Vrouw burn out / depressie

Depressie

Vrouw burn out / depressie

Goedenavond,

Ik denk niet dat ik hier de antwoorden ga krijgen die ik graag hoor, maar toch lekker om dit even van me af te schrijven.

Ben een man van 42 jaar met een fantastische vrouw van 2 jaar jonger.

Tot ongeveer 10 a 12 weken terug heb ik gedacht dat ik de meest geweldige relatie van het westelijk halfrond had.

Echter ongeveer 12 weken terug zijn mijn vrouw en ik gestopt met roken ( mijn vrouw met behulp van champix ) en toen is voor mij de ellende begonnen.
Begin 2017 heeft mijn vrouw een ziekenhuis opname gehad waardoor het gehele jaar haar energiepeil nogal laag was, echter bij het stoppen met roken was haar eigen tekst dat ze dit alleen kon nu omdat ze het zo goed had met mij, ze zo gelukkig was en zo'n goede thuis basis heeft.

Al vrij snel nadat we gestopt waren merkte ik verandering in haar stemming, heb voorgesteld dat ze daar met de huisarts over zou praten maar dat was volgens haar helemaal niet nodig.

Ongeveer 6 weken terug vertelde ze me dat ze niet lekker in haar vel zat, dat dat niks met mij / ons te maken heeft maar dat ze even ruimte nodig had en liefst even een plekje voor zichzelf.

Een week later op vrijdag heeft ze me verteld dat ze hier in de omgeving een kamer kon huren tijdelijk en dat ze dat wilde doen ( terwijl ik nog niet het idee had dat we al uitgepraat waren over deze beslissing )

Vervolgens vertelde ze me zaterdag dat ze vrij recent met iemand anders heeft gezoend en dat ze daar enorm spijt van heeft,

Echter zondag heeft ze wel haar spullen ingepakt en is ze vertrokken naar de kamer die ze kon huren.

Dit was ongeveer 5 weken terug.

Gelukkig is ze daarna wel bij de huisarts geweest, gedacht werd daar aan depressie / burn out. En heeft ze nu sinds 3 weken anti depressiva.

Jullie zullen begrijpen dat dit alles voor mij ook net een achtbaan is waarop ik niet altijd juist reageer.

Het zoenen met iemand anders en het vertrekken naar die kamer zijn volgens mijn vrouw 2 volledig van elkaar losstaande dingen.
Echter vind ik het nu wel enorm moeilijk om die afstand te accepteren wat erin resulteerde dat ik de eerste week wel teveel aandacht gevraagd heb van haar.

Af en toe gaan we 4 stappen vooruit maar vervolgens 5 terug en weer 3 vooruit.

Eerste kerstdag is ze bij me geweest en is ze ook gewoon weer thuis blijven slapen.

Tweede kerstdag hebben we ruzie gemaakt omdat ik erachter was gekomen dat ze een voorgaande week mij heeft verteld dat ze de huurkamer was terwijl later bleek dat ze een hele nacht in een café is geweest. ( schoongemaakt en ontbeten met personeel ) ik boos dat ik dat ontdekte en dat ze daarover gelogen heeft en zij geïrriteerd omdat ze vind dat ik zeur over niks.

Gister uiteindelijk weer een gesprek gehad met haar, is lastig om afspraken te maken met haar maar was wel een goed gesprek.

Afgesproken even tot oudejaarsavond geen contact te hebben en dan kont ze hierheen en bespreken we volgende week.

Vandaag weer een erg verdrietig gevoel omdat er nu even geen contactvis en ik geen idee heb van waar we gaan eindigen.

Ene keer zegt ze dat ze van me houdt en samen verder wil, andere keer zegt ze het niet te weten en weer andere keer zegt ze dat we beter stoppen omdat zij zich zo schuldig voelt over wat ze heeft gedaan.

Weet niet zo goed wat te doen nu, vind het ook enorm lastig om geen contact te hebben met haar nu.

Ze zegt dat ze van me houdt, ik weet dat ik stapelgek ben op haar, maar we verzanden telkens in dezelde smakeloze discussies.

Nu vraag ik me af of er hier misschien mensen mee lezen die mij tips kunnen geven of zelf soortgelijke dingen hebben meegemaakt.

Stapelgek op haar maar heb het gevoel dat we alleen maar uit elkaar vandaan gaan sinds ze 5 weken terug vertrokken is ( gister gesproken en beloofd dat ik even een paar dagen radio stilte zal houden en dan kont ze oudejaarsavond weer hier, maar vind het enorm lastig om geen contact te hebben )

Groeten Johan.

Reacties

Johan75

Bedankt voor je reactie Dipjes.

In antwoord op je vraag over de kinderwens, ik heb zelf 2 kinderen uit een eerder huwelijk, kan ze goed mee opschieten maar ze vind het ook heerlijk als ze er niet zijn ( ze wonen meeste tijd bij hun moeder ) juist door gezien te hebben dat kinderen ( hoe geweldig ze ook zijn ! ) best veel beslag leggen op je en best veel energie van je vragen. Is ze zekerder dan ooit zelf geen kinderen te willen ( en die wilde ze al niet voor ik haar leerde kennen.

Idd is afstand nemen misschien wel de beste optie nu, blijkt echter dat ik dat wat moeite mee heb ( understatement )
Nu sinds donderdag geen contact meer gehad en valt me best zwaar, hopelijk is er vanavond iets waardoor ik zie dat het haar wel helpt.

Denk dat het niet weten waar ze is of met wie gewoon lastig is voor mij.
En daarnaast de angst dat ze misschien nu ze niet over alles goed na kan denken iets doet waarvan ze straks zelf het gevoel heeft dat ze daardoor niet meer terug kan of verder kan met mij.

Liefde is een raar ding, ben zo enorm gek op die vrouw maar het sloopt je wel behoorlijk als partner ook.

Johan75

Na dit verhaal toch wel de ruimte echt gegeven en afstand genomen ( heb het initiatief voor contact bij haar gelaten )

Heeft niet mogen baten, afgelopen maandag heeft ze gebeld en hadden we een fijn ( ook kort ) gesprek.

Maar gisteren ( donderdag ) is ze thuis geweest en heeft ze me verteld toch te willen scheiden ,, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij, ik ben niet gemaakt voor relaties,,

En normaal gesproken ben ik dol op haar sterke karakter, nu had ik echter liever gezien dat ze een andere oplossing zou zoeken.

Ze wil niet in behandeling en heeft haar keuze gemaakt.

Meest verdrietige is dat ik de vrouw verlies waar ik zoveel van hou, daarnaast is het praktisch ook nogal een zootje nu. Ik had tot 2 jaar terug een eigen woning maar toen zijn we ( omdat zij hier graag wilde wonen ) gezamenlijk een woning gaan kopen.
Helaas kan ik dit alleen niet blijven bewonen, ben ik onlangs van van veranderd en zit nu met een jaar contract waar ik nu dus al helemaal geen hypotheek me krijg !

Trieste conclusie, ik had alles maar nu ben ik bijna 43 en denk dat ik weer bij mijn vader in moet gaan trekken
( en buiten dat dat verdrietig is voor mij, ik heb 2 kinderen waar ik me van voorgenomen had altijd een veilige haven te bieden en die hebben straks niet eens meer en kamer bij papa )

Johan75

Helemaal eens met je verhaal,

De pillen die ze slikte om te stoppen meg roken slikt ze niet meer, de anti depressiva nog wel.

Relatie therapie wil ze niet.

En andere vormen van een relatie heb ik al voorgesteld, ook eventueel een woning/ appartement erbij ( al zullen we dan de financiën nog goed moeten bekijken of dat haalbaar is ) leek ze ook niet voor open te staan.

Gisteren weer klein contact gehad met haar via de app, aangegeven dat ik vandaag de kinderen ( zijn mijn kinderen van een relatie uit het verleden ) op de hoogte wilde brengen.
Daarop heeft ze gereageerd dat dat misschien toch nog wel vroeg is.
Op mijn vraag of de situatie dan nog kon veranderen antwoordde ze ,,ik weet het nu echt niet mop,,

Straks komt ze weer even langs.

Ik denk zelf dat ze op het moment helemaal niet heel ingrijpende beslissingen moet nemen, heb dat ook al eerder aan gegeven.

Benieuwd wat er vanmiddag gebeurd en dank voor je feed-back

Johan75

Wat een achtbaan,

Donderdag wilde ze scheiden,
Zaterdag is ze toen wederom hier geweest en heeft besloten toch niet te willen scheiden ( althans nu nog niet ) en gezegd dat ze toch wel heel veel van meer houdt.

Dinsdag samen ergens iets wezen drinken ( ongeveer van 19:00 tot 22:00 )
Was eigenlijk erg gezellig en deed me enorm goed !!!

Sindsdien weer enig contact via whatts app en 2 keer gebeld.
Ze heeft tijdens het gesprek zaterdag en ook dinsdag aan gegeven weer iets meer thuis te willen zijn ( ook sinds op momenten dat ik er niet ben, wat ik overigens prima vind, fijn als ze hier haar rust weer zou kunnen vinden )

Woensdag heeft ze gezegd morgen ( zondag ) hier te willen eten, samen een avondje op de bank en hier een nachtje te willen blijven slapen.

Ik vind het best lastig om haar 4 a 5 dagen niet te zien,
Maar hoop dat het morgen leuk wordt en dat dit een begin is van iets goeds ( in welke vorm dat dan ook mag zijn )

Nu vooral toch nog de zenuwen dat ze misschien toch weer af gaat zeggen.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips