Vrouw burn out / depressie

Depressie

Vrouw burn out / depressie

Goedenavond,

Ik denk niet dat ik hier de antwoorden ga krijgen die ik graag hoor, maar toch lekker om dit even van me af te schrijven.

Ben een man van 42 jaar met een fantastische vrouw van 2 jaar jonger.

Tot ongeveer 10 a 12 weken terug heb ik gedacht dat ik de meest geweldige relatie van het westelijk halfrond had.

Echter ongeveer 12 weken terug zijn mijn vrouw en ik gestopt met roken ( mijn vrouw met behulp van champix ) en toen is voor mij de ellende begonnen.
Begin 2017 heeft mijn vrouw een ziekenhuis opname gehad waardoor het gehele jaar haar energiepeil nogal laag was, echter bij het stoppen met roken was haar eigen tekst dat ze dit alleen kon nu omdat ze het zo goed had met mij, ze zo gelukkig was en zo'n goede thuis basis heeft.

Al vrij snel nadat we gestopt waren merkte ik verandering in haar stemming, heb voorgesteld dat ze daar met de huisarts over zou praten maar dat was volgens haar helemaal niet nodig.

Ongeveer 6 weken terug vertelde ze me dat ze niet lekker in haar vel zat, dat dat niks met mij / ons te maken heeft maar dat ze even ruimte nodig had en liefst even een plekje voor zichzelf.

Een week later op vrijdag heeft ze me verteld dat ze hier in de omgeving een kamer kon huren tijdelijk en dat ze dat wilde doen ( terwijl ik nog niet het idee had dat we al uitgepraat waren over deze beslissing )

Vervolgens vertelde ze me zaterdag dat ze vrij recent met iemand anders heeft gezoend en dat ze daar enorm spijt van heeft,

Echter zondag heeft ze wel haar spullen ingepakt en is ze vertrokken naar de kamer die ze kon huren.

Dit was ongeveer 5 weken terug.

Gelukkig is ze daarna wel bij de huisarts geweest, gedacht werd daar aan depressie / burn out. En heeft ze nu sinds 3 weken anti depressiva.

Jullie zullen begrijpen dat dit alles voor mij ook net een achtbaan is waarop ik niet altijd juist reageer.

Het zoenen met iemand anders en het vertrekken naar die kamer zijn volgens mijn vrouw 2 volledig van elkaar losstaande dingen.
Echter vind ik het nu wel enorm moeilijk om die afstand te accepteren wat erin resulteerde dat ik de eerste week wel teveel aandacht gevraagd heb van haar.

Af en toe gaan we 4 stappen vooruit maar vervolgens 5 terug en weer 3 vooruit.

Eerste kerstdag is ze bij me geweest en is ze ook gewoon weer thuis blijven slapen.

Tweede kerstdag hebben we ruzie gemaakt omdat ik erachter was gekomen dat ze een voorgaande week mij heeft verteld dat ze de huurkamer was terwijl later bleek dat ze een hele nacht in een café is geweest. ( schoongemaakt en ontbeten met personeel ) ik boos dat ik dat ontdekte en dat ze daarover gelogen heeft en zij geïrriteerd omdat ze vind dat ik zeur over niks.

Gister uiteindelijk weer een gesprek gehad met haar, is lastig om afspraken te maken met haar maar was wel een goed gesprek.

Afgesproken even tot oudejaarsavond geen contact te hebben en dan kont ze hierheen en bespreken we volgende week.

Vandaag weer een erg verdrietig gevoel omdat er nu even geen contactvis en ik geen idee heb van waar we gaan eindigen.

Ene keer zegt ze dat ze van me houdt en samen verder wil, andere keer zegt ze het niet te weten en weer andere keer zegt ze dat we beter stoppen omdat zij zich zo schuldig voelt over wat ze heeft gedaan.

Weet niet zo goed wat te doen nu, vind het ook enorm lastig om geen contact te hebben met haar nu.

Ze zegt dat ze van me houdt, ik weet dat ik stapelgek ben op haar, maar we verzanden telkens in dezelde smakeloze discussies.

Nu vraag ik me af of er hier misschien mensen mee lezen die mij tips kunnen geven of zelf soortgelijke dingen hebben meegemaakt.

Stapelgek op haar maar heb het gevoel dat we alleen maar uit elkaar vandaan gaan sinds ze 5 weken terug vertrokken is ( gister gesproken en beloofd dat ik even een paar dagen radio stilte zal houden en dan kont ze oudejaarsavond weer hier, maar vind het enorm lastig om geen contact te hebben )

Groeten Johan.

Reacties

Dipjes

Dag Johan,

Wat naar deze situatie. Ja het lijkt me ook moeilijk haar met rust te laten maar dat is wel het enige waar ze duidelijk over is. Ik zou zeggen gun haar dat, aandringen werkt denk ik de verkeerde kant op.

Mijn vrouw en ik hebben 40 jaar verkering, de eerste 20 in een open relatie, niet monogaam dus, toen getrouwd en onze lieve dochter gekregen. Al die 40 jaar in al die fases is er een constante: wij moeten niet de hele week op elkaars lip zitten, dat geeft gedonder.
Nu we in de pensioenfase komen is dat weer heel actueel en zijn we allebei om de beurt wel uithuizig, naar vrienden elders etc. En dan blijven we ook daar een of twee nachten slapen. Werkt prima, we houden zeer van elkaar maar niet 24/7 en dat gaat al 40 jaar zo
Ik snap wel dat je je zorgen maakt, wat moet ze nu ineens een nacht in een cafe?
Beetje inhaal en experimenteergedrag dat meer bij late puberteit hoort of studententijd.
Over dat zoenen: raar dat zij zelf daar zoveel waarde aan hecht. Als dat de grens was zou er geen huwelijk meer overeind staan ben ik bang. Toch kan het ook met een depressie samenhangen. Ze vindt zichzelf niks waard daardoor, en nog schuldig bovendien.
Praten hierover in de zin van als ik dit doe moet jij dat doen lijkt ook niet zinvol. Handiger lijkt om gewoon te vragen wat zij nodig heeft en dan te geven wat je geven kan, gewoon uit liefde.
Maak oudjaar gezellig, je weet best hoe zij het leuk vind normaal gesproken. Een mini feestje voor twee kan heel leuk zijn. Een met aandacht feestelijk gedekte tafel
Hou het gesprek luchtigjes, verwacht niet dat ze blijft slapen.
Mogelijk tobt zij met het niet hebben van kinderen, dat ligt erg voor de hand op haar leeftijd. Dan is haar levensvraag nu: wat beteken ik eigenlijk voor anderen?
Vandaar is experimenteren logisch.
Het lijkt op een midlife crisis, zo door gaan of misschien op de valreep metwat kunst en vliegwerk toch nog een kind? Adoptie? Al die mogelijkheden vallen nu snel weg.(adoptie ook, is boven 40 moeilijk) ik mis dit hele verhaal in je verslag.
Oud en nieuw is misschien niet zo een geschikte gelegenheid om dit te bepraten.
Beginnen met oprecht vragen wat zij nodig heeft is mogelijk een positief begin. Relatietherapie kan misschien ook helpen, maar eerst die depressieonder controle krijgen en stabiele situatie maken. Ook al wonen jullie dan deels apart. Dat wil helemaal nietzeggen dat de Liefde op is. Ik wens jullie beiden het goede

Johan75

Bedankt voor je reactie Dipjes.

In antwoord op je vraag over de kinderwens, ik heb zelf 2 kinderen uit een eerder huwelijk, kan ze goed mee opschieten maar ze vind het ook heerlijk als ze er niet zijn ( ze wonen meeste tijd bij hun moeder ) juist door gezien te hebben dat kinderen ( hoe geweldig ze ook zijn ! ) best veel beslag leggen op je en best veel energie van je vragen. Is ze zekerder dan ooit zelf geen kinderen te willen ( en die wilde ze al niet voor ik haar leerde kennen.

Idd is afstand nemen misschien wel de beste optie nu, blijkt echter dat ik dat wat moeite mee heb ( understatement )
Nu sinds donderdag geen contact meer gehad en valt me best zwaar, hopelijk is er vanavond iets waardoor ik zie dat het haar wel helpt.

Denk dat het niet weten waar ze is of met wie gewoon lastig is voor mij.
En daarnaast de angst dat ze misschien nu ze niet over alles goed na kan denken iets doet waarvan ze straks zelf het gevoel heeft dat ze daardoor niet meer terug kan of verder kan met mij.

Liefde is een raar ding, ben zo enorm gek op die vrouw maar het sloopt je wel behoorlijk als partner ook.

Dipjes

Ingewikkeld hoor, dat ze iets zou doen waar ze spijt van krijgt of dat terugkeer voor haar uitsluit. Dat is mogelijk maar daar stuurt ze dan toch zelf op aan. Het is geen kind meer, neem haar innerlijke strijd serieus.

Indianen geven hun vriend een kano, een middel om weg te gaan!
Laat haar haar eigen dingen uitzoeken. Als ze niet van he hield zou het juist geen probleem zijn, dan ging ze gewoon weg. Maar ze worstelt er mee. Dat is ook naar voor haar. Nogmaals, vraag eens wat zij nodig heeft, misschien kan je haar dat (deels) geven. Probeer het wat meer van haar kant te zien, dat geeft haar mogelijk ook wat lucht. En als haar depressie opklaart ziet het er weer anders uit, dat is helaas gewoon afwachten.
Gebruik die tijd om je eigen ding te doen en het thuis gezellig te maken zodat ze graag thuis komt.

Geluk

Johan75

Na dit verhaal toch wel de ruimte echt gegeven en afstand genomen ( heb het initiatief voor contact bij haar gelaten )

Heeft niet mogen baten, afgelopen maandag heeft ze gebeld en hadden we een fijn ( ook kort ) gesprek.

Maar gisteren ( donderdag ) is ze thuis geweest en heeft ze me verteld toch te willen scheiden ,, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij, ik ben niet gemaakt voor relaties,,

En normaal gesproken ben ik dol op haar sterke karakter, nu had ik echter liever gezien dat ze een andere oplossing zou zoeken.

Ze wil niet in behandeling en heeft haar keuze gemaakt.

Meest verdrietige is dat ik de vrouw verlies waar ik zoveel van hou, daarnaast is het praktisch ook nogal een zootje nu. Ik had tot 2 jaar terug een eigen woning maar toen zijn we ( omdat zij hier graag wilde wonen ) gezamenlijk een woning gaan kopen.
Helaas kan ik dit alleen niet blijven bewonen, ben ik onlangs van van veranderd en zit nu met een jaar contract waar ik nu dus al helemaal geen hypotheek me krijg !

Trieste conclusie, ik had alles maar nu ben ik bijna 43 en denk dat ik weer bij mijn vader in moet gaan trekken
( en buiten dat dat verdrietig is voor mij, ik heb 2 kinderen waar ik me van voorgenomen had altijd een veilige haven te bieden en die hebben straks niet eens meer en kamer bij papa )

Dipjes

Johan,

Dat is rot voor jullie allemaal, je kan haar niet dwingen en dat zou ook geen waarde hebben, er zijn er twee voor nodig om te dansen immers.

Je kinderen willen als veilige haven alleen maar dat je bereikbaar bent op een of andere manier, skype, langskomen etc. Mijn vader had bijvoorbeeld alleen maar een half afgebouwd atelier om in te wonen en werken na de scheiding. Nou en? Dat heeft er niks mee te maken. Ik kon vaak naar hem toe, het was er avontuurlijk, met allerlei wonderlijke types overde vloer, daar heb ik veel van geleerd. Ik kon hem ook opbellen etc, Ik heb er ook wel eens geslapen, het gaat toch om de mensen toch niet om de luxe?

Over je vrouw, er zijn zoveel relatievormen mogelijk. Mijn vrouw en ik hadden een open, niet exclusieve relatie de eerste 20 jaar, daarna getrouwd, huis gekocht, kind gekregen en nog steeds heel grote vrijheid qua alleen op reis gaan of ieder van ons met ons kind of met 3 en. Heerlijk. Een relatie kan je zo inrichten als je beiden wilt. Samenwonen kan maar hoeft helemaal niet perse. Er zijn heel erg veel mensen die dat doen hoor. En wil je een tijdje samenzijn, dan doen jullie dat toch? Op vakantie met de kinderen etc etc. Kan allemaal. Misschien geeft dat je vrouw ook wat lucht als er ruimte komt. Je bent haar niet ineens helemaal kwijt.

J evrouw is Burnout en slikt medicatie. Die twee kunnen er allebei apart al toe lijden dat ze de dingen heel anders gaat zien. Slikt ze die pillen nog? Dat lijkt niet meer nodig na langere tijd stoppen met roken toch?
Ze wil geen arts raadplegen, wonderlijk, daar lijkt iets mee aan de hand. Wilde ze eerder al liever nooit naar de huisarts? Misschien is ze wel op eigen houtje plotseling gestopt met die pillen. Dan kan het zijn dat de depressie waarmee een burnout vaak samenhangt, zich verdiept.
Zo iemand kan dan tot de conclusie komen dat ze anderen inclusief man en kinderen, alleen maar tot last zijn en dat iedereen beter af is zonder haar.
Dat kan tot het idee van scheiden bijdragen. Dat is verder geen goed nieuws of zo maar dan kan je het misschien wat beter begrijpen. Ze lijkt me geen flapuit over haar gevoelens, maar misschien is relatietherapie terwijl ze apart woont nog een haalbare kaart.Dat kan hoe dan ook jullie beiden helpen en wie weet nieuwe inzichten geven. Het doel kan dan zijn om goed met elkaar om te gaan in het belang van de kinderen (en niet perse om weer samen te gaan wonen. Dat zou de druk alleen maar opvoeren nu) Je mag dat best willen natuurlijk maar niet elke dag, de druk opvoeren is denk ik niet zo een goed idee nu.

Vergelijk het maar met als zij veel brandwonden zou hebben. Als jij dan voortdurend wilt knuffelen dan trekt ze zich terug natuurlijk. Allemaal goed bedoeld, pakt toch verkeerd uit. Ook met enige afstand kun je heel goed en zelfs intiem met elkaar omgaan. Wie weet vinden jullie nog een vorm die voor allebei werkt, dat is toch nodig voor een omgang of relatie. Je vrouw heeft mogelijk een nogal rigide opvatting van het begrip relatie. Samen op de bank alles samen doen is ook maar een vorm. Er zijn er nog zo veel andere vormen. Vrijblijvend praten daarover kan misschien helpen om iets beters te vinden. Dat kan dus ook apart wonen, slapen en eten zijn. Maar wel met behoud van de dingen die beiden goed vinden....die zullen er mogelijk ook zijn toch? ook nu. Jullie maken samen zelf uit welke dingen dat zijn, vakanties, verhalen kwijt kunnen, kinderen opvangen, genegenheid, tederheid, zelfs sex kunnen mensen op die manier hebben als je het er samen maar over eens bent hoe precies.
Er zijn in de praktijk zat mensen die dat doen, al loopt niet ieder daarmee te koop. Je kan ook gelijkgestemden zoeken om erover te praten, gaat prima hier of via faceboek of zo. Je heoft je adres er toch niet bij te zetten en je echte naam?

Succes

Johan75

Helemaal eens met je verhaal,

De pillen die ze slikte om te stoppen meg roken slikt ze niet meer, de anti depressiva nog wel.

Relatie therapie wil ze niet.

En andere vormen van een relatie heb ik al voorgesteld, ook eventueel een woning/ appartement erbij ( al zullen we dan de financiën nog goed moeten bekijken of dat haalbaar is ) leek ze ook niet voor open te staan.

Gisteren weer klein contact gehad met haar via de app, aangegeven dat ik vandaag de kinderen ( zijn mijn kinderen van een relatie uit het verleden ) op de hoogte wilde brengen.
Daarop heeft ze gereageerd dat dat misschien toch nog wel vroeg is.
Op mijn vraag of de situatie dan nog kon veranderen antwoordde ze ,,ik weet het nu echt niet mop,,

Straks komt ze weer even langs.

Ik denk zelf dat ze op het moment helemaal niet heel ingrijpende beslissingen moet nemen, heb dat ook al eerder aan gegeven.

Benieuwd wat er vanmiddag gebeurd en dank voor je feed-back

Johan75

Wat een achtbaan,

Donderdag wilde ze scheiden,
Zaterdag is ze toen wederom hier geweest en heeft besloten toch niet te willen scheiden ( althans nu nog niet ) en gezegd dat ze toch wel heel veel van meer houdt.

Dinsdag samen ergens iets wezen drinken ( ongeveer van 19:00 tot 22:00 )
Was eigenlijk erg gezellig en deed me enorm goed !!!

Sindsdien weer enig contact via whatts app en 2 keer gebeld.
Ze heeft tijdens het gesprek zaterdag en ook dinsdag aan gegeven weer iets meer thuis te willen zijn ( ook sinds op momenten dat ik er niet ben, wat ik overigens prima vind, fijn als ze hier haar rust weer zou kunnen vinden )

Woensdag heeft ze gezegd morgen ( zondag ) hier te willen eten, samen een avondje op de bank en hier een nachtje te willen blijven slapen.

Ik vind het best lastig om haar 4 a 5 dagen niet te zien,
Maar hoop dat het morgen leuk wordt en dat dit een begin is van iets goeds ( in welke vorm dat dan ook mag zijn )

Nu vooral toch nog de zenuwen dat ze misschien toch weer af gaat zeggen.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips