Depressie partner

Depressie

Depressie partner

Hallo mijn naam is Dennis en ik zou graag willen weten wat jullie denken over mijn vraag.
Mijn vriendin heeft een zware depressie. De oorzaak zijn dingen uit t verleden zowel uit haar jeugd als in onze relatie.
We hebben samen een kind van 3 en ik heb 2 pubers van 12 en 14 uit een vorige relatie.
Het valt haar nogal zwaar dat mijn kinderen soms aardig aan de gang kunnen zijn waardoor zij vanwege haar depressie het soms niet meer trekt. Zo erg zelfs dat dit voor haar een druppel is die de emmer doet overlopen. Ze gaat waarschijnlijk een interne therapie volgen dwz 6 tot 10 wkn van huis af alleen in t weekend thuis.
Ze heeft daarnaast gekozen om in een ander huis te gaan wonen om rust te zoeken zodat ze later weer goed met de situatie om kan gaan.
Ik heb daar heel veel moeite mee omdat we toch een soort van uit elkaar gaan terwijl we veel van elkaar houden en zij ook erg veel van mijn 2 pubers houd.
Ik heb aangegeven dat mijn inziens het beter lijkt om dit als gezin op te lossen.
Maar zij vind zelf dat ze zo niet genoeg rust krijgt.
Ik ben hier erg verdrietig om.
Graag zou ik jullie mening willen weten.

Reacties

522114

Hallo Dennis, wat ontzettend vervelend voor jouw en je relatie.
Een terechte dilemma.

Even schetsen:
Twee verschillende kleuren brillen. Jij heb een bril met blauwe glazen, zij een bril met rode glazen. De een ziet blauw, de ander rood en toch kijken jullie naar hetzelfde object. Misschien vraag je jezelf af hoe je het voor elkaar krijgt dat zij ook blauw gaat zien?
Ik denk door haar eerst haar de ruimte te geven om rood te zien en misschien na een tijdje wil ze wel blauw zien, maar het kan ook dat jij rood wil zien en als laatste mogelijkheid kiezen jullie een gezamenlijke nieuwe kleur glas.

Terug naar de werkelijkheid:
Het is spannend zo'n stap. Voor beiden is het spannend. De een verlaat het nest en hoopt op genezing en rust en de ander is bang om alleen te zijn. En toch geloof ik dat het goed gaat komen.

Mijn advies is: Geef haar de ruimte om haar rust te vinden. Overleg de situatie thuis met de kinderen, heb begrip voor haar. Houden van is lief hebben. Liefde wordt soms geschetst als een band. Hoe elastischer de band, hoe sterker de liefde. Zie het als een mogelijkheid om jullie liefde voor elkaar nog groter en sterker te maken.

Het vasthouden aan jou kant, kan voor stress zorgen aan haar kant.

Sterkte Dennis! Ik geloof dat je weet wat de beste stap is.

Dennis

Ok bedankt voor je reactie. De tijd zal t uiteindelijk leren. We gaan in ieder ons aller best er voor doen.

Minette

Hallo Dennis,

Heel goed dat jullie beiden je best willen gaan doen, geef haar de ruimte waarnaar zij zo verlangt, probeer begrip op te brengen, je doet je best, je gunt het haar dat ze even liever op zichzelf is, laat het op zijn beloop, en je zult zien dat het goed gaat komen als je maar open blijft staan voor haar. Op een keer zal zij echt inzien dat jij het beste met haar voor hebt, het is een lange weg, maar zij zal jou dankbaar zijn dat jij haar de ruimte gaf en dan is het de tijd ervoor dat jullie dit als gezin op kunnen gaan lossen. Je bent echt goed bezig, ze wil aan zichzelf werken, en dat is een heel goed teken, ze geeft de moed niet op, dus laat haar dit gewoon willen doen, en wie zal zeggen hoe goed zij hieruit komt. Twijfel niet aan jezelf, je bent er voor haar, en dat heeft zij nodig. Jij krijgt echt wel de waardering voor wat je voor haar over hebt, het zal even duren, maar je zult er echt de vruchten van plukken, daar ben ik van overtuigd. Ik wens je sterkte en kracht om hiervoor te gaan. Houd je haaks en blijf van je af schrijven.

Hartelijke groeten,

Minette

Dennis

Dank je voor je reactie Minette. Ja het is best pittig maar afgelopen week heb ik me ook wat meer verdiept hoe een depressie is en wat ik als partner kan doen. Nou afgelopen week veel geholpen met de kleine naar bed doen en huishoudelijke dingen en vragen hoe t gaat of even een knuffel en dan merk ik wel dat t haar erg goed doet. Of een wandeling doet ook erg goed. Maar dan na zo'n week merk ik wel dat ik mezelf ook op moet laden voor nieuwe energie.

cbertens

Hoi Dennis, Ik heb helaas geen tips voor je, maar jouw berichtje had zo de mijne kunnen zijn. Mijn partner is ook depressief. Samen hebben wij een dochter van bijna 5 en ik heb 2 pubers van 12 en 15. Mijn vriend botst vooral met de puber van 12. Hij weet soms ook niet meer wat hij wil. Ook wij hebben het over latten gehad. In eerste instantie leek mij dat een verademing. Dan zou er weer rust in huis keren. Maar hoe meer ik er over na ging denken, hoe meer dat idee mij ging tegenstaan. Ik wil niet dat hij weg gaat, want ben bang dat wij dat nog meer ieder ons eigen plan gaan trekken en verder uit elkaar groeien.

Ik ben zelf bij de huisarts geweest omdat mijn energie level ook steeds lager wordt en hij gaf mij als tip om vooral zelf ook leuke dingen te gaan doen. Wil mijn vriend mee, dan is dat prima. Wil hij niet mee, dan ga ik zelf (met de kinderen) leuke dingen doen.

Ik weet niet of je iets aan mijn berichtje hebt, maar wil je graag een hart onder de riem steken.

Sterkte en ik heb er het volste vertrouwen in dat het echt wel goed gaat komen, zowel bij jou als bij mij.

gr.
cbertens

Dennis

Dank je wel voor je reactie cbertens.
Nou jouw verhaal lijkt er inderdaad wel een beetje op.
Maar mijn vriendin heeft haar beslissing al genomen. Dus nog weinig kans dat ze haar keuze terug gaat draaien al ben ik er nog niet van overtuigd dat het haar gaat helpen. En mn hobby's blijf ik zeker uitvoeren ook om me weer op te laden voor nieuwe energie want dat merk ik wel dat t voor jezelf ook best pittig is

Dennis

Mijn vriendin gaat waarschijnlijk naar kliniek de hezenberg in Hattem toe. Heeft iemand daar ervaring mee? En de 1e intake wil ze alleen naar toe maar ik heb aangegeven dat ik mee wil omdat dit ook mij aangaat. Vind ik heel belangrijk voor t gezin. Wat is jullie mening?

522114

Snap ik. Lastig hoor. Hoe komt het dat jouw vriendin het niet wil? Staat ze er überhaupt voor open, zodat je misschien de 2e keer mee kan?

Dennis

Nou ik heb vanmiddag gezegd dat ik meega hoe dan ook. Dit is ook belangrijk voor t gezin. En dat vond ze toch wel fijn. Maar ze wil niet teveel vragen. Heb dan ook gezegd dat ze dat wel moet doen dat ze alles kan vragen. En dat vond ze ook wel fijn. Waar ik wel heel veel moeite mee heb is dat ze eind van het jaar een tijdje op haar zelf gaat/wil wonen omdat ze naar haar zeggen geen rust krijgt in ons huis. Ik vind dat verschrikkelijk. Dat heeft ze nu een paar weken geleden aangegeven en ik weet dat ik haar ruimte moet geven maar voor mezelf ben ik het er totaal niet mee eens. Maar ze houd vol dat zij dit t beste vind om tot haar zelf te komen. Maar ik kan dat stukje nog steeds niet bolwerken. Doet me ontzettend zeer.

limael

Hoi Dennis,

rot situatie voor je man.
Ik heb speciaal hiervoor (en uiteindelijk ook wel voor mezelf) mezelf aangemeld want ik hoop dat ik je een stukje inzicht kan geven.

Ik zit in dezelfde situatie als jouw vriendin, en vanuit dat oogpunt schrijf ik dit antwoord en denk ik je de woorden te kunnen geven die je vriendin eigenlijk tegen je wil uitschreeuwen maar niet kan.

Ten eerste doe je er zo verschrikkelijk goed aan om haar te blijven steunen, want het is niet alleen zwaar voor haar, maar ook zeer zeker voor jou. Zeker als je het gevoel hebt hulpeloos toe te kijken hoe iemand afglijdt.

Geloof me als zij zich dat ook heel goed beseft. Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat haar beslissing ook mede hierdoor komt: schuldgevoel naar jou en de rest van het gezin toe.

Dit zijn vaak de grootste beweegredenen voor "ons". Want "wij" vinden onszelf op het moment minder belangrijk dan hen die zoveel moeite doen voor ons.

Je doet er verschrikkelijk goed aan om toch met haar mee te gaan en dit heb je ook al gemerkt aangezien je schrijft dat ze het toch wel fijn vond.

Natuurlijk vind ze het fijn, want de grootste behoefte is er een die je niet beantwoord als je in die situatie zit: hulp, steun en het gevoel dat je wat waard bent.

Je zit telkens in een soort van "testfase" waarin je bewust, maar veel vaker onbewust, degene om je heen test om te kijken of je het wel waard bent.

Ikzelf vergelijk de depressie als een 2e persoon die in je zit en de regie in handen wil houden:
Eigenlijk zijn "we" op zoek naar bevestiging om te kunnen zeggen:

"zie je wel, ook jij geeft het op, niemand kan en wil mij uiteindelijk helpen..."

En het maakt echt niet uit wat je doet, links of rechts, je doet het toch wel "verkeerd"....want diezelfde bevestiging creëren we namelijk ook als het gaat om onbegrip:

"jij begrijpt er toch niets van" en dit soort uitspraken zullen je vast niet onbekend in de oren klinken denk ik....

Onthoud dat zolang jij het "mikpunt" bent van uitbarstingen er dus nog wel hoop en liefde is, want:

"wij" zijn lamgeslagen en zijn het vertrouwen in de HELE wereld volledig kwijt.
Maar....en blijf dit onthouden:
Dat kleine beetje emotie (aldanniet terecht) wat we hebben, laten we zien aan hen waarvan we zoveel houden en hopen dat diegene ons kan helpen.

Als ze niet meer boos word, dan pas moet je gaan nadenken. Want boos zijn komt veelal voort uit frustratie. En frustratie is er in alle vormen voor "ons" , en als die er niet is, verzint "ons" hoofd er wel eentje...

Denk bij jezelf maar eens:
Als het je echt niets meer interesseert, zou jij dan nog boos worden?

Besef dat "wij" ook niet weten wat er allemaal gebeurd en dat "we" regelmatig geen controle hebben en dit met lede ogen moeten aanzien.

het voelt vaak alsof je naar een film aan het kijken bent:
Je ziet jezelf de dingen doen en zeggen, en denk dan "nee, waarom doe ik dit nou?" of "waarom zeg ik dit nou" (of zeg ik dit nou juist niet?).

En "we" kunnen er niets aan doen. "Wij" moeten aanzien hoe "wij" dingen kapot maken...

Dat is, in mijn geval, het ergste wat er is; toekijken hoe ik dingen doe of niet doe zonder er ook maar iets aan te kunnen doen.

Vergelijk het met het gevoel alsof je een film zit te kijken, er helemaal in zit en er gebeurd iets waardoor je bijna door het beeldscherm heen wil vliegen om er iets aan te doen...dat gevoel.
Want de grootste frustratie is juist dat dát niet mogelijk is op dat moment.

Schroom niet om te zeggen dat je het niet begrijpt, want dat doe je ook niet;
"wij" begrijpen het al niet eens, dus hoe kunnen wij nou verwachten dat jij (jullie, de partners) het dan wél begrijpt.
En juist dat onmogelijke vragen we van je.

Het is dat onrealistische wat ons nekt. Want dit is namelijk de enige manier waarop die hufter van een depressie zijn bevestiging op kan baseren.

"vragen of je wil vliegen" want dit kan je niet.....

Dit is niet wat "wij" van je vragen, maar die depressie is hier aan het woord.

Schema's en beschermers. (ik denk dat je wel weet waar ik het over heb aangezien je je zo verschrikkelijk inzet voor je vriendin.

Haar behoefte aan rust is ook zeer herkenbaar.
"Wij" zullen alles op alles zetten om "rust" te krijgen.

Want dit is zo verschrikkelijk uitputtend.
Elke dag is een strijd.
elke dag toneel spelen en het masker onderhouden put uit.
En reken erop dat "wij" meer uithoudingsvermogen hebben op dit gebied dan dat jij je OOIT zou kunnen voorstellen.
Uiteindelijk zijn "wij" meesters in de schone schijn ophouden.

niet omdat "we" zo nodig sterk willen lijken, maar omdat "we" de rest van de wereld niet willen belasten met onze dingen, want "wij" hebben helemaal geen zin om:

-het verhaal telkens uit te moeten leggen.
-het slachtoffer te zijn.
-goedbedoelde adviezen te krijgen
-cliché's te horen.

Alles wat de mensen zeggen (zoals ga sproten, ga eruit etc.) weten "we" wel, echt wel.

Maar besef welk signaal je afgeeft aan de onrealistisch denkende depressieve persoon als je het "goed" wil maken voor ze:

"jij bent kapot, jij bent niet goed, want ik wil je beter maken".

het gevoel dat we niet zo mogen zijn word hiermee gevoed.

Beste Dennis,
Geloof me als ik je zeg dat "wij" echt wel weten dat je alles goed bedoeld. Dat je het beste met "ons" voorhebt.
Geloof me als ik je zeg "dat "wij" ook jouw strijd wel zien.
"Wij" verwerken het misschien anders, maar "we" zien het wel, en "we" waarderen alles wat jij doet.
Misschien niet op dat moment of op de manier die jij verwacht, maar kijk en luister (!!!) vooral naar de hele kleine hints die ze geeft in haar woorden.

Want niet alles is zoals het lijkt, en 8 van de 10 keer word je "getest".

Respecteer haar keuze, want deze komt ook vanuit onmacht.
Ook zij is zoekende naar een oplossing en dit kan gezocht worden in hele rare hoeken.
Zij wil echt niet "weg" bij jou, maar zij wil rust. Rust van het verbergen en het zien van jouw strijd. Zij wil jullie niet belasten.
Juist omdat ze zoveel van jullie houd kan zij beslissingen nemen die totaal onlogisch zullen zijn voor jou, maar puur vanuit schuldgevoel gemaakt kunnen worden.

===================================

Ik ga niet zeggen dat ik hier de de wijsheid in pacht heb, en misschien heb ik het helemaal mis wat betreft jullie situatie, maar dit is hoe het voor mij overkomt en hoe ik mijzelf in die situatie plaats vanuit haar oogpunt. omdat het namelijk veel makkelijker is dit soort dingen anoniem te zeggen tegen hen die je niet kent en niet onder ogen hoeft te komen.
Platonisch is makkelijk en rationeel.

Ik hoop dat er iets inzit waar je wat mee kan.

Onthoudt:
Er is geen schuldige. Jij niet, zij niet. niemand (hoop ik).
Zij weet niet wat ze moet doen, en jij dus al helemaal niet.
Het is niet dat je er een handleiding bij krijgt, dus je doet wat in jouw macht ligt en binnen jouw realistische kunnen om haar zoveel mogelijk te helpen.

Probeer alleen te onthouden dat je jezelf zeker niet moet vergeten,
En ga voor jezelf ELKE keer weer na of je iets doet om haar te helpen om HAAR te helpen, of om jouw behoefte om het goed te krijgen. Want dit voelen "we" beter en eerder dan jij.

Forceren helpt niet en werkt ALTIJD averechts. (helaas ;) )

Ik wens je verschrikkelijk veel succes in dit alles.
Je doet het goed, want je bent op zoek naar oplossingen, en dat is heel belangrijk. Zorg ook dat ze dat ziet en weet.
(ook al word ze boos dat je jullie situatie zomaar op internet fora bespreekt! Want dat zal maar zo eens kunnen, je doet het toch niet goed als de depressie de regie weer overneemt, maar uiteindelijk zal ze inzien dat je alles doet om haar te begrijpen en helpen, zelfs als dat betekend jezelf bloot te geven op fora's als deze!!!!)

Ik dank je voor wie je bent, want er zijn weinig mensen die zo ver gaan!

Succes en sterkte!
Uiteindelijk komt het goed, ook als het niet goed komt.

Dennis

Dank je wel voor je verhaal. Ja het is heel moeilijk om haar te peilen hoe ze haar voelt vooral vanwege de medicijnen. Dat vind ik heel erg lastig. En we hebben nog aardig discussie over het feit dat ze op haarzelf wil samen met ons zoontje van 3. Daarin geeft ze aan dat ik dan gewoon bij haar kan slapen maar als mijn 2 andere kids het weekend komen of als ze niet lekker in haar vel zit dan kan ik ineens naar mn eigen huis zodat zij rust heeft. Dat vind ik heel moeilijk. Dus als het goed gaat en rustig is kan ik blijven maar als t de andere kant op gaat dan moet ik maar naar mn eigen huis. Dat stoot me best wel tegen de borst. Maar ik help waar ik kan. Zoals de was doen de vaatwas en andere huishoudelijke dingen. Of ik neem onze zoon zaterdagmorgen mee naar de voetbal zodat zij rust kan pakken. En dat vind ze ook fijn. Alles wat ik doe dat probeer ik te doen om haar te helpen niet zozeer mezelf in eerste instantie maar ik blijf ook mn eigen dingen doen zodat ik daar ook weer energie voor kan krijgen want ik vind t wel behoorlijk zwaar.
Ze weet dat ik op een forum zit maar ze vraagt niet of ze t mag lezen. Misschien moet ik t haar laten lezen maar weet niet of ze daar op zit te wachten. Maar maandag is de intake en daar gaan we samen heen en ik ben heel benieuwd wat daar uit gaat komen

limael

Je bent een topvent!
natuurlijk vind ze het fijn wat je doet!
Ze is alle controle kwijt (of althans, zo voelt dat), en zal alles op alles zetten om ergens de controle terug te krijgen over delen van haar leven.
Dus ook het woon verhaal valt daaronder.
Het is lastig voor je en ik zou eigenlijk niet heel goed weten wat ik er verder op kan zeggen.

Ik zou het haar gewoon laten lezen. Of; zet het open en loop weg.

Heel (en dan bedoel ik HEEL!!!) erg veel succes maandag en verder in jullie strijd.
Zolang jij niet opgeeft, doet zij dat vast ook niet.
En vragen staan altijd vrij, openbaar of privé.
Want het is voor mij makkelijk praten zo, maar geloof me als ik zeg dat mijn partner zich in jouw situatie bevind, want dit is platonisch en anoniem. maar iemand onder ogen komen is zwaar en bijna onmogelijk.

(ik ga dit alles uiteindelijk wel aan mijn partner laten lezen, want het staat er en ik kan het dan niet meer verdraaien en beter laten klinken ;) )

Nogmaals, sterkte en succes! Het is en word een zware strijd.

Dennis

Dank je wel. Nou praten op deze manier is een stuk makkelijker dan tegenover elkaar aan tafel zitten dat zeker. En wij zijn al niet echte praters maar we doen ons best. Al moet ik wel vragen aan haar hoe t gaat want zelf zal ze niet gauw aangeven als er iets is. Zeg bijna elke dag tegen haar dat als ze zich niet prettig voelt dat ze t wel moet zeggen. Ook al is t maar even van ik voel me klote. Dan kan ik haar in ieder geval al weer even een knuffel geven zodat ze weet dat t goed is. We zitten ook nog samen in therapie eens in de 2 weken dat is ook wel goed voor ons. Die mensen kunnen toch wel handvatten geven of iets zeggen waardoor je alles iets beter kan begrijpen. Merk wel nu dat ik zelf ook wel bekaf ben van deze week hoor. Pakt wel heel veel energie. Dus morgen weer naar de voetbal met mn zoon dat mag ik graag doen en dan kan ik me ook weer even opladen. Maar dat t een zware strijd word is zeker voor mij maar zeker voor haar. En ergens hoop ik heel erg dat als ze een interne begeleiding krijgt dat t haar zo gied heeft gedaan dat ze zegt ik ga niet op mezelf maar we gaan t samen doen. Daar zou ik heel blij van worden. Maar dat is allemaal afwachten. Belangrijkste is dat ze zelf eerst weer op orde komt zo dat de andere dingen ook volgen.

limael

Ik heb een tijd geleden mijzelf aangemeld voor de maillist van een vrouw die Monique Stadler heet.
Zij is relatietherapeute en "stuurt" elke week 1 (en ook daadwerkelijk maar 1) mail met een onderwerp en tips vanuit haar praktijk.
Ik en mijn partner hebben hier al best veel aan gehad, al is het maar voor eigen inzichten en valkuilen.
Misschien hebben jullie er iets aan. Er zitten geen verplichtingen en kosten aan, wat fijn is, en je word niet kapot gemaild met allerlei reclame etc.
Misschien is het wat, tip van mij voor jou/jullie.

Goed dat je nog wel je eigen ding blijft houden én er plezier aan beleefd.
een andere kleine tip; probeer niet de info eruit te trekken bij haar.
Ik weet dat dat voor mij alleen maar de boel verergert en ik nog verder dicht klap....ik kan dit niet helemaal verklaren.
Ik wijt het (ook) aan controle, maar dikke kans dat dit iets algemeens is.

Ik moet toegeven dat ik dit ook stukken makkelijker vind en het me op de een of ander manier een soort van opluchting geeft om ook op deze manier mijn verhaal te doen en iemand ermee kan helpen (of in ieder geval een poging doe).
En dat het me sterkt om nog eens te overwegen mezelf open te stellen ofzo.
(zal mijn partner geweldig vinden). Dus nogmaals de tip om het haar zeker te laten lezen, of haar te wijzen op dit forum oid.
(of het openzetten en weg lopen trucje).

met je laatste opmerking sla je de spijker op zijn kop trouwens!

("Belangrijkste is dat ze zelf eerst weer op orde komt zo dat de andere dingen ook volgen.")

limael

hier de site waar je je eventueel kan aanmelden voor die nieuwsbrief:

https://samencommuniceren.nl/

(er staan echt goede tips tussen zonder het vingertje of cliché's en zweverig goedpraat gedoe ;) )

Dennis

Ok dank je wel. Dan ga ik dat even bekijken. Vind het wel fijn als ik ook weet wat ik t beste kan doen. Want soms begrijp ik er niks van voor mijn idee ook omdat ik haast geen emotie kan waarnemen. De ene keer meer dan de andere dat wel maar het is minimaal. Tenminste zo zie ik dat dan he misschien dat zij er wel anders tegen aankijkt. Maar iig bedankt voor de tip.

limael

altijd goed. nogmaals vragen staan vrij, openbaar of privé.
Ik merk dat ik namelijk heel makkelijk antwoord kan geven met een behoorlijke dosis ratio, daar waar ik face to face hiertoe totaal niet in staat ben!
Dus ik kan je wel een paar antwoorden geven, niet voor haar, maar vanuit de depressie en de gedachten die erbij kunnen komen.

En het klopt dat je geen emotie kan waarnemen, die word verborgen (controle).
uiteraard zou zij vinden dat ze wel wat laat zien, maar na een lange tijd zelfreflectie zal ze moeten toegeven dat dat niet het geval is of in ieder geval niet zo, dat anderen dit kunnen zien (tenzij je 24/7 tegenover haar gaat zitten en haar aan blijft staren en observeren, maar dit zou ik niet doen ;) )

limael

Hoe is de afspraak/intake gegaan?

(Ik heb trouwens een boek aan mijn partner gegeven, die misschien ook wel iets voor jou is:

https://www.bol.com/nl/p/samen-leven-met-psychische-klachten/92000000792...

(is de eerste link naar het boek, kijk zelf even op sites over reviews etc).

het is geschreven door partners van mensen met psychische klachten zoals depressies angsten etc.

het word zeer goed ontvangen door de partners en professionals.

Naar mijn weten ook echt het enige hulpboek puur voor de "partners van"

maar dat terzijde (kijk maar eens of je er iets aan hebt, mijn partner was er in ieder geval verschrikkelijk dankbaar voor), ben ik benieuwd hoe de afspraak/intake is gegaan en hoe ze het vond dat je toch mee was. En hoe jij het vond dat je mee was.

gr

Dennis

Hallo. Nou dat was best pittig zal ik je zeggen. Alles weer natuurlijk weer naar boven gehaald en dat was best emotioneel. Vandaag is de uitslag dus we zitten in spanning af te wachten of ze wel of niet daarheen kan. Ook een paar dingen boven gekomen waarvan ik niet wist dat ze daar nog moeite mee had als ze erover begon en dat greep mij ook erg aan. Ze heeft t erg zwaar nu en vind het allemaal heel eng. En dat is t ook zelfs ik vind t eng maar we hebben in ons hoofd dat ze er gewoon beter uit gaat komen. En ik merk ook dat ze aardig rust krijgt als ik haar help met dingen. En gisteravond na lange tijd kwamen bij haar de tranen dat ze het zo spannend vond en dat maakte mij ook in tranen en zei haar dat ik t heel fijn vond dat ik haar emotie kon zien. Dus het is even afwachten nu. En bedankt voor de link ik ga dat eens even bekijken van dat boek.

Dennis

En nog even dat je benieuwd was hoe we t vonden. Zij was heel erg blij dat ik mee was en ik was daar ook blij om zodat ik ook een beeld heb hoe alles in elkaar zit. En de psychiater had het idee dat het een persoonlijkheidstoornis is en een matige depressie. Want zelfbeeld is totaal weg geen energie bijna nergens van kunnen genieten en elk dingetje is eigenlijk al teveel op dit moment. Maar ik ben er van overtuigd dat t goed gaat komen

Rotterdam

Beste schrijvers, ik zie ( door deoressie van echtgenoot) zoveel overeenkomsten, in de vele reacties.
Na een beetje radeloos en uitzichtloos mezelf te voelen,! Sluit ik mij aan bij deze site.
Zeer herkenbaar en leerrijk, maarrrrrrr iedere situatie is anders, en ieder brein reageerd anders.
Ik heb te doen met partners die jonge kinderen hebben.
Mijn " kind" is 37 jaar. Een jonge man in de glorie van zijn leven.
Mijn zoon en ik hebben jaren geleden, onder de bipolaire stoornis van mijn man,die hij nooit toegaf en wegdronk.
Nu hij in behandeling is bij een psychiater , ( en geen drup meer mag drinken) komt een andere persoonlijkheid naar boven.
Rustiger, beter voor vrouw en zoon, maar blijft Depressief.
Hoe lang gaat dit nog duuren? Soms denk ik te ontsnappen naar Parijs of wat dan ook.
Het is zo zwaar.
Maar wat doe je na 40 jaar huwelijk, altijd samen gewerkt, en samen met pensioen, en NU,! Een Depressieve man die 22 uur in bed ligt.
( de Arts heeft wel z,n medicatie verandert van de week, hij werdt slechter in plaats van beter.

Niemand ziet mijn tranen!
Maar misschien kan een van de lezers raadt geven.

Niemand ziet mijn tranen.
.

We hebben wel

limael

Dennis,

wat fijn dat je voelt dat het goed gaat komen. Die drive is belangrijk denk ik.
Vertrouwen is iets wat zo fragiel is, dus hou dat vast.
Vet goed dat je mee bent gegaan.

Ik hoop echt dat het goed gaat komen voor jullie allemaal. Maar aan jouw drive kan het niet liggen, je bent een goede steun denk ik zo.

Heel veel succes en sterkte en "hou ons op de hoogte" als je wil ;)

limael

@Rotterdam:

de vraag "Hoe lang gaat dit nog duren?" moet je laten varen.
Hou er maar rekening mee dat het voor altijd is.
Als het dan wél overgaat dan is het alleen maar mooier.

Wat ik lees is dat er vooral (verdrukte) trauma's aanwezig zijn. Daar moet wat mee gedaan worden ipv de depressie denk ik.

Want de depressie kan weg weg gewerkt worden na vele intensieve sessies oid, maar als de trauma's geen plek krijgen, zal het je altijd weer inhalen.

Ik denk (en dit is puur een persoonlijke theorie en geen professionele mening en zonder enige wetenschappelijke onderbouwing) dat depressie voort komt uit teleurstelling.
Of dit terecht is of niet is niet belangrijk.

Dat wat een persoon ervaart is echt. Of het nou echt zo is of niet.
Teleurstelling is een ervaring die niet ontkent mag worden, want het is er. Maar door het besef dat het misschien niet terecht is ("ik heb alles, waarom ben ik dan zo?") ga je onderdrukken ipv analyseren....en daar wringt de schoen.

"Is dit het nu?"
"waarom nu?"
"waarom ik?"
"hoe verder?"

en een van de meest frustrerende:

"Hoe lang gaat dit nog duren?"

Over medicatie doe ik geen uitspraken aangezien ik ervan overtuigd ben dat medicatie alleen maar onderdrukt en de boel verergert ipv oplost (mening en geen waardeoordeel!!).

Praten, luisteren, praten, luisteren, zoeken en uitproberen is al,les wat je kan doen.

Het doel is duidelijk: uit de depressie komen, dus focus je op de reis. anders ga je je doodlopen op het doel en zie je nooit hoe je het gehaald hebt.

Dit was mijn "duit in het zakje".
Succes en sterkte!

("uiteindelijk komt alles goed, ook als het niet goed komt")

Dennis

Limael goedemorgen. Dank je wel. Ja ik heb zeker het gevoel dat t goed gaat komen. Merk wel van haar kant dat ze alles heel erg waardeert wat ik nu doe. Dat is fijn om te voelen. En dat boek wat je me tipte dat heb ik besteld dus dat ga ik eens goed doornemen. Gisteren nog wel even over het huisje van haar gehad over het feit dat als ze opgenomen word dat ik dan op de ww kom. Ik ben schilder en die periode is er altijd weinig werk. Maar heb voor mezelf even gebeld of ik dan ook recht heb op subsidies omdat ik dan een stuk minder ga verdienen en dat is niet het geval. Dus haar uitgelegd ook gezegd hebbende dat ze er nu misschien niet mee bezig is maar als ze dat gaat doen dat we dan een groot probleem krijgen qua financiën. En ik zag aan haar reactie dat ze daar toch wel van schrok. En ik voel gewoon ook dat het niet nodig is om apart te gaan. Maar dat gaan we nog bekijken. Eerst zorgen dat ze er goed uit gaat komen

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips