begrijpen

Depressie

Begrijpen

Na twee jaar denk ik dat het goed met me gaat. Voorheen ging het ook goed met me, maar door een bepaald besef begon ik mijn geluk in twijfel te trekken. Ik studeerde architectuur, een studie die na enkele tweede zit momenten zwaar op me begon te wegen. Maar ik had heel veel lieve vrienden, op school, in de jeugdbeweging. Dag in, dag uit was ik bezig met mijn studie. Er waren genoeg lotgenoten in mijn studie en ik werkte graag en veel. Niets doen frustreerde me, ik was altijd bezig. Maar toch liep het niet zo vlot als ik had gehoopt, ik wou in de eerste plaats mijn ouders niet teleurstellen. Mijn studies kostten hen al genoeg geld.
Ik had ondertussen ook al een jaar een vriendje, een jongen die heel dichtbij me woonde. Hij was heel lief en bezig met zijn eigen studies. Niet dat ik opzoek was naar een vriend, ik was perfect gelukkig voorheen. Ik had nooit echt serieuze relaties gehad. Ik amuseerde me gewoon, alles was chill en leefde van dag tot dag.
Toch begon ik me meer en meer eenzaam te voelen.
Was dat het? Is dat het? Mensen die van je houden, een persoon die je het allerliefst in de wereld ziet, een toekomst.
Was ik een egoïst? Is dit niet genoeg?
Ik had veel meer van het leven verwacht, denk ik.
Ik voelde me eenzamer dan tevoren en ik had alles. Ik was gezond, ik kon studeren, ik had zo goed als geen dierbaren verloren, ik had mensen die van me hielden.
Dagen lang zat ik me deze dingen in te prenten. Zou dit puur geluk moeten zijn? Ik had letterlijk niets om ongelukkig over te kunnen zijn. Ik dacht meer en meer na over alles. Ik zag geen levensdoel. Ik deed m'n studies niet meer graag en ik wist niet wat ik wou worden in het leven. (Vandaag de dag nog steeds niet.) Het leven was nutteloos voor me. Dit heb ik zoveel voor mezelf herhaald dat ik geen slaap meer kon vatten. Na enkele weken was ik nog een schim van mezelf. 's Nachts sliep ik twee uur, niet meer, ik lag uren te huilen en na te denken. Ik kon het niet meer opbrengen mijn taken te maken. Dit was het summum, ik was een mislukkeling en stelde iedereen teleur, ook mezelf.
Toen besloot ik naar een dokter te gaan, het ging niet goed met me. Ik was op. Mijn energie was op.
Ik ging terug thuis wonen en kreeg medicatie. Langzaamaan kon ik meer slapen, maar ik voelde me niet beter. Een vriendin van ons had kanker en ze hield zich zo sterk. Zij was echt ziek. Hoe kon ik zo'n aansteller zijn en niet gelukkig zijn? Ik kreeg het niet uit mijn systeem. Ik was een teleurstelling en het leven was doelloos. Ik kon er ook met niemand over praten, ik schaamde me.
Doordat ik m'n studies even on hold had gezet, begon ik met werken. Zo kon ik mijn leven toch een invulling geven. Misschien niet de beste keuze geweest, omdat ik hierdoor mijn problemen verschoof. Maar als ik werkte hoefde ik niet na te denken over het leven.
Ik weet niet hoe ik uiteindelijk tot dit punt ben gekomen, dat ik er ook durf over schrijven.
Nu voel ik me terug goed en ik wil hier wel nog even blijven. Ik wil nog te veel van de wereld zien;
prachtige stranden, watervallen, rivieren, nieuwe mensen ontmoeten, shoppen...
Soms denk ik dat ik spijt heb dat ik me zo lang slecht heb gevoeld, maar als ik weer tijd moet verspillen om daar over na te denken... pff. In plaats van na te denken over de verspilde tijd en wat geweest is, leef ik meer in het moment. Ik ben gestopt met zoveel na te denken, of ik probeer toch veel minder na te denken dan hiervoor. Soms bega ik nog stommiteiten, maar achteraf wanneer ik terugdenk aan die situatie kan ik er luidop om lachen en heb ik er helemaal geen spijt van.
Misschien ben ik toch niet zo gek en had ik ook het recht om me even slecht te voelen.

Reacties

Minette

Hallo Komkommer,

wees blij met wat je hebt, wees er dankbaar voor, er zijn zoveel mensen die het altijd beter hebben, maar ook zoveel die het slechter hebben, kijk naar jouw vriendin en zie dit als een houvast, zie haar als een steunpunt, jij hebt zoveel om dankbaar voor te zijn, natuurlijk mocht je je echt wel even rot voelen, wees blij met wat je al gepresteerd hebt en probeer daarmee voor anderen een voorbeeld te zijn, je hebt meer in je mars dan je denkt. Ik hoop dat ik jou hierbij een beetje heb kunnen helpen, zodat je weer trots op jezelf kunt zijn op wat je allemaal al bereikt hebt en nog kunt bereiken. Wees blij dat je gezond bent en je alles nog kunt lieve meid. Houd je haaks en geef de moed niet op!

Hartelijke groeten,

Minette

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips