Steeds minder geïnteresseerd in anderen. Afwijkende interesses hebben.

Depressie

Steeds minder geïnteresseerd in anderen. Afwijkende interesses hebben.

Ik merk nu zelf na zo'n 2 jaar lang depressief te zijn dat ik mezelf steeds meer afsluit van anderen in mijn omgeving. Denk dat het ook is omdat ik sowieso in het algemeen mezelf heel goed kan vermaken. Ik kan zo een week lang alleen maar met m'n eigen dingen bezig zijn en helemaal niemand spreken, ik mis het ook niet, het boeit me ook niet meer. Ik merk dan na die week alleen zijn dat er een soort van geforceerde verplichting bij mezelf komt dat ik toch iemand moet spreken of moet gaan 'socializen' terwijl het van mij eigenlijk helemaal niet zo nodig moet maar meer dat het zoiets is van; 'laten zien dat ik nog wel leef' ofzo. De gespreksonderwerpen bij m'n vrienden en kennissen kunnen me eigenlijk ook weinig tot niks boeien. Het gaat echt het ene oor in het andere oor uit bij mij. De opluchting die ik dan krijg als ik weer thuis ben is dan ook immens groot. Want thuis weet ik me altijd bezig te houden. Muziek luisteren, films/series kijken, mezelf verdiepen in geschiedenis en ruimtevaart, filosoferen en ga zo maar door. Allemaal dingen waarbij ik heel erg op mezelf gericht ben en waarbij ik helemaal in kan opgaan. Ik ben thuis eigenlijk altijd wel bezig met nieuwe dingen leren en ontdekken, het is een soort van verslaving geworden het laatste jaar.

Maargoed, de maatschappij vind het tegenwoordig zo uitermate belangrijk dat we zo sociaal mogelijk doen. En dan met name over de meest nutteloze onderwerpen ouwehoeren. Hoeveel 'vrienden' we op facebook hebben en hoevaak we uitgaan en dronken zijn. Want ja, zonder die dingen denkt men gelijk dat je een of andere weirdo of kluizenaar bent zonder leven. Terwijl ikzelf iemand met 'afwijkende' interesses veel interessanter vind om mee te ouwehoeren dan iemand die alleen maar over zinloze onderwerpen kan lullen. ''En.. eh.. lekker weer vandaag he?'' ''Was je naar de klote dit weekend?'' en ga zo maar door. Ik kan nog wel wat voorbeelden opnoemen maar ik denk dat de meeste mensen wel weten wat ik bedoel. Het boeit me gewoon niet snapje. En dat klinkt heel lullig om dit te zeggen maar dat is wel zo. Ik probeer dit soort mensen ook te mijden de laatste tijd omdat ik soms alle bullshit die op me afkomt als ik in 'n groepje sta gewoon niet meer kan verdragen. Ik ben heel erg veel waarde gaan hechten aan m'n horizon op verschillende vlakken verbreden maar in m'n omgeving lijkt er vaak weinig interesse te zijn in mij omdat ik niet zo als hun ben. Weet ook van mezelf dat ik vaak wat narcistisch ben ingesteld en vooral bezig ben met m'n eigen dingen, maar als ik dan verhalen soms hoor van anderen over wat voor iets nieuws ze hebben gekocht kan het me echt weinig tot niks boeien. Okay; ja 1 keer maar niet als mensen alleen maar daar over kunnen lullen. Heb sowieso een hekel aan mensen die heel erg materialistisch zijn ingesteld en alleen maar daar mee bezig kunnen zijn. Als ik interesse in iemand probeer te tonen die ik net heb leren kennen bijvoorbeeld ben ik ook niet benieuwd/geïnteresseerd naar relaties, familie of wat voor werk ze doen. Maar meer; wat houd diegene verder bezig, wat stuurt ze, wat inspireert diegene en waar haalt diegene zijn of haar inspiratie vandaan. Kijk; dat boeit me dan wel weer heel erg. Maar die connectie heb ik eigenlijk zelden met iemand.

Dit word een langer verhaal dan ik vantevoren had verwacht maar ik ben benieuwd of anderen hier een beetje hetzelfde ervaren want ik loop hier nu al een tijdje mee rond en ik vond dat ik het ook hier maar even moest droppen.

Reacties

zzz (niet gecontroleerd)

Ja, exact hetzelfde. Ik kan 5 minuten ouwehoeren over nutteloze zaken als het weer en wat voor werk iemand doet, maar daarna hoef ik die inhoudsloze onderwerpen niet meer aan te horen.

Iemand z'n 'leven' interesseert mij niet. Let op: 'leven' tussen aanhalingstekens. Als iemand in zijn verhalen niet verder kan komen dan zijn werk, roddels over familie, de auto waarin hij rijdt, de schoenen die hij draagt, waar hij naar toe gaat op vakantie en meer van dat soort oppervlakkigheden, dan ben ik zo snel mogelijk weg.

Ik ben meer van het filosoferen en praten over wat de ander echt bezig houdt. Als dat is: "ze hebben nu opruiming bij de H&M dus ik heb heel veel ditjes en datjes gekocht" dan weet ik genoeg. Als iemand wil praten over de psychologie achter het koopgedrag en zaken als consumisme, dan vind ik dat stukken interessanter.

Vaak worden dit soort gesprekken als saai gezien. Immers, 'gewoon leven, geniet!' is het credo. 'Niet zo moeilijk doen!'

Als praten op een 'niet-alledaags niveau' wordt geassocieerd met 'moeilijk doen', dan vind ik dat teleurstellend.

Maar ga je nog chicks versieren dit weekend? ;)

Jelle72

Hehe... eindelijk een medestander gevonden. :P ;) Kan alleen maar beamen dat ik het er heel erg mee eens ben met wat je schrijft. Het is ook eigenlijk echt van de zotte dat de mensheid in het algemeen alleen nog maar tevreden is is ze maar zoveel mogelijk consumeren. Laatst liet iemand in m'n omgeving z'n nieuwe i-phone 6+ ofzo aan me zien en wat er allemaal nieuw aan is. En de meeste dingen die die erover vertelde wat er nieuw aan was enzo waren echt allemaal abracadabra voor mij. Ik heb zelf nog een I-phone 4 al een paar jaar en mag al een half jaar een nieuw toestel uitkiezen van Hi, maar waarom zou ik dat doen als m'n ouwe het nog perfect doet? Mensen zijn tegenwoordig zó erg doorgeslagen in al die hypes en trends dat het voor de 'normale' persoon die zich er totaal niet mee bezig houd haast onmogelijk is om er iets van te begrijpen en waarom mensen zoiets totaal onbelangrijks en nutteloos zó ontzettend belangrijk vinden en hun hele complete leven in die telefoon stoppen. Mensen zijn ook totaal doorgeslagen in social media en onbelangrijke zaken zoals 'n telefoon.

Ik loop zelf post als bijbaantje en ik moet op op vrijdagmiddag door de hele binnenstad heen om post te bezorgen en moet dus ook de markt op. En altijd als ik die enorme massa van mensen zie die als het ware een soort van ontstopping creëren op het pad om maar als eerste bij 'n bepaalde kledingkraam of horlogekraam te kunnen kijken... Echt triest eigenlijk, en dan hebben mensen ook nog eens tot 9 uur s'avonds de tijd om daar te kunnen kijken.. Maar nee, het moet nu, het moet per se NU!

Weetje, soms denk ik wel eens bij mezelf; fuck man denk nou gewoon niet zo moeilijk en doe gewoon lekker wat anderen ook doen, lekker hetzelfde leven leiden wat het gros van de mensen ook leidt. Maar dan besef ik me al heel snel dat ik dit waarschijnlijk geen eens een dag kan volhouden.

zzz (niet gecontroleerd)

Ja, die iphones, daar heeft een groepje mensen een mooi filmpje van gemaakt: https://vimeo.com/79695097

Tja, wil je bij de meute horen, of blijf je trouw aan jezelf? Volgens mij is een combinatie het mooiste: een groepje mensen kennen met dezelfde interesses en waarmee je geregeld kan praten.

Jelle72

Grappig haha, leuk filmpje. Klopt helaas wel heel erg.

Cold

Hallo Jelle, Ik las toevallig je bericht en mijn situatie komt aardig overeen met de jouwe. Zelf ook circa 2 jaar depri en juist nu ik me zo afzonder van de (sociale) wereld merk ik ook dat ik in deze periode erg veel heb geleerd. Ik ben ook vooral bezig met zelfontwikkeling, psychologie, filosofie en astronomie. Vooral als je helemaal terug gaat naar de basis en de roze bril hebt afgedaan zie je opeens veel meer waarheid oftewel steeds meer werkelijkheid. Als ik hierover door moet gaan wordt ook dit een vrij lang verhaal. Ik heb zelf ook vaak het idee dat ik in mijn omgeving, en ook daarbuiten, een van de weinigen ben die zo leeft. Mensen zoals jij en ik zijn voor de buitenwereld ook zo goed als onzichtbaar dus we kunnen het ook niet weten. Ik heb bijvoorbeeld ook geen Facebook, vanwege het feit dat mensen zich daar op een bepaalde manier willen projecteren en het bespaart me vrij veel energie. Het is helaas wel een eenzame weg (soms heb ik er wel meer medelijden mee voor m'n familie dan voor mezelf eigenlijk). Ik kan op dit moment ook wat moeilijk mee gaan in de massamaatschappij met veel oppervlakkigheid etc. Ik hoop alleen wel dat deze periode zich later gaat vertalen in iets positiefs, oftewel dat de donkere dagen het waard zijn geweest.

Maddie73

Leuk om te horen dat er meer mensen zijn, die
Zich niet thuis voelen bij de massa.
Ik ben altijd een rare geweest.
Ik had altijd het gevoel dat anderen dat ook aan me zagen.
Als kind probeerde ik altijd zo normaal mogelijk
te lijken, want ik wou me wel ergens thuis voelen.
Maar dat was een hele strijd en dat putte mij uit.
Ik denk ook dat ik in mn pubertijd mn eerste echte
depressie had.
Intens eenzaam en had geen voorbeeld om me aan op te trekken, omdat ik anders was.
Ik heb heel lang daarna wel gehad wat jij omschrijft,
mezelf kunnen vermaken, alles wat ik interessant vond,
pluisde ik in mn uppie uit, weken zonder iemand te missen.
Maar ik ben veranderd, ik heb teveel onrust in me.
Voel geen vrede meer met mezelf, focus is weg..
Na wat nare ervaringen ben ik beschadigd, en omdat ik
voor mezelf wegren, ga ik steeds verkeerde relaties aan.
En pik ik veel te veel, omdat ik niet naar mezelf terug wil.
Waardoor ik nog meer beschadigd raak.
Vorige week ben ik uit die cirkel gestapt,
een einde aan de relatie gemaakt. Als gevolg
dat ik nu super onrustig ben.
Ik hoop dat ik weer snel die rust terug vind om mezelf
te vermaken.
Die sociale shit kan me gestolen worden, ik ben daar
nooit thuis in geweest, en dat gaat het ook nooit worden.
Alleen wat je dan hebt, je moet wel jezelf mogen.
Want het is wel een eenzaam bestaan.
Want je komt niet snel mensen tegen die je levenstijl snappen.
Mensen hebben altijd de neiging om dingen van je te
Verwachten die voor hun normaal zijn.
Heel vermoeiend..

Jelle72

Thanks voor je reactie Maddie73. Die laatste zin in je stukje tekst vind ik vooral erg mooi en is ook precies hoe ik het zie: ''Mensen hebben altijd de neiging om dingen van je te
Verwachten die voor hun normaal zijn.''

Mensen in mijn omgeving die mij 'n beetje kennen zien mij als 'n einzelgänger, iemand die alleen maar iets zegt binnen een groep als diegene ook écht iets in te brengen heeft en verder gewoon z'n muil houd. En dat is ook precies hoe ik in elkaar zit. Het is ook meer dat het praten over oppervlakkige zaken mij ook niks doen, ik heb er niks aan, schiet er niks mee op. Het doet me gewoon niks. Heb dit laatst ook duidelijk gemaakt aan iemand maar diegene begrijpt mij hiermee totaal niet.

Ondanks dat ik trots op mezelf ben dat ik het afgelopen jaar veel heb geleerd mbt m'n eigen mening over iets vormen ipv achter de massa aanlopen en mezelf meer heb verdiept in zaken waar ik me een aantal jaar geleden nooit in zou hebben verdiept merk ik wel dat ik op sociaal vlak gewoon stil ben komen te staan. Ik ben eigenlijk totaal niet sociaal heb ik gemerkt. Nou zit er tegenwoordig op het hele sociale aspect wel een soort verplichting aan vast heb ik gemerkt. Als je niet echt sociaal bent val je buiten de boot en vinden mensen je apart en praten ze niet tegen je. Mensen zijn in dit opzicht zo erg doorgeslagen in mijn optiek dat er voor het gros van de mensen niks ander meer lijkt te bestaan buiten dat. Want oooh, je zou eens een boek kunnen lezen in plaats van een avond zuipen. Dát is apart zeg!!

Hoe langer ik er over nadenk des de triester begin ik het te vinden eigenlijk. De meeste mensen zijn de hele dag bezig met zoveel bullshit dat ze erin zijn geloven dat dát het belangrijkste is in hun leven.

dierenvriend

Ik ben een vrouw van 46,ik ben ook totaal niet sociaal.
Ze hebben me zelfs getest op autisme,mede omdat ik een autistische zoon heb.
Ik ben ook veel mensen verloren door mijn depressie.
Ik vind het goed zo en mensen die me niet begrijpen,blijven maar mooi weg.
Waarom noem ik mijzelf dierenvriend??
Ik hou meer van dieren dan van mensen.

Ik heb een man een kind en een huis vol dieren en 1 heel goede vriendin.Een sociaal netwerk hoeft van mij niet.

Al die "bullshit"wordt ook opgelegd,door de sociale media.
Alles"moet"leuk zijn.Je "moet alles"kunnen.
Zo werkt het leven niet.Als je maar genoeg shit meemaakt ga je daar wel anders tegenaan kijken.

En naarmate ik ouder word,kan ik steeds meer denken;het gras bij de buren is altijd groener".

Kippie88

Dit komt me zo bekend voor dat ik wel even moest reageren.. Vandaag realiseerde ik me namelijk dat er eigenlijk bijna niemand in mijn omgeving is die interesse heeft getoond in hoe het met me gaat, hoe ik me nu echt voel etc.. Ze weten allemaal dat ik al enige tijd in de put zit, maar dat interesseert niemand wat. Iedereen heeft het veel te druk met hun eigen leven.. Foto's van sushi plaatsen op social media, laten weten hoe geweldig hun leven is en iedereen moet dat uiteraard zien. Het lijkt wel of ik de enige ben van wie dit allemaal niet zo hoeft.. "De grote menigte" heeft tegenwoordig geen interesse meer in elkaar. Het gaat er alleen om wie ze kunnen overtreffen. Wie heeft het leukste leven, de nieuwste gadgets.. Gesprekken gaan ook nergens meer over: heb je dit en dat gezien op facebook? Niemand die eens spontaan vraagt: meid.. Hoe gaat het nu echt met je? Zal ik even langskomen? Niemand zit te wachten op een depressief persoon toch.. Zo lang je maar leuk mee doet met de rest is het goed, maar als je aangeeft dat er wat meer aan de hand is dat alleen een dipje weet niemand daar mee om te gaan en wordt er maar gewoon niet meer naar gevraagd.

Ik word er doodmoe van om altijd maar een masker op te zetten. Om die reden voelt het ook steeds meer een verplichting om wat sociaals te ondernemen.. Ik ben vaak zo moe en zo verdrietig dat ik denk: ik heb geen zin om wat af te spreken, met niemand niet.. Ook geen verjaardagen. Laat me maar lekker.. Maar ik ben bang om dan de sociale contacten die ik nog heb ook kwijt te raken.. En dus raap ik mezelf toch maar bij elkaar om weer gezellig en sociaal te doen alsof ik me hartstikke goed voel. Wat moet ik anders..

khaki55 (niet gecontroleerd)

Ik ben er achter gekomen dat ik met mijn eigen soort om moet gaan.
Gevoelige mensen met diepgang en een creatieve geest.
Ik laat me inspireren wat mensen te vertellen hebben en luister veel muziek en lees veel.
Vatbaar voor depressie neem ik er maar voor lief bij.
Oppervlakkige mensen zijn niet minder maar anders.
Ik heb er niets mee en zoek ook geen kontakt.
Familie bezoek en verjaardagen beperk ik tot zo min mogelijk.
Ik heb mijn les geleerd en dat was een harde les.
De dingen doen die ik interessant vind daar ben ik alleen mee bezig.

Cold

@ Kippie88, veel mensen leven inderdaad 'online' . Dat begon al een beetje door MSN/Hyves maar dat heeft nu bijna z'n toppunt bereikt. Ik heb ook een paar mensen op What'sapp die bijna elke dag een andere profielfoto hebben.. Moeten die dan wat bewijzen ofzo? Mensen zetten alles op social media zodat anderen hun goede wil kunnen zien, maar het komt me nep over. Ik veel juist veel respect voor mensen die hun goede daden en bedoelingen voor zichzelf houden zonder dat ze dit delen of iemand het weet. Dat zijn voor mij echte mensen die niet een ander persoon proberen te projecteren op hun sociale media.
Als je sociale media skipt scheelt je dat enorm veel energie en oppervlakkigheid, maar vele mensen ontkomen er niet aan omdat ze dan als 'anders' worden bestempeld door een stel schapen.

@khaki55: Ik herken me ook volledig in wat jij zegt. Ik vind mensen die wat meer de diepte in gaan veel interessanter over het algemeen. Ik merk het ook vrij snel als ik met zo'n persoon te maken heb en maak dan altijd vrij makkelijk contact. Oppervlakkige mensen kosten je meer energie omdat je dan niet helemaal jezelf bent. Je past je aan de andere, en dat is op zich niet verkeerd, maar dat doe je eigenlijk vanuit je ego. Ik denk wel dat je op deze manier dichter bij jezelf komt en dat je echt de persoon wordt die je bent.. Dat is een van de positieve kanten een een depressie in mijn ogen. Je roze bril gaat af en je ziet alles veel helderder dan ooit.

sanny1973

Hier lees ik voor het eerst vele dingen die ik ook zo ervaar.
Ik mis die mensen dan wel om me heen.
gevoelsmensen en die echte intresse tonen.
ben vele jaren verslaafd geweest, om alles te kunnen verdringen.
sins een jaar er vanaf maar vreselijke angsten voor het leven en de maatschappy
hoe moet ik me tussen mensen veilig voelen die totaal anders denken voelen zijn of oordelen over mij ?
mij werd laatst in een taxi van alles gevraagt.
of ik werk had.
een baan
sport
nee nee nee
en wat voelde ik me rot daardoor.
anders..
Ik vind het wel knap, jelle72 dat jeje eigen zo kan vermaken thuis.
dat lukt mij (nog) niet.
ben teveel bezig met doemdenken helaas.

Groetjes allemaal

khaki55 (niet gecontroleerd)

sanny1973Als je jaren in een keurslijf heb gelopen van wat de mensen van je verwachten dan vervreemd je helemaal van jezelf.
Bij wijze van spreken moet je jezelf helemaal opnieuw uitvinden.
Wat vind ik prettig en leuk en wat niet.
Welke mensen liggen me en welke niet,wat vind ik fijn en wat niet.
Welke speciale gave,s heb ik en hoe kan ik die ontwikkelen.
Alleen maar door uit te proberen kom je daar achter.
Elk schilderij begint met een leeg doek

Maybe

Ik herken me hier wel in. Al was dit vroeger wel meer als nu. Tussen mijn 16e en 18e ging ik niet veel uit op zaterdagavond omdat ik er niet veel aan vond. Maar sinds ik het 'zuipen' heb ontdekt ga ik wel bijna iedere zaterdagavond. Ik drink niet overmatig veel maar wel genoeg om me in een toestand te brengen dat ik even 'ontsnap' van de werkelijkheid. Ik verbaas me wel altijd dat vrienden zoveel praten opstap met andere. Ik praat niet veel opstap en als het is dan is het meer een soort verplichting van mezelf. Maar gesprekken komen ook meestal uit op dingen waar je niet veel aan hebt.
Ik ga eigenlijk op stap om het zuipen en om me niet alleen te voelen die avond.

Cold

Ga je ook weleens alleen uit dan? Dat vind ik overigens wel een heldenactie, en ga ik zeker een keer proberen als ik me goed voel.

maantje44

ik sluit me graag aan bij kakkie, ik ben iemand die wel graag sociale contacten heeft...maar ik wil wel diepgang, geen gesprek over de aanbieding bij miss etam...maar juist de vraag: hoe gaat het nu echt met je? heb je een schouder nodig...hoe diep zit je...tuurlijk mag dat met een grapje, een lach en een traan...zulke vrienden/mensen zijn moeilijk te vinden, maar ik geef de hoop niet op....ik schrijf ook met mensen die het juist prettig vinden om een diep te gaan, en daarna schrijven we even over de dagelijkse dingen...contact vind ik zo belangrijk....want na een dagje alleen, vind ik een glimlach van iemand zo plezierig

Wezze85 (niet gecontroleerd)

Ik kwam toevallig jouw bericht tegen nadat ik wat info zocht over hetzelfde thema. Voor zover daar info over te vinden is. Mij hier dan aangemeld om toch nog een late reactie te plaatsen.
Ik heb hetzelfde "probleem" en vooral op mijn werk. Ik werk in een fabriek, elke dag hetzelfde moeten aanhoren van dezelfde mensen.
Ik werk daar nu 6 jaar. In het begin kon ik nog mee zeveren maar nu boeit het mij al een paar jaar niet meer. Ik voel mij dan ook meer en meer slecht, gewoon omdat ik uit die boot val. Denk er meer en meer aan om ander werk te zoeken, maar het werk op zich is niet zo slecht.
Zelf ben ik introvert of zo zie ik mezelf toch.
Je krijgt al snel een stempel opgedrukt en krijg ja van die domme opmerkingen te horen.
Ik ben dan ook altijd opgelucht als ik thuis kom. Ik heb zelf geen vrouw of kinderen. Als ik dan in mijn tuin ga en ik zie de bejaarde buurvrouw zeg ik dat ook van "Oh nee ze is daar ook weer". Nochtans het geen slecht persoon is, erger ik er mij al snel aan omdat het ook altijd over dezelfde onderwerpen gaat.
Ik begin het soms als een probleem aan te zien omdat ik daarom ook aan geen vrouw geraak. Ik heb zelfs die uitdrukking in mijn gezicht, van laat me gerust...
Ikzelf heb ook Facebook verwijdert een maand geleden, een mens kan daar uren op verslijten voor niets eigenlijk. Op een bepaald moment was het mij ook teveel en er een punt achter gezet.
Ik heb ook geen smartphone, mijn oude gsm is nu 7 jaar oud en werkt nog perfect. Erger mij dan ook aan de mensen die ik zie op straat en op het werk, die blijkbaar niet zonder kunnen leven.
Zie ik mezelf nu beter in dan al de rest en ligt het probleem volledig bij mezelf, ik weet het niet. Ik zie mezelf niet als een slecht persoon maar begin er soms aan te twijfelen. Ik ben nog maar 29 jaar en heb zelf geen echte vrienden meer. Heb een paar keer online willen daten maar dat liep ook op niets uit. Een mens begint dan al snel aan zichzelf te twijfelen.
Alleen voel ik mij op mijn best. En het liefst ben ik dan in de natuur zonder al teveel mensen in de buurt. Maar niemand is gemaakt om alleen te blijven hé.

Jelle72

Heee een oud topic van mij...

Hmm... ja zoals je misschien al heb gemerkt zijn er maar weinig mensen die écht 'alleen' leven. Ik probeer de laatste maanden ook vaker het sociale contact op te zoeken met échte vrienden van me, vrienden die ook wat dieper kunnen praten dan over dingetjes op facebook of ietsdergelijks. Maarja goed, ookal heb ik wel vrienden ik slaap altijd alleen. Nog nooit echt een vriendin gehad of ietsdergelijks, het pad relaties heb ik over geslagen... En och ben ik niet meer depressief, ookal in een ander topic van mij vermeld.

DaisyRay85

Ik herken mezelf in de meesten van jullie.. Ook ik heb dit account aangemaakt, wanhopig voor wat (h)erkenning. Na 10 jaar zoeken naar hetgeen waardoor ik me niet 'normaal' voelde weet ik dat ik ADD heb. Er valt heel veel op zn plek, zoals hoe ik me altijd opstelde sociaal gezien. Veel gaat langs me heen ondat ik vaak afdwaal en vind het grappig hier dingen te lezen als "het boeit me echt niet wat ze te vertellen hebben". Ik denk nog altijd dat dat me een slecht mens maakt. Was vroeger altijd de praatpaal; zat je ergens mee dan ging je naar mel. Maar vorig jaar is er een depressie en dus ADD vastgesteld en ben ik meer met mezelf bezig gegaan. Met t mooie weer vonden de buren en hier en daar (schoon)familie of zelfs mn depri vriend het raar als ik niet buiten wilde zitten. Ik geniet nergens van en denk ook heel kort door de bocht zoals dus met t mooie weer "wat moet ik daar doen? Zit hier best" en dan ben ik wel s jaloers op mensen die kunnen genieten. Weet nog héél goed waar t mis ging voor mij. Tijdens mn grafische studie kwam ik erachter dat er ZOVEEL beter, slimmer, ondernemender en ook knapper en socialer wareb dan ik. Dus dacht ik... Whats the point?? Heb niets meer uit handen gekregen sinds dien. Ik weet mijn plek op aarde totáál niet en dat maakt de dag doorkomen vaak wel erg zwaar. Zéker als ik weer eens word gewezen op mn tekortkomingen. Dan denk ik echt van ik ga alleen wonen en misschien is t beter als ik er gewoon uitstap want een toevoeging ben ik niet. Klaag alleen en trek n ZW uitkering en eet mezelf nog s rond; mn zelfbeeld gaat ook nergens over. Kan ook dagen vullen met series kijken en dan afvragen achteraf van come on... Er moet meer zijn dan dit.. Ik ben er alleen nog niet achter wat dat is en hoe ik daar kom. Ambitie is nul en hoe moet t dan verder nu..? Heb hulp hoor maar heb al 4x achter elkaar mijn huiswerk niet gedaan. Zelfs DAT lukt me niet. Wat ben je dan voor n kansloos figuur :/ -_-' :(

Wezze85 (niet gecontroleerd)

Ik werk ook enkel maar omdat een mens anders niet kan leven. Maar ik doe geen extra's. Soms moeten we eens in het weekend komen werken, vrijwillig dan wel. Maar ik zeg altijd nee. Doen ze altijd wel lastig over. Die 100 euro extra maakt het leven niet. Veel mensen hebben nooit genoeg, Ik ben blij met wat ik heb.
Ik woon al 7 jaar alleen dus zeker een aanrader als je alleen kan zijn. Maar je moet wel een bezigheid hebben. Fotografie, lezen, tekenen, in de tuin bezig zijn of ja ik ga persoonlijk veel wandelen. Doe voor de rest niets van sport.
Maar het is zeker niet altijd gemakkelijk, ik zie het probleem niet echt bij mezelf maar bij de buitenwereld. Want ik ben volledig opgebrand door te gaan werken. Mensen moeten ieder in zijn waarde laten, maar dat doen ze niet.
Doe je het geen je studeert dan wel graag?
Ik droom er nog altijd van om het hier ooit achter te laten. Weg naar Canada. Zou wel super zijn moest dat lukken.
Deze maatschappij is niet ideaal voor ons denk ik.
Slecht zijn we zeker niet, al voelt het zo wel aan soms.
Ik zet mij in voor natuurbehoud en heb zeker een zwak voor de minder bedeelden en uitbuiting in de arme werelddelen. Langs een kant spreken die mensen mij dan wel aan.
Zo zoekt ieder wel zijn ding.
De moed niet opgeven! Ieder heeft zijn doel in het leven hoe klein die ook maar is...

Hobbelientje

Hoi allemaal,

Ik kon het niet laten om toch even te reageren,het doet namelijk altijd zo goed te weten dat er meer mensen zijn zoals als ik.

Ik ben iemand die zichzelf heel erg goed kan vermaken,alleen beter als dat ik bij andere ben.
Ik heb heel veel leuke hobby's,sport een paar keer in de week,heb eigenlijk altijd wat te doen en ben zeker niet eenzaam.

Maar....heb net zoals vele van jullie weinig interesse in andere mensen.Ik word door andere als raar en apart gezien,is me ook verteld.
Maar eigenlijk vind ik andere mensen vaak raar,ik begrijp ze niet.
Altijd maar bezig met wat ze allemaal nog willen kopen,meer kleren willen,schoenen,nieuwe gadgets,hoeveel heb je toch nodig.

Ik heb ook nog een ouderwetse gsm,zonder internet of camera.Het ding boeit me totaal niet.Heb er ook een hekel aan als ik gebeld word.
Als ik zo om me heen kijk heb ik heel vaak het gevoel dat ik van een andere planeet kom.
Ik voel me zo anders,moet wel zeggen dat ik hier soms nog steeds moeite mee heb.Ben bijna 50 maar ik voel me gewoon niet echt geaccepteerd door andere en dat is best lastig soms.

Ik ben ook altijd een pleaser geweest en deed vaak dingen die ik helemaal niet leuk vond,maar deed het omdat het van me werd verwacht.
Ik kan nu gewoon niet begrijpen dat mensen het leuk vinden om maar met de kudde mee te lopen.Alles doen omdat andere het ook doen.

Ik heb ook nooit geen kinderen gewild,ik ben wel getrouwd maar zeker niet met een feest.
Dit werd door veel mensen bekritiseert,want dat vinden ze niet " normaal ".En wat die kinderen betreft zeiden ze altijd,dat komt nog wel,nou dacht het niet.

Net zoals hier werd beschreven,alles moet altijd leuk en gezellig zijn,het liefste met een groot sociaal netwerk.
Nou van mij mogen ze maar ik doe er niet aan mee.
Geen face-book met al die zogenaamde vrienden,wat een nepzooi.
Maar goed ieder z'n ding.
Het gaat vaak allemaal nergens over,zeker op feesten,verplicht gezellig doen,bleh.Ik zal het wel nooit begrijpen.

Ik blijf het alleen jammer vinden dat je niet word geaccepteerd als je niet met de kudde mee loopt.
De meeste mensen kunnen het blijkbaar niet begrijpen.
Ik hoop alleen dat ik het voor mezelf op een dag wel helemaal accepteer.....

Groetjes.

Baguzz

Altijd over tijd (moet op tijd zin, wil niet te laat, bijna altijd naar klok/horloge kijken,enz) letten ?
Als ja, het is bloedgroep A karakter.
Bloedgroep A (10% van aarde bevolking) karakters : altijd op tijd, geen sociaal mens, zelfbezighouden, rustig, kalm, stabiel.
Bloedgroep O (80% van aarde bevolking): sociaal mens.
(even google)
Daarom, verschillend.
Gewoon accepteerd jouw zelf zoal jij bent. Hoef niet frustatie en depressie.

FunMask

ja ik ervaar wel min of meer hetzelfde. Misschien nog wel extremer.

Ben alleen veel langer dan 2 jaar depressief.
Ik heb mij al bijna volledig afgesloten van iedereen en ik mis niemand. Al mis ik wel 'contact' zo af en toe. Ik vermaak me prima in mijn eentje. Ik ben zo al jaren alleen maar met m'n eigen dingen bezig en spreek niet meer dan 3 vrienden. Mis niks, boeit me niks, voel geen verplichtingen of behoefte om te 'socializen', laat niet zien dat ik nog wel leef.

Gespreksonderwerpen sowieso bij mensen in het algemeen boeien mij niet. Ik maak alles maar belachelijk bijvoorbeeld op werk. Ik laat de meeste collega's lachen, maar men zou eens moeten weten. Ze boeien me niets. Soms gaat het niet eens het ene oor in.

Al ben ik thuis niet zo opgelucht meer.. Hmm dat is wel anders...
Muziek luisteren, films/series kijken, boeit mij bijna niets meer.
Geschiedenis vind ik wel interessant om te lezen, maar heb vaak geen zin meer om te lezen. Filosoferen ben ik ook zat.
Mijn verslaving is vluchten door te slapen.

Dat de maatschappij zo sociaal gericht is, boeit mij ook niks. Over de meest nutteloze onderwerpen praat ik geen eens mee. Dan maar een onaangename stilt. Alles beter dan mee-ouwehoeren.

Ik ben ook heel erg veel waarde gaan hechten aan m'n horizon op verschillende vlakken verbreden maar in heb daar vaak ook geen zin meer in. Wat voor zin heeft het?

Deeprest

Hoi Jelle 72
Ik vind je verhaal...so me !
Toch geweldig dat je nog veel dingen interessant vind!
Een gezonde 'verslaving' die je horizon verbreedt.
En vind helemaal dubbel NIKS mis met je houding aangaande de 'buitenwereld'.
Socializen is wat mij betreft ook zwaar overrated en zelf sta ik bekend als de man van de korte bezoekjes.
Wat mij betreft zijn alle koetjes en kalfjes verdronken en die put hoeft niet gedempt te worden haha
Heb het vermoedde dat jouw narcisme een andere naam moet hebben, namelijk 'specifiek geintresseerd'
Soms denken mensen van zich zelf dat ze niet empatisch zijn, of geen mededogen hebben maar als puntje bij paaltje komt, zijn ze als het ECHT er op aankomt wel degelijk.
Die (digitale) sociale routine waar veel mensen in zitten is volgens mij voor een groot deel gewoon angst, als constant met de buitenwereld bezig bent is dat een puik medium om je eigen angsten e.d. niet onder ogen te krijgen, men vult elk moment met ideën,handelingen, relaties, enz enz om de leegte maar niet te voelen.
Je snapt wel denk ik wat ik bedoel.
Fijn dat je je verhaal hier gedropt hebt en ik wens je het allerbeste toe...wat dat ook voor jou mag betekenen
Take care,groetjes Deeprest

PatrickV

Hoy,

Hsp (hooggevoelig). Dit herken ik in deze commentaren. Zoek even op en ontdek dat dit een troef (...soms ook beetje een vloek) is.
Mooiste mensen hier grts

Patrick

MrsT

Alles zeer herkenbaar hier! Ik denk dat een hoge intelligentie en gevoeligheid sowieso leiden tot depressie in deze oppervlakkige maatschappij. Zouden we depressief zijn als meer mensen op een hoger plan leefden? Conclusie: we zijn niet echt depressief maar gewoon ongelukkig, verdrietig en eenzaam, wat ik een ZEER GEZONDE reactie vind! Dat dat "anders" is dan de massa, het zij zo. Laten we er trots op zijn!

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips