Het leven

Depressie

Het leven

Beste Forummers,

Ik ben een man van 28 jaar en moet al een tijdje iets kwijt. Ik heb al jaren niemand die aan mij denkt en vraagt hoe het gaat e.t.c behalve mijn moeder/vader/broer en dat maakt mij depressief.

De laatste jaren merk ik gewoon dat ik minder vrolijk/positief in het leven staat.

Het verhaal hieronder wordt wel lang

Ik heb van 1994-2002 op de basis school gezeten en gewoon afgemaakt. Echter in die tijd had je puur nog een huistelefoon en geen mobiel waardoor haast geen contact het met klasgenoten buiten school.

Echter zoals het gaat in het leven ga je van de bassischool naar de middelbare school en gaan je vrienden niet mee naar je nieuwe school waardoor dus eindelijk het contact verwaterd met de ene vriend die ik daar toen der tijd had.

Op de middelbare school had ik in de 1ste klas wat leuke vrienden, eigenlijk 1 echte goede vriend en daarnaast nog een paar gewone vrienden. Echter in de 2de klas ging deze echte goede vriend verhuizen met zijn familie naar ergens anders in Nederland (ik weet niet meer waarnaartoe)

Ik had nog wel een emailadres van hem gekregen om hem te bereiken maar in de 2de klas had je het druk met huiswerk/school en andere dingen , echter kwam er geen echte goede vriend meer terug , ik probeerde het contact te verbeteren in mijn groepje vrienden maar de opleiding die ik wou doen (3de klas) moest ik weer naar een andere school en je raad het al, het verwaterd weer.

In de 3de klas kon ik geen goede vrienden krijgen (ik ging om met de 4de klassers die erg aardig waren ). Maar deze slaagden en gingen dus van school af waardoor ik in de 4de klas in de eerste periode niemand had. Een paar 1ste klassers vonden mij wel een aardig persoon en gingen dus met mij om .

In de 2de helft van de 4de klas kreeg ik ruzie met iemand van mij klas waardoor we zelfs bij de mentor/directeur moesten komen om ons te verantwoorden

Toen ik wachtte in de wachtruimte met hem raakten we aan de praat en uiteindelijk zijn we toch hele goede vrienden geworden (dit was in voorjaar 2006).

Echter kwam ik er toen achter dat hij bij een maatschappelijk werker liep vanwege gedragsproblemen. Hij kwam voor mij erg aardig over en wou hem graag helpen (ik had geen andere vrienden en ik had geen buurtgenootjes om mee te spelen uit de kleuter/peutertijd, de enige waar ik toen mee speelde verhuisde ook weer..)

Het ging toen een tijd goed tot begin 2017 , we kregen haast elke week ruzie om de kleinste dingen waardoor we dus uiteindelijk een grote ruzie kregen, dat was toen weer uitgepraat. Echter op een gegeven dag in Mei 2017 was hij weggelopen uit huis en kwam naar mij toe (ik werdt gebeld hiervoor ), echter onderweg naar mij (is 30 minuten lopen) opeens spoorloos verdwenen voor uren. Savonds was die opeens weer op msn (in dat tijdperk) . Ik had hem al een paar keer geprobeerd te bellen, smsen. Geen gehoor. Hetzelfde met familieleden die hem hebben geprobeerde te bellen.

Hij wou het niet kwijt waarom die uren spoorloos was.

Toen ging het weer 2 maanden goed.

Hij kwam bij mij overstuur thuis en nam de medicijnen in van een familielid ( Dit zijn niet de gewone paracetamol/aspirine ) (eigenlijk dus een zelfmoordpoging).

Ik had de medicijnen via een heimlich greep eruit kunnen krijgen na de deur open te breken ( hij had zichzelf opgesloten)

Daarna ging die weg, ik trok het ook even niet meer... toen ik hem wou bellen/smsen nam hij niet.

Echter kwam ik erachter via een neef van hem dat de familie op vakantie was voor 2 weken.

Ik heb toen een rotzomer gehad , uiteindelijk zijn wel weer vrienden geworden ( hij wou er verder niet over praten)

In Oktober 2017 belde hij mij dat hij naar mij huis kwam en mijn computer wou onderzoeken en hing op. Ik belde hem opnieuw op maar hij nam niet op dus ik ging hem opzoeken want hij nam elke keer dezelfde weg als die naar mij kwam.

Ik zag al iets vreemds aan hem in de verte en toen ik dichtbij was rook ik het ook ( alcohol, aardig wat).

Hij was voor geen reden vatbaar wat ik ook vroeg, het enige wat hij zei van, je doet je als iemand anders voor op msn , jij boort mij helemaal de grond in .Ik probeerde te begrijpen wat hij bedoelte maar hij stapte wel door onderweg naar mijn huis , ik was toen 1.60 en hij 1.92 sterk gebouwd dus daar begin ik zelf niks tegen. Toevallig was een familielid thuis en die rook het ook dat hij sterk naar alcohol stonk en keek mij vragend aan ..

Maar toen ging die mijn computer doorzoeken naar eventuele chatlogs, ik hield het alleen van hem bij ( waar hij ok mee was toen der tijd).

Toen had ik het echt helemaal gehad met hem en dat zagen mijn ouders ook ,daar heb ik het hele verhaal verteld. Die zeiden van het beste is dat je de vriendschap verbreekt want het gaat anders echt niet goed tussen jullie 2en.

Dit heb ik ook gedaan, hij heeft ook diverse malen nog gebeld naar het huisnummer, ik had zijn mobiele nummer geblokkeerd in mijn telefoon. Spreken wou ik hem niet, het enige wat ik zei van, dat hij geen contact meer moest maken.

Toen overleed een dierbare 2 weken later en 3 dagen later werdt een andere dierbare met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Die heeft het overleefd.

Na een paar dagen belde ik toch weer die vriend want ik trok het gewoon niet meer... en had steun nodig. Echter kon ik niet thuis afspreken omdat mijn ouders niet wouden dat ik nog met hem omging dus we hebben 2x buiten ergens anders in de stad afgesproken, echter na de 2de keer ( dit was weer 3 maanden later) zei hij van. Ik wil je vriend nog wel zijn maar dan wil ik ook weer bij je thuis komen . Anders is het over en uit.

Toen zijn we definitief uit elkaar gegaan, het ging slecht met mij in de zomer van 2008 (haast nooit thuis zijn, dwalen in de stad in het weekend,). Want ik had verder geen vrienden.

Ik had wel mijn examen gehaald in de 4de dus ik ging mijn vervolgopleiding doen op het mbo, en dat was weer op een andere school en in een ander stad.

2008-2009

Nieuw begin, nieuwe mensen dacht ik . ik kocht een gameconsole om te gaan gamen met een klasgenoot, echter na een half jaar verkocht hij deze omdat hij op een ander platform ging gamen en ik had het geld niet. Voor de rest druk bezig met de opleiding en verder niet veel te vertellen erover, had wel 2 andere mensen waar ik elke pauze mee praatte, dus een soort van vrienden maar die hadden geen gameconsole op dat soort dingen.

2009-2010 . Ik kreeg een andere schoolvriend die wel nog dezelfde gameconsole had om samen te gamen , en nog een paar aardige klasgenoten. Ik probeerde meer vrienden te krijgen dan die ene schoolvriend alleen dat lukte niet, voorbeeld : Ik vraag deze klasgenoot om wat leuks te doen in het weekend, echter had hij al plannen, maar misschien volgend weekend, dus ik na het weekend vragen of we dat weekend wat leuks kunnen doen ( zaterdag of zondag). Dat wist hij nog niet, dus een paar dagen later vraag ik het nogmaals, had hij plannen gemaakt met andere mensen om wat leuks te gaan doen. 1x kan dat gebeuren, maar niet 4x achter elkaar. Dus dat was ook geen echte vriend.

Dan bleef die ene andere vriend over, daar ging ik dus een keer op zaterdagmiddag naartoe om lekker te gamen en nam wat spellen mee , na een paar uur ging ik naar huis want het werdt al laat, hij vroeg of hij deze spellen mocht lenen, het was een hartstikke leuke middag en zei jahoor.

Alleen na een paar weken vroeg ik of ik een bepaald spel mocht terughebben . Hij zei ja prima .

Een paar dagen erna nog een keer gevraagd, hij zei weer prima

Een week daarna werdt ik een beetje pissig , hij zei oh oeps vergeten

Maar ik kreeg ze nog niet terug. Die andere klasgenoot die nooit tijd voor mij vrij maakte in het weekend kreeg het in de gaten en vroeg wat er was. Ik vertelde het en ik weet niet wat er is gebeurd maar de volgende dag had ik de spellen van die gamevriend terug. Hij zei sorry.

Dit heeft wel 3 maanden geduurd voordat ik ze terug kreeg. Ik kreeg weer het gevoel dat ik connectie heb met die vriend, hij had moeite met een bepaald vak en haalde me op van thuis naar zijn huis om hem dat vak bij te brengen en bracht mij ook weer thuis. Dat was toen hartstikke tof. Dit gebeurde doordeweeks . Want in het weekend ging hij met andere vrienden dingen doen.

We slaagden toen uiteindelijk wel . We hadden elkaar en andere klasgenoten toegevoegd op hyves.

Alleen het contact verwaterde en hyves verdween.

Sinds Zomer 2010 t/m Mei 2018 heb ik geen real life vrienden gemaakt . Dit kwam omdat ik Sinds eind 2011 een 40 uur baan heb . In 2012 heb ik nog contact gehad met wat klasgenoten via msn maar dat was eenmalig een uurtje. Daarna nooit meer gezien of gesproken.

Ondertussen had ik wel mensen op internet ontmoet om te gamen op de spelcomputer, waar toen heel erg mijn interesses lagen, had het een beetje gehad met vrienden in het echt leven als het zovaak verwaterd .Daar heb ik op de dag van vandaag nog contact mee maar die zijn ook ouder geworden en leven in een ander land ( GB ) .

Ik heb ze nooit gezien in het echte leven, (wel eens via de webcam , we praten heel vaak via skype) .

Maar het valt mij gewoon op dat ik nooit een berichtje heb gehad van mijn NL kennisen hoe het met mij gaat etc, geen vriendschapverzoeken, helemaal niks.

In Mei 2018 heb ik wel een groepsreis gedaan dat hartstikke tof was met allerlei leuke mensen, met 1tje heb ik soms nog contact maar die woont aan het andere kant van het land.

Wat ik eigenlijk al een tijdje wil, maanden wil is dat ik appjes of gewoon dat andere mensen aan mij denken en vragen hoe het gaat. dan alleen mijn familie

Diegene waar ik nog contact mee heb is hartstikke aardig maar zou graag wat meer contact met hem willen om samen eens wat te gaan doen. Soms heb ik een week/2 weken geen contact met hem

In het kort gezegd : Ik zou het liefst vrienden willen hebben die eens in de paar dagen mij appt of belt met de vraag hoe het gaat, hoe mijn dag is geweest, etc , etc..

Dat vraagt diegene waarmee ik contact nog heb wel maar zou het liever vaker willen.

Maar ik durf dat niet te vragen aan diegene, want ik voel mij een aandachtstrekker dan .

Ik zie al dat ik ongeveer een uur aan typen ben .

Het laatste wat ik erover wil zeggen : Op mijn werk heb ik geen collega's waar ik in het weekend wat mee kan doen omdat ze allemaal een gezinnetje hebben .

En het allerlaatst: De reden waarom ik nog thuis woon en niet op mijzelf, ik kan het niet aan om weken alleen thuis te zijn zonder de gezelligheid die ik nu heb thuis bij mijn ouders.

Ik ben compleet zelfstandig , wassen, koken ,etc.

Alvast bedankt voor het lezen.

Dit wou ik even kwijt.

Boterkuipje

Reacties

522114

Hoi Boterkuipje, met recht een lang verhaal. Maar ik heb lekker gelezen, het hele verhaal.

Ook ik heb het geweten de pijn te voelen van eenzaamheid. Het slokt je op. Je voelt je gevangen achter je eigen ogen. Je wil eruit, je wil gezien en gehoord worden. Je verlangt naar echtheid.

Wat heb ik geleerd over vriendschap.
Het willen hebben van vrienden en vriendschap bestaat voor de normale mens niet. Kijk een Justin Bieber krijgt overal verzoekjes tot vriendschap omdat hij zo bekend is. Wij normale mensen kunnen alleen vrienden krijgen, door een vriend te willen zijn voor een ander.

Kom op plekken waar mensen zijn, raak aan de praat en ga investeren in hun.

Stel je eens voor: Meneer A loopt op je af. Hij zegt vriendelijk gedag. Vraagt aan jouw of je ook hier in de buurt woont. Hij maakt een praatje met en eindigt met: leuk je gesproken te hebben en hoop je nog eens snel te zien.
Dan heb je meneer B. Hij loopt jouw voorbij.

Ik denk dat meneer A meer vrienden maakt dan meneer B.

Dus Boterkuipje trek erop uit en wees een vriend voor de ander. Het begint allemaal met een stukje vriendelijkheid, goedheid, geduld en liefde.

Succes je kan het. We zijn sociale wezens.

Minette

Hoi Boterkuipje,

Ik heb er niet veel aan toe te voegen, het enige wat ik wil vermelden is, dat ik het helemaal eens ben met wat 522114 schrijft, je kunt het, echt, ga ervoor, laat je niet klein krijgen. Je bent sterker dan je denkt en hebt heel veel kracht in jezelf, ga die kracht aan, ontdek jouw kracht en je zult versteld staan wat je allemaal nog in je hebt. Succes!

Hartelijke groeten,

Minette

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips