Bezorgde moeder van jongvolwassen zoon

Depressie

Bezorgde moeder van jongvolwassen zoon

Hallo forumlezers,

Ik maak me veel zorgen over mijn zoon van 19. Hij laat al meerdere jaren depressieve symptomen zien (terugtrekken, meer en ongezond eten, chagrijnig, vooral (bijna gehele dag) in kamer hangen, vermoeid, niet uitgaan, niet werken, afgelopen jaar niet gestudeerd en nu geen idee).
Wij zijn samen, vader afwezig en geen verdere familie. Ik ben zelf helaas erg bekend met depressies, dus erfelijke factor.
Het grote punt is dat hij zelf niet zegt depressief te zijn. Ik ben enorm bang dat hij zich eigenlijk wel heel rot voelt, maar het onderdrukt of niet toe wil geven uit schaamte of angst. Ook kan het zo zijn dat ik er naast zit en dwangmatig mijn eigen vrees bevestigd wil zien (omdat ik zo bang ben hem te laat te helpen, hem kwijt te raken).
Kortom: hij wil geen hulp en ik denk dat hij die wel nodig heeft.
Zijn er mensen (ouders, jongeren), die mij advies willen geven? Doorduwen tot hij toegeeft zodat we hulp kunnen zoeken, of lijdzaam toezien? Of: vertrouwen dat ondanks het gedrag en mijn intuïtie, er geen depressie onder ligt.

Heel graag reacties. Fijn om het alleen al te delen.

Groeten,
Sophie

Reacties

Man24

Als die depressief was geweest dan; At die niet, sliep die bijna niet, was die afwezig, had die huilbuien, kan die nergens meer van genieten.
Als die nog plezier heeft op zijn spelcomputer bijv dan is die niet depressief. Miss zit die heel naar in ze vel , maar dat is iets anders. probeer rustig met hem te praten, en een sport zou hem goed doen. Uitgaan kan miss doordat die geen vrienden heeft, maar hij mag er ook wezen dus via clubs en sports komt die weer onder de mensen.

Dipjes

Ja herkenbaar beeld van meer tieners, dat hangen komt wel depressief over maar dat veel eten weer niet. Lijkt meer op verslavingsgedrag (grotere hoeveelheden hasj, heel veel gamen etc. ) daar wordt je ook passief en geïrriteerd van en teruggetrokken.

U voelt zich schuldig om hem misschien erfelijk belast te hebben.
Maar het is vaag of daar eigenlijk sprake van is, de schuld hoort misschien meer bij uw eigen depressievere bevattelijkheid/instelling.

Wat weerhoudt U er van om hem de wacht aan te zeggen?
Werken (wat dan ook) of op zichzelf gaan wonen? U moet toch ook de kost verdienen? hij is geen 12 meer dus mag hij ook bijdragen in het huishouden met iets. Dat zal hem goed doen. Ik zou het niet ter discussie stellen maar gewoon mededelen. Het ziet er meer uit als iemand die het wel best vindt zoals het is.
Dat kan toch niet als je 19 bent, dan snap je onderhand ook wel dat geld niet aan de bomen groeit.
Het zou nog kunnen dat hij angstig is, je weet het niet, angst voor toekomst, naar buiten gaan etc. Maar ja als er niks gebeurt gebeurt er niks. Gewoon zeggen dat U zo niet verder kan, niet over hem praten en zijn dingen, gewoon dit is voor U niet vol te houden. U heeft hem tot nu toe onderhouden uw taak zit er op.

Mocht zijn vermoeidheid een lichamelijke oorzaak hebben dan begint het bij de huisarts. Daar wil hij ook niet heen natuurlijk dus gebeurt er niks. Zo kunt U nog 50 jaar voort samen.
Duidelijk stellen hoe he met U zelf is kan mogelijk beweging veroorzaken, hij laat zich denk ik toch niet aanspreken op zijn gedrag denk ik zo. Ophouden om voor hem te zorgen, koken wassen etc. Zal hij eerst wel prima vinden, hallo ie toch een patatje, maar als het geld ook niet meer komt, ja wat dan....werkt U? dan kan hij mooi het huishouden doen zolang hij geen werk heeft en koken voor jullie als tegenprestatie. Ook als U een uitkering heeft hoeft U natuurlijk niet meer dan de helft in huis te doen. Kookt, wast en clean U lekker voor u zelf alleen. Ga er niet over in discussie, het is zoals he mis. Hij niks voor U doen, u ook niks voor hem. Mogelijk pakt hij het dan op.
Als U ziek zou zijn moet dat toch ook?

Als het een verslaving is dan moet hij eerst in de ellende terecht komen wil hij gemotiveerd zijn voor hulp helaas.

Is hij gewoon lui dan helpt het stoppen met zorgen. hij zegtt zelf dat er niks aan de hand is? Prima, dan kan hij ook werken of huishouden.

Dit kan ook ineens weer anders worden mocht hij ooit verkering krijgen of zo iets, Maar voor nu is het niet om aan te zien natuurlijk

Paraplu

Ouders/verzorgers zijn wettelijk verplicht kinderen tot hun 21e financieel te ondersteunen. Dat uw zoon geen donder uitvoert ten gunste van het huishouden is een opvoedkundig probleem waar u wel wat aan kunt doen. De financiële ondersteuning betrefd natuurlijk niet alles te faciliteren waar meneer naar verlangd. Voedsel, voldoende kleding, onderdak, daar houd het zo'n beetje op. Met liefde, strengheid maar rechtvaardigheid kom je heel ver. Schakel iemand in die hij vertrouwd of mag en laat die met hem praten. Ga zelf zoveel mogelijk naar de achtergrond. Praat niet meer met hem over zijn gedrag. Moeilijk voor een moeder ja, maar denk aan hem (met liefde) en stel u zelf niet meer voorop.
Voedsel: Zorg dat het in huis is, maar laat het hem zelf bereiden. (U bepaald wat er in huis wordt gehaald want u betaalt).
Héél belangrijk is dat u er voor waakt dat u emotionele chantage toepast.

Remie

Ik denk dat je gevoel goed is en dit geen depressie is.
Ik heb meer het idee dat hij niet lekker in zijn vel zit en niet weet wat hij met zijn leven moet.
Probeer in gesprek te blijven of te komen, toon begrip en veroordeel hem niet.
Wat taken betreft vraag hem om mee te werken omdat jij niet alles hoeft te doen. Duidelijke afspraken werken het best uit eigen ervaring zo kun je hem er op aan spreken,
Maak een taken lijst met alles wat gedaan moet worden, ga samen zitten en verdeel.
Werkt in mijn gezin heel goed, nu heb ik er 3 en zij spreken elkaar er op aan.
En lui zijn hoort ook bij de leeftijd.
Zeg hem dat hij of moet gaan studeren of werk moet gaan zoeken en draai de geldkraan dicht.
Haal geen chips en snoep en andere rotzooi meer in huis, zeg ook waarom. Dat je deze dingen niet meer gaat bekostigen, dat hij dat zelf moet betalen.
Jij moet je kost verdienen, hij ook.
Ben duidelijk, blijf in gesprek en geen dreigementen die je niet na komt.
Afspraken maken ook naar jezelf toe, op papier zetten en afspreken dat je elkaar hier op aan mag spreken.
In gesprek komen en blijven en vanuit jezelf spreken. Geen jij, jij maar ik vind, ik voel, ikdenk enz.
Heel moeilijk de cirkel te doorbreken maar met dwingen en eisen bereik je niet zoveel, dat heb je al geprobeerd.
Het is geen kleuter meer voor wie jij bepaald wat hij moet doen.

Orion

Eerlijk gezegd denk ik dat je je ''gut feeling'' moet vertrouwen, misschien door zelf een psycholoog oid te spreken erover, beter wel dan niet en dan.. te laat zijn.
Sommige mensen weten het namelijk heel goed te verbergen en dan is het al te laat.

RosaSophie

Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben nieuw op dit forum en had verwacht wel een mail te krijgen bij nieuwe berichten, maar dat werkt blijkbaar niet zo. Ik log net in en ben verrast door de reacties.
Ik heb veel aan de genoemde tips, een aantal (geen ongezond eten in huis, geen zakgeld of iets en vaste taken, net als de verplichting aankomende september te werken of te studeren), gebruikte ik al.
Misschien is hij inderdaad niet direct depressief, maar zit hij niet lekker in z'n vel en heeft hij meer last van angsten waardoor hij zulk lui en vermijdend gedrag laat zien. Als je goed in je vel zit wil je naar mijn ervaring gewoon graag in beweging komen, dingen ondernemen, of je moeder nu je was doet of niet.
Wel blijf ik het lastig te vinden mijn gezag of autoriteit als ouder te laten gelden wanneer echt nodig. Welke consquenties kun je nu eigenlijk werkelijk stellen bij grens (of afspraak)overschrijdend gedrag? Ja, we kunnen er een machtsspelletje van maken van wie het langst niet kookt of stofzuigt. Maar nee: hem op straat zetten zal ik toch niet snel in de praktijk uitvoeren. Een koffer pakken en het slot veranderen? Dan moet het wel heel bont worden (drugs, fysieke agressie).
Ik blijf zoeken naar een gezonde manier van in verbinding blijven met elkaar, in contact. Dat ervaar ik in deze levensfase van hem en in mijn situatie als alleenstaand moeder als bijzonder lastig. Zijn er ouders die dit herkennen? Of jongeren die uit ervaring weten wat goed bij hun hielp, of juist niet?
Groeten, Sophie

Jootje68

Hallo sofhie, ik vond jou berichtje omdat ik me ook nu zorgen maak om mijn zoon van 26.jij bent nu na het schrijven van jou bericht 3 jaar verder. Is het goed gekomen met hem. Ik vind vind het ook erg moeilijk om auteriteir te zijn. Ik weet zelfs dat ik gemanipuleerd word door hem. Hij is erg slim. Maar heeft volgens mij erg moeilijk inzichzelf. Hij komt weer thuis terug na een jaar bij zijn broer heeft gewoont. Staat nu op straat want zijn broer gaat samen wonen. En nu weet ik dat ik duidelijke afspraken moet maken.... Ben benieuwd hoe je dat is gelukt. Ik heb gewoon angst hiervoor. En bang dat het met mijn vriend en mij weer erge ruzie word omdat ik hem altijd wil beschermen. Belagelijk een alleenstaande moeder ♥

BX1988

Toen wij hiermee in aanmerking zijn gekomen, hebben wij de hulp ingeschakeld van mediatior rotterdam Dit heeft ons heel erg geholpen.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips