ervaart ze dit als kritiek. Scheiden lijkt voor haar de enige uitweg. Die vrouw van vroeger is weg en komt niet meer terug maakt ze me duidelijk. En daar zit ik dan... Ik ben getrouwd in voor een tegenspoed en doe er alles aan om haar te steunen, ons huwelijk te late slagen. Maar het is trekken aan een dood paard voorlopig. Probleem is dat mijn grens bereikt is. Zo wil ik niet leven. Gedogen, absorberen en gemaakt vriendelijk doen. Dat is zo tegen alles wat wij ooit voor stonden... Fijn om te lezen dat er lotgenoten zijn en zo sterk als iedereen is. Ben ik dan zo'n slappe zak? Dit hou ik niet veel langer vol en gezond voor de kinderen is het ook niet. Maar afscheid nemen van de liefde van mijn leven en mijn kinderen een gebroken thuis bezorgen zie ik ook niet zitten... Hoe lang hebben jullie het volgehouden met een depressieve partner? Komt er ooit een einde aan?

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips