Het gevecht tegen mijn partner zijn depressie

Depressie

Het gevecht tegen mijn partner zijn depressie

Hallo lotgenoten.

Ik ben een jonge (midden 20) spontane meid die volop in het leven stond. Studie afgerond, vaste baan met promotie en een super relatie met de liefde van mijn leven. Nooit gedacht dat een depressie ons kon overkomen. Ja ik zeg ons.. want alhoewel mijn partner de persoon is die depressief is, voelt het alsof ik de persoon ben die tegen de depressie aan het vechten is.

Onze toekomst plannen zagen er rooskleurig uit. Ja, echt waar! We zouden binnen korte tijd gaan samen wonen omdat mijn partner druk op zoek was naar een koopwoning. Ik zou dan in zijn stad bij hem komen wonen. Een uurtje rijden van mijn familie en vrienden. Trouwen, kinderen, samen een toekomst beleven tot we oud en grijs worden.. dat waren onderwerpen waar wij het regelmatig over hadden. Dat vond ik fijn want we lagen precies op de zelfde lijn met alles. Hij was zo super lief en spontaan. De liefde tussen ons beide spatte er van af en we houden zielsveel van elkaar. Ja natuurlijk hadden we weleens een meningsverschil.. maar we weten allemaal: dat hoort er bij!

Helaas heeft die lieve spontane partner plaats moeten maken voor een onwijs negatieve depressie. Negatieve gedachten en geen enkele goede kijk meer op de toekomst. Alle plannen, alle dromen, alle leuke momenten.. ze zijn er momenteel niet meer. Niet in zijn hoofd. De depressie heeft mijn partner opgeslokt. Diep van binnen zit hij nog.. maar dat is zo diep dat hij zelf het niet eens kan zien.

Hij is er van overtuigd dat hij mij niet waard is. Dat hij mij niet kan bieden wat ik nodig heb. Dat hij mij niet gelukkig kan maken. Het is allemaal compleet het tegenovergestelde van wat hij voor zijn depressie zei. Hij denkt dat het gevoel ook nooit meer terug zal komen. En het kan hem ook niet schelen. Hij vind het wel best dat hij nergens meer wat voor voelt. Zijn vrienden wilt hij niet meer zien en spreken. Hij heeft er geen zin in. En dat terwijl hij elke week wel leuke dingen met vrienden deed. Dat wilt hij nu niet meer. En mij, mij is hij niet waard? Natuurlijk wel!! Maar hij denkt momenteel van niet. Hij voelt zich erg schuldig tegenover mij. Dat ik onwijs veel voor hem voel, maar hij niet, momenteel voelt hij niks. Niks wat fijn is in ieder geval. Hij praat alleen maar uit mijn oogpunt.. ik kan JOU niet gelukkig maken, ik kan JOU niet geven wat je nodig heb, ik ben JOU niet waard, JIJ verdient het niet om dit mee te maken, zoek iemand die JOU gelukkig kan maken, etc etc. Dat is allemaal de verknipte werkelijkheid!! Want ik ben zielsgelukkig met hem. En geloof me, ik heb al 10000x gezegd dat ik zelf bepaal of hij mij gelukkig maakt.. dat ik hem de tijd geef.. dat ik op hem wacht.. er voor hem ben.. een luisterend oor heb. In het begin probeerde ik hem nog over te halen om in therapie te gaan en medicatie te nemen.. de huisarts vertelde hem namelijk dat hij een depressie heeft en dat hij in therapie moet bij een psycholoog in combinatie met medicatie. Maar hij wilt alles zelf doen. Het is moeilijk. Zo super moeilijk. De negatieve uitlatingen.. dat is de depressie die praat. De persoon van wie ik zielsveel hou.. de persoon die zielsveel van mij houdt.. die persoon is ziek. Die persoon is zichzelf niet. Ik moet dat blijven herhalen tegen mezelf. Maar ik ben ook maar een mens! Alle negatieve uitingen van hem die trappen mij elke keer weer op mijn hart. Mijn liefde voor hem is puur en sterk.. maar hoe houd ik dit vol als je steeds maar weer afgewezen word?

"Geef hem de rust en de tijd" Dan zeg ik dat ik de tijd heb. Natuurlijk heb ik dat. Want de persoon van wie ik hou die is er nog.. die zit alleen verstopt onder die ziekte. Maar uiteraard heb ik ook weer niet de tijd, ik wil namelijk dat het zo snel mogelijk weer word zoals het was. En hem de rust geven die hij zo graag wilt.. die rust geef ik hem ook. Ik probeer nu alweer om een week lang geen contact op te nemen. Maar het is zo verdomd moeilijk. Hoe vind ik de balans tussen niet te veel contact maar ook niet te weinig? Ik laat hem telkens weten dat ik er voor hem ben en hem niet laat vallen. Maar de situatie lijkt soms zo uitzichtloos..

Dan heb je nog dat malen, al die vragen en gedachten die door mijn hoofd gaan! Continue, de hele dag door. "Misschien meent hij wel wat hij zegt.. wat nou als het wachten uiteindelijk inderdaad voor niks is.. wat nou als het nooit meer word zoals het was.. wat nou als hij inderdaad niet depressief is maar gewoon niks meer voelt voor me.. etc etc etc" Ik kan het mezelf ook niet verwijten want zoals ik al zei: ik ben ook maar een mens! Ik weet donders goed dat die depressie alles voor ons verpest en dat hij het wegduwen niet meent hoor. Maar hoelang nog voor hij de depressie erkent? De huisarts heeft het al gezegd, ik ook vele malen. Nu moet ik maar "wachten" tot hij zelf hulp gaat zoeken die nodig is. Ik wil helemaal niet wachten. Ik wil helpen! Maar de enige die hem kan helpen is hij zelf. Zodra hij inziet dat therapie en evt medicatie echt nodig is dan zal hij die stap zelf moeten nemen. Toch zou hij van zijn vorige depressie nu al moeten weten dat therapie en medicatie helpen!!

Zelf ben ik ook in gesprek bij een psycholoog. Niet om medelijden te krijgen hoor.. maar om hier mee om te leren gaan. Het is niet de bedoeling dat ik zelf hier aan onderdoor ga. En als het straks beter gaat met mij partner moet het niet zo zijn dat de rollen omgedraaid worden. Lotgenoten contact zou mij onwijs helpen. Daarom doe ik hier mijn verhaal.

Ik mis mijn lieverd onwijs. Mijn spontane liefdevolle partner. Nee, opgeven is geen optie! Ik blijf op hem wachten. Hoe moeilijk deze weg ook is en word.. Love conquers all.

Lotgenoten die het zelfde meemaken of mee hebben gemaakt.. reageert u alstublieft. Tips? Etc.. alles is welkom.

Groetjes mij,
Love conquers all! (Liefde overwint alles)

Reacties

Vcnt

wow ben best geraakt door je verhaal, omgaan met de depressie van je partner lijkt me net zo moeilijk als zelf depressief zijn. Een ding waar je zeker gelijk in hebt is dat de wil, de drang om beter te worden uit hem moet komen. Wens je veel wijsheid, sterkte en geluk,

Love conquers all

Dankjewel voor je reactie Vcnt. Met mijn verhaal hoop ik ook om personen te raken en personen met een depressie te kunnen laten zien hoe de naasten zich voelen. Dat het wegduwen en buitensluiten voor een naasten juist veel meer pijn doet. We willen worden toegelaten, helpen. Hoeveel pijn ik ook heb, hij is het wachten meer dan waard. Ik zoek naar bevestiging van hem.. maar ik weet dat ik dat nu niet kan verwachten. Het omgaan met zijn depressie is inderdaad onwijs moeilijk. Ik hoop dat hij snel inziet dat hulp zoeken een goede oplossing is.

Dankjewel voor de lieve woorden waarmee je eindigt. Ben je zelf depressief? Zo ja, zelf ook geen gevoel meer voor naasten (familie, vrienden of evt partner)?

Lieve groetjes

Vcnt

Ik heb wel depressieve klachten ja, het is veel erger geweest maar ik word er nog steeds wel gek van. En inderdaad merk ik aan mezelf dat van een ander houden moeilijker word als je niet van jezelf houd. Ik schrik altijd enorm van zulke gedachten, ik weet in m'n hart dat het leven zonder mijn partner minder waardevol zou zijn maar ik kan het niet altijd voelen lijkt het. En daar schaam ik me dan voor. Maar iedereen zal natuurlijk iets anders voel, ik voelde wel herkenning toen ik je verhal las. Geen dank, iedereen op dit forum kan alle lieve woorden gebruiken.

Madeliefje

Wat ontzettend naar dat jullie deze depressie overkomen is.
Maar ook ontzettend naar voor jou dat hij geen hulp wil.
Depressie vertekend je beeld van de realiteit en he,raakt echt overtuigd dat het nooit meer goedkomt.
Goed dat je al gesprekken met een psycholoog om te,voorkomen dat jij er ook aan onder door gaat.
Kan iemand die hij wil kent maar emotioneel iets verder van m weg staat met hem praten.

Veel sterkte voor jullie allebei.

Love conquers all

Vcnt dat het veel erger is geweest betekent dus dat het momenteel wel wat beter met je gaat. Ik weet niet hoe jij je voelt maar ik kan wel begrijpen dat je er gek van word. Wat je zegt is inderdaad zo, als je niet van jezelf kan houden dan kan je ook niet van iemand anders houden. Dat geldt voor iedereen. Ik kan begrijpen dat het heel erg schrikken is als je opeens geen gevoelens meer heb.. terwijl je die voor je depressie wel had. Datzelfde heeft mijn partner dus ook. En ik weet ook dat hij het daar heel moeilijk mee zal hebben.. het zal verschrikkelijk zijn! Wel fijn dat jij toch diep in je hart weet dat je partner dus veel voor je betekent en heel waardevol voor je is. Dat je het niet kan voelen is jouw depressie. Onder die depressie zit ook bij jou nog al jouw gevoel. Je hoeft je niet te schamen. Zoals je kan lezen heb ik heel veel begrip voor mijn partner en zijn depressie. Ik weet zeker dat jouw partner dat ook zal hebben.

Voor mij is het toch wel fijn om te horen dat jij je herkent in mijn verhaal. Soms heb ik even de bevestiging nodig dat mijn partner inderdaad depressief is. Ookal weet ik dat heel goed hoor.. en heeft de huisarts het ook geconstateerd. Maar omdat hij blijft ontkennen is de herkenning van een lotgenoot met ervaring toch wel fijn om te horen. Al had ik liever die hele depressie onze relatie voorbij zien gaan. Ik gun dit niemand!

Ik wens jou ook veel kracht toe om je depressie door te kunnen komen en uiteindelijk te kunnen verslaan.

Lieve groetjes x

Love conquers all

Hoi Madeliefje bedankt voor je reactie. Ik vind het inderdaad heel erg dat hij geen hulp wilt zoeken. En vooral het ontkennen.. dat helpt hem ook niet! Maar helaas dring ik niet door. Ik kan alleen maar hulpeloos toekijken en afwachten. Maar dat wachten.. het is zo moeilijk! Wil hem zo graag helpen. Maar als hij zichzelf niet wilt helpen kan ik ook niks voor hem doen. Ik ben er voor hem en hoop dat hij dat onthoud. Ik zal het hem ook constant vertellen.

Dankjewel voor het compliment dat je het goed vind dat ik zelf hulp zoek. Dat is ook wel moeilijk maar ik kan dit gewoon niet alleen aan. En ja.. ook ik hoef niet alles alleen te doen natuurlijk..

Een persoon die dichtbij hem staat maar emotioneel wat verder dan ik? Zoals zijn beste vriend bijvoorbeeld? Goh Madeliefje ik denk dat zijn vrienden niet eens weten dat hij in een depressie zit! Hij zegt gewoon tegen ze: ik heb geen zin om veel met mijn telefoon bezig te zijn. Ook denk ik dat de rest van zijn omgeving van niks weet...

Ik las dat jij zelf ook depressief bent. Geen gevoelens hebben voor je partner etc.. komt dit jou ook bekent voor?

Vcnt en Madeliefje ik wens jullie ook veel sterkte en kracht toe om door de depressie te komen. Zoals ik van mijn vriend hou en voor hem klaar sta.. zo hebben jullie ook naasten die onvoorwaardelijk veel van jullie houden. Zelfs als je denkt dat je het helemaal alleen moet doen.

Lieve groetjes xx

Mir

Hoi,

Ik heb je verhaal gelezen en het had het mijne kunnen zijn.
Het is inderdaad heel moeilijk om mee om te gaan.
Dat je van alles helemaal terug gaat naar niets en dat er niks meer over is van de persoon waar je op viel en dat je hele toekomstbeeld en droom onzeker is.
Mijn vriend wilde ook een hele tijd geen hulp, hij wilde ook alles alleen doen en medicijnen daar moest hij niks van weten.
Uiteindelijk is hij gelukkig wel in gaan zien dat hij het zonder niet kan omdat het alleen maar erger werd.
Ik denk dat hij nog wel van je houdt,maar daar is bij hem momenteel even geen ruimte voor.
Zijn alles consumerende zwarte gat, want daar vergelijk is een depressie maar even mee, slurpen hem zo op dat het enige waar hij mee worstelt is hoe hij weer een dag moet doorkomen terwijl hij zich zo ellendig voelt.
Op een gegeven moment wordt iemand ook numb denk ik en dan voelen ze helemaal niets meer.
Ik heb momenteel geen contact met mijn partner, zijn moeder houdt me op de hooogte nadat hij afgelopen dinsdag is ingestort.
Het is hem gewoon even te veel, en de druk die hij ervaart omdat ik er ook nog ben waar hij momenteel niet aan toe kan komen omdat zijn depressie , angststoornis en zijn OCD hem helemaal in zijn macht hebben.
Je doet het goed door er voor hem te zijn en hem te laten weten dat als hij er de behoefte aan heeft dat je er voorhem bent.
Hij zal zich er ook rot door voelen dat hij er niet voor je kan zijn en wellicht voelt hij zich daar ook schuldig door.
Ik heb mijn partner laten weten dat ik hem niks kwalijk neem en ook niet boos op hem ben,want dat verwachten ze wel.
Het is moeilijk en het heeft tijd nodig, je voelt je machteloos en onzeker. En er is eigenlijk niks wat dat gevoel weg kan nemen.Dat is de strijd die wij als partner moeten voeren.Het is goed dat je hulp hebt gezocht, ik hoop dat je er steun aan hebt.
Heel veel sterkte!

Groetjes Mir

alkmaarse (niet gecontroleerd)

Wat erg voor jullie, love en Mir. Mijn ervaring is dat het veel tijd kost om te herstellen maar je komt er uit, echt waar. Aan deze woorden heb je natuurlijk niks maar ik wil laten weten dat ik aan jullie denk,

pakkerd,

Leeuwin

@loveconquersall: weet niet of je nog op het forum bent...? Jouw verhaal=mijn verhaal (bijna 1 op 1, alleen ben ik wat ouder met gezin etc). Als je herkenning wilt kun je mijn post en reacties lezen..Veel herkenning/strijd/verdriet etc. Mijn topic is "depressieve partner keert zich tegen mij en heeft huis verlaten". Zou onderwerp nu ws anders benoemd hebben, dat 'tegen mij keren' zie ik op meeste momenten nu wel iets anders maar toch, pijn is er niet minder om. Ben benieuwd hoe het nu met je gaat...
Sterkte iig.

Bioklok

Amai. Het doet me goed om te lezen dat er nog jonge vrouwen zijn waarvan hun partner depressief is. Mijn man vecht er al meer dan een jaar tegen, maar eigenlijk is het al de 4de keer. Ik ben het moe. Ben pompaf. En mijn biologische klok tikt. Ik ben ondertussen 31 jaar en wil heel graag kinderen. Alleen wil mijn man die niet. Begrijpelijk, hij is nu niet in staat om voor zichzelf te zorgen, laat staan voor een kind. Daarbij komt nog dat hij vreest dat hij allerlei erfelijke zaken (waaronder depressiviteit) zal doorgeven aan dat kind. Ik weet niet wat ik moet doen. Hij neemt medicatie en overweegt om therapie te volgen. Moet ik nog wachten tot hij beter wordt? De psychiater beweert "dat het ooit weer goed komt". Maar ooit, wanneer is dat? Ik kan geen 5 jaar meer wachten. Dat hou ik ook niet vol. Over een maand mag ik bij een psycholoog terecht. Voor mezelf. Anders ga ik er aan onderdoor. Kan iemand me zeggen dat het bij haar en haar partner is goedgekomen? Ik heb soms het gevoel dat ik moet scheiden om te overleven, al beschouw ik dat als falen en zeker nu mijn man depressief is, wil ik hem niet in de steek laten. Hij maakt geregeld opmerkingen "dat hij er beter niet meer zou zijn, zoals zijn vader." Ik sta erop te kijken en kan er niets aan doen. Ik herken me zo hard in jullie verhalen, maar zit nog met zoveel vragen.

Leeuwin

Beste Blokblok,
Ja herkenning is erg fijn, dubbel ook want je gunt dit eigenlijk niemand.

Je vraagt of er iemand is bij wie het goed is gekomen. Dat soort berichten zoek ik ook, geruststelling dat het allemaal goed kan komen... Op mijn post is inderdaad een reactie gekomen van iemand die relatie verbroken heeft tijdens depressie maar na herstel weer gewoon verliefd op zijn partner werd en de relatie is weer goed gekomen!

Tuurlijk kan dat dus! Ook al vaker zoiets gelezen, depressie heeft enorme impact op relatie (ik had never ever nooit niet verwacht dat mijn partner onze relatie niet meer zou zien zitten, de liefde spatte er bij ons vanaf); de depressie moet eerst herstellen en de rest komt later..,Zo vreselijk vreselijk moeilijk: afwachten, wij kunnen weinig tot niks bijdragen aan het herstel. In mijn geval tenminste, mijn partner heeft gelukkig nu al een poos wel intensieve hulp maar betrekt mij daar niet in. Hij vertelt er wel heel veel over als we elkaar zien trouwens. Het beste dat ik voor hem schijn te kunnen doen is hem ruimte geven...ruimte en rust om te herstellen, vooral geen enkele druk op hem leggen, geen verwachtingen van hem hebben. Dat is moeilijk want tuurlijk mis ik hem, wil ik hem graag zien en met hem praten, gezellige dingen doen, lachen, vrijen etc etc. Een poosje geleden, toen hij dacht relatie te moeten verbreken zei hij:" we zitten niet meer op hetzelfde spoor" maar dat klopt niet! Ik zit nog gewoon op het spoor( en wil mijn man/relatie/gezin terug) maar hij is ontspoord...

Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat hij op sommige momenten wel degelijk weet dat hij van me houdt en dat we een fantastische relatie hebben/hadden. Telkens zoekt hij op momenten weer toenadering, dan zie ik een sprankje van zijn echte ik maar hij zit nog zo vreselijk diep dat hij het allemaal niet aankan. Overprikkeldheid en steeds extremere vermoeidheid invalideren hem echt, hij kan bijna niks meer. EN TOCH: ik las dat een psychiater zei dat, hoewel je het soms niet ziet, een depressie herstellende is! Hij gaat weer uit die put klauteren! Maar het duurt zo vreselijk lang...ik ben zo toe aan een stapje voorwaarts nu, tja hijzelf nog meer waarschijnlijk.

Liefde & geduld & hoop & vertrouwen.

Scorpio

Love conquers all... Heel herkenbaar je verhaal. Ik zit nu in een soortgelijke situatie. Vind het heel heel moeilijk. Ik vraag me af hoe het nu met je / jullie gaat...

khaki55 (niet gecontroleerd)

Depressie is een gevaarlijke ziekte waarbij je iedereen van je afstoot om voor jezelf een situatie te maken dat je er een eind aan kan maken.
Als je dat niet bewust ben en niet terug vecht komt er geen verandering.
Zelf had ik zo wat iedereen afgestoten maar mijn dochter liet me niet los.

Hopeloosje

Hallo,

Als ik die verhalen hier lees, word ik er helemaal stil van.
Mijn verhaal kan hier eigenlijk ook op aansluiten.
En het is inderdaad soms heel moeilijk om te reageren.
Ik weet het vaak ook niet meer.
Zoals vandaag is er weer zo een dag dat ik helemaal radeloos ben.

Mijn verhaal gaat als volgt.
In maart vorig jaar heeft mijn partner een zelfmoordpoging ondernomen.
Ik was nog op tijd om hem te redden.
Tot op vandaag vraag ik me nog steeds af, hoe ik hem eraf gekregen heb maar vooral waarom ik het niet heb zien aankomen.
Mijn echtgenoot heeft deze poging ondernomen omdat hij het niet meer zag zitten. Vooral door de problemen met zijn moeder, verbouwingsproblemen en onze kinderwens die niet in vervulling komt door medische problemen bij mijzelf.
Hij is een week op een psychische afdeling opgenomen en daarna nog een paar keer bij een psycholoog en psychiater gewest. Vandaag gaat hij daar helemaal niet meer naar toe, hij neemt wel nog medicatie als ik hem er aan doe denken.

Het grote probleem ook is dat mijn partner niet kan praten met mij.
Ikzelf zit door alles ook heel erg diep op deze moment.
Niet alleen heb ik het nog steeds moeilijk met zijn daad, maar voel ik me verschrikkelijk schuldig dat ik onze kinderwens niet in vervulling kan brengen.

Een heel grote fout dat ik gemaakt heb is nadat hij de zelfmoordpoging ondernomen heeft is dat ik hem ben gaan controleren in zijn doen en laten. Ik weet dat dit verkeerd was, maar het was sterker dan mezelf. Tot op heden heb ik nog steeds angst om hem te verliezen door een nieuwe zelfmoordpoging of een andere relatie die hij zal aangaan.

Op deze moment is het ook zo dat het heel moeilijk gaat tussen ons en dat hij allerlei dingen achter mijn rug aan het doen is. Hij is aan het chatten en sms met andere vrouwen die hij van vroeger kent, spreekt er mee af zonder er tegen mij eerlijk over te zijn. Is ineens beginnen roken, wil bijvoorbeeld een jeep Ford Ranger aankopen die we niet eens kunnen betalen omdat we ons huis en onze wagen nog aan het afbetalen zijn. Het lijkt alsof hij aan het rebelleren is, alsof hij opzoek is naar zichzelf, bevestiging zoekt bij anderen?

Maar dit maakt mij nog banger dat ik hem helemaal kwijt aan het spelen ben. Ik zie hem graag en wil niet opgeven. Wist ik maar wat ik eraan kon doen. Ik heb al van alles geprobeerd. Ik weet nu zelf niet of ik hem met deze feiten moet confronteren of niet? Het is allemaal zo dubbel. Als ik zo een zaken te weten kom ben ik zo kwaad op hem en dan heeft hij dagen dat hij super lief is.

Als iemand tips heeft of zo dan zou ik ze graag weten want ik weet het helemaal niet meer. En ik hem het gevoel dat ik ons gevecht aan het verliezen ben. En ja op deze moment voelt het alsof ik alleen aan het vechten ben.

Hopeloosje

Nao, bedankt voor de reactie. En sorry voor de late reactie van mij. Ik heb enkel een beetje tijd genomen om alles op een rijtje te krijgen, maar dat lijkt toch niet helemaal te lukken. Ik probeer hem zo veel mogelijk te ontzien. Maar ik voel me hierdoor zelf zo alleen, eenzaam. Het is alsof hij bij andere wel zichzelf kan zijn en uiten en bij mij niet. Ik voel me zo machteloos en het is echt alsof ik alles verkeerd doe. Volgende week hebben we samen een afspraak met een relatietherapeut. Hij stond er niet om te springen maar heeft toch toegezegd om mee te gaan. Ik hoop dat dit ons echt gaat helpen. Ik ga er zelf aan kapot op deze moment.

dierenvriend

Jongeren krijgen het steeds moeilijker,de maatschappij verlangt steeds meer.

Hopeloosje

@Nao: bedankt voor de goede raad en de bemoedigende woorden. Ik weet inderdaad niet of mijn man beseft hoe ik hem ontzie. Alles komt op dit moment echt wel op mijn schouders te recht. En ik neem hem helemaal niets kwalijk. Het doet wel deugd om te horen dat ik het niet echt verkeerd probeer aan te pakken. Ook al bestaat hier geen handleiding voor. In ieder geval hoop ik echt dat de relatietherapie kan helpen. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor hem. Hoop alleen dat het klikt want de vorige psycholoog heeft eigenlijk niet veel geholpen. Maar we proberen positief te blijven. Ik ga ook is polsen voor zo een groep voor "partners van" Dat kan misschien ook wel helpen om het allemaal wat beter te begrijpen.
Bedankt voor de bemoedigende woorden

Leeuwin

Hopeloosje, ben je nog wel op t forum? Ben benieuwd hoe het met je gaat. Las ergens anders (weet niet meer bij welk topic) je bericht dat partner besloten heeft relatie te beëindigen. Ik heb daar op gereageerd en khaki55 ook. Onze reacties waren nogal tegenovergesteld viel me op. Als je wilt kun je eens googelen op depressie bij mannen. In Elsevier zijn ( ik geloof in 2007 en 2013) 2 artikelen verschenen en de dingen die jij beschrijft passen heel goed in het plaatje van symptomen bij mannen met een depressie.
Anwar, veel sterkte meid! Zit momenteel zelf ook met veel zorgen/piekeren door terugval van mijn partner. En dat terwijl er nog maar minimale stapjes richting herstel geboekt waren, totaal nog niet stabiel. Maar nu dus weer vooral heel zwart, somber, gespannen, angst en paniek weer terug ( dat was weg sinds start medicatie vorig jr juni). Voelt als terug bij af...Maar wellicht zie ik het te somber...Mijn poh-ggz dame vindt (op basis van mijn verhaal) dat hij echt wel stapjes maakt richting herstel maar het is moeilik en het gaat langzaam...

Fijn dat er meer partners van..soms zijn op het forum. Maar reacties van iedereen zijn sowieso (meestal) wel fijn en bemoedigend.

khaki55 (niet gecontroleerd)

@Leeuwin,de partner van hopeloosje zocht wel kontakt met andere vrouwen.
Iets waar je tijdens een depressie je hoofd niet naar staat ook niet bij een man.
Bij hun was wat anders aan de hand.

Leeuwin

Pollack kwam in 1998 met een lijst aanvullende criteria voor het herkennen van een depressie bij mannen. Daarop staan symptomen als het hardnekkig ontkennen dat er een probleem is. De patiënt wil bijvoorbeeld niet toegeven dat hij lijdt aan somberheid. Of hij weigert over zijn slechte buien te praten met het argument ‘ik zoek het zelf wel uit’. Verder storten depressieve mannen zich nogal eens op hun werk, soms op het obsessieve af. ‘Werkstress’ wordt door depressieve mannen vaak gebruikt als smoes (ook voor zichzelf) om de andere symptomen te verklaren of weg te redeneren.

Bijvoorbeeld een symptoom als het steeds meer afstand nemen van de partner, onder andere door intimiteiten te gaan vermijden en meer autonomie op te eisen. Ook het seksuele gedrag van depressieve mannen verandert vaak: ze krijgen minder of juist meer behoefte aan seks. En verder worden veel mannen impulsief en agressief als ze depressief zijn. Ze gaan ongebruikelijke en onverantwoordelijke dingen doen, zoals overmatig veel drinken, drugs gebruiken of vreemdgaan. En ze krijgen om niets driftbuien. Dergelijke impulsiviteit en agressiviteit gaan niet zelden gepaard met heftige gevoelens van schuld en zelfhaat.

Leeuwin

@khaki55: bovenstaand is knip/plakwerk uit het artikel uit Elsevier dat ik noemde, heb t niet zelf bedacht;-)

Ik snap wel wat je zegt hoor en dat je bepaald gedrag niet bij depressie vindt horen, was ook mijn gedachte maar hoe meer je leest hoe duidelijker het wordt dat depressie heel veel verschijningsvormen heeft. Wilde ik je toch ff laten lezen, en anderen natuurlijk. Wie weet heeft iemand er steun aan te weten dat bepaald gedrag ook uit een depressie voort zou kunnen komen...KUNNEN zeg ik nadrukkelijk want is natuurlijk op afstand niet te beoordelen. Maar als er duidelijk depressieve kenmerken spelen en iemand vertoont gedrag zoals in dat artikel staat dan is het waarschijnlijk dat dat een symptoom is van die depressie.

So far, beetje bijscholing :-)

khaki55 (niet gecontroleerd)

@Leeuwin,als ik zo je verhaal lees moet ik denken aan een liedje van,, Janis Joplin-cry baby-legendado,,op you tube.
Gaat om de tekst.

Hopeloosje

@Leewin: Mijn partner heeft inderdaad beslist een punt te zetten achter ons huwelijk. De enige reden dat hij geeft is: "Ik zie je nog wel graag als gewone vriendin maar ik voel geen liefde meer".
Ik ben inderdaad even weg geweest van het forum, om alles een beetje te plaatsen. Jammer voor mij, maar ik kan het nog steeds niet plaatsen.
Als ik jou knip en plakwerk lees, herken ik wel heel veel dingen.
Ik ga ook is googelen naar wat je eerder gepost hebt.
Mijn partner wil niet naar de psycholoog, wil dit geen kans meer geven.
Voor hem is het echt over en out.

Nola

Hallo Love conquers all,

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Zo herkenbaar, het lijkt wel door mij geschreven..

Waar ik erg benieuwd naar ben is of jullie nog samen zijn? Zo ja, hoe gaat het nu en merk je verandering? Zo nee, hoe heb je de knoop door kunnen hakken?

Ik zit zelf namelijk enorm in een dilemma. Ik weet serieus echt niet meer wat ik moet doen. Ik ben net als jij in gesprek met een psycholoog om tools aangereikt te krijgen hoe ik hiermee om kan gaan. Ik weet het, het ligt niet aan mij en ik kan er alleen maar voor hem zijn. Maar ik ben ook een jonge vrouw (mid 20) die volop in het leven stond en voor mijn gevoel lijd ik hier ook onder. Ik voel me gespannen en soms onzeker omdat hij soms zo negatief en afstandelijk doet. Hij zegt inderdaad dat hij het niet op kan brengen om nog van mij te houden.. Hij zegt dat ik beter iemand anders kan zoeken die mij waard is en mij gelukkig kan maken en meer te bieden heeft.

Hij staat ook totaal niet open voor gesprekken met een psycholoog omdat dit in het verleden niet tot het gewenste resultaat heeft geleid. Medicatie vind hij troep en daar wil hij absoluut niet aan denken..

Pff.. En nu zit ik hier op dit forum om net als jij lotgenoten te zoeken waarmee ik kan sparren over dit onderwerp..

Ondanks dat ik echt van hem hou, moet ik ook dicht bij mezelf blijven. Ik twijfel regelmatig of ik hier nog wel mee door moet blijven gaan. Wat is de beste keuze? Moet ik bij hem blijven en hopen dat hij ooit tot het inzicht komt dat dit zo niet verder kan? Of moet ik deze ellende zelf een halt toeroepen en mijn eigen leven weer de volle aandacht geven? Want eerlijk is eerlijk, dit staat voor mijn gevoel behoorlijk stil. Geen vooruitzichten, plannen, acties..

Ik hoop dat je mijn bericht leest Love conquers all, want ben echt enorm benieuwd naar hoe het er bij jullie nu voorstaat..

Liefs

Xsdj

Hoi

Ik herken heel veel punten in jouw verhaal.
Mijn vriend (begin 20) is depressief, en hij wil juist constant bij me zijn. Hij praat vaak over zelfmoord. Vooral wanneer ik zeg dat ik ook eens tijd met mijn vrienden en ouders wil spenderen. Mijn ouders vinden dat hij niet goed genoeg voor me is, omdat hij depressief is. Dit vind ik niet eerlijk. Ja hij is depressief maar ik ben verliefd op de jongen achter die ziekte. Mijn ouders hebben gisteren gezegd sta ze in de kerstvakantie ene weekje met het gezin op reis willen. Toen ik dit aan mijn vriend vertelde, wilde hij zelfmoord plegen. Omdat hij denkt dat hij niet goed genoeg is voor mij, en voor mijn ouders (die draaien wel bij, denk ik) Maar mijn ouders willen gewoon even tijd met mij, aangezien in nu heel vaak bij mijn vriend ben.

Ik begin het gevoel te krijgen dat ik niet sterk genoeg ben. Ik moet hem minstens 3x per week ompraten om geen zelfmoord te plegen. Het is zelfs een keer zo erg geweest dat ik fysiek aan hem moest gaan hangen zodat hij zichzelf niet van de trap zou gooien.

Ik weet niet goed wat in moet doen. Hij gaat naar een psycholoog maar hij durft niet alles te vertellen. Hij durft niet te vertellen dat hij aan zelfmoord denkt.

Hij denkt dat zijn ouders hem niet graag zien, maar ik weet dat dat wel zo is. Mijn vriend wil namelijk een huis kopen (om te verhuren en later in te wonen) maar zijn ouders vinden dat te vroeg.

Hij denkt dus dat er niemand voor hem is, terwijl dat wel zo is. Hoe kan ik hem nog verder overtuigen?

Sorrie dat het zo'n lang tekstje is. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen...
Tips Anyone?

Xx

Leeuwin

Beste Xsdj,
Ik denk dat je het beste aan hem kunt voorstellen om een keer met hem mee te gaan naar zijn psycholoog, dan kun jij samen met hem openheid geven. Het kan niet zo zijn dat hij jou meesleurt in zijn depressie.
Sterkte.

Mariaaa

Zijn hier misschien nog mensen actief op dit forum? Ik zit met het zelfde probleem mijn partner sluit zich ook helemaal van mij af en is depressief. Misschien heeft er iemand tips voor mij hoe ik ermee kan omgaan.

Mariaaa

Idd klopt wat je zegt dat is bij dus ook ik krijg ook steeds na me hoofd gegooid van laat me met rust ga verder met leven! Maar ik weet niet meer wat ik moet doen! Hartje_ zijn jullie nu uit elkaar?

RadeloosInLove

Heee, ik heb het verhaal gelezen en ik werd er spontaan verdrietig van. ik zit in een soortgelijke situatie met mijn vriendin, ik ben nog jong en zij ook (17 en 16). Mijn vriendin heeft een tijdje een depressie en verloor haar gevoel voor mij snel, nu het wat beter met haar gaat voelt ze nog steeds niks voor mij, en dat vind ik natuurlijk hartverscheurend. Ik weet dat ik haar moet steunen in deze periode van haar leven maar ik heb het er heel zwaar mee, ik weet niet hoe een depressie in elkaar zit en wat ik moet doen om haar te helpen, dit heb ik allemaal opgezocht en denk dat ik een aardig goed beeld heb van wat ik moet doen. Wat natuurlijk mijn grote angst is, is dat ze beter wordt (dat is natuurlijk goed) maar vervolgens toch kiest om niet samen te kunnen zijn met mij. inmiddels hebben we al meer dan anderhalf jaar een relatie gehad en zoals mijn naam impliceert ben ik radeloos, en tegelijkertijd verliefd op mijn depressieve vriendin.

Els..2

Zijn hier nog mensen actief? Ben wel benieuwd naar het vervolg van jullie verhalen. Hoe gaat het?

MinnieMouse

LoveConquersAll, hoe is het nu met jou en je vriend?

Gietje117

Zou ook wel graag nieuws horen van LoveConquersAll. Zou mij misschien wat kunnen opmonteren ;).

Go

Zijn er nog mensen actief op dit forum. Ik heb (voorzover) ik weet ook nog een partner die depressief is en dwanggedachtes heeft en mij vraagt afstand te houden. Zou graag met lotgenoten praten.

Tijger

Wat een bekend verhaal
Ik zit in een soort dezelfde situatie
Het is voor de depressieve persoon heel zwaar
Maar ook voor de mensen die er dicht bij staan
Soms vraag ik mij ook af hoe houd ik dit vol maar ik probeer vol te houden omdat liefde sterkers is dan alles

Mjet

Dag allemaal, bedankt voor jullie verhalen. Ik ben constant aan het zoeken naar antwoorden die ik niet vind en dit forum verzacht het allemaal een beetje. Ik ben een vrouw van 40 en heb bijna een jaar "een relatie" (hier begint het al : het mag geen "relatie" genoemd worden, omdat er dan verwachtingen bij horen) met een man die net uit een huwelijk kwam en sinds twee jaar depressief is (ik denk intussen dat hij al heel zijn leven een soort depressie heeft ) .hij zit nog volop in scheiding, woont bij zijn moeder, moet huis verkopen, heeft een kindje, werkt in ploegen: dus een hele tornado. In.het begin heeft hij echt geprobeerd om iets op te bouwen met mij maar hij heeft ALTIJD gezegd dat ik niets mag verwachten, dat hij zich schuldig voelt, dat hij onzeker is, maar dat hij goed met mij kan praten. We hebben veel gepraat, zelfs op zijn initiatief over de toekomst (?), ...mettertijd is het minder en minder geworden..omdat ik.onzeker werd en stééds het initiatief neem om berichten te sturen, voorstellen te doen, .. hij zegt me graag te zien (nu durf ik het niet meer te vragen ) we zien elkaar soms nog ,maar meestal loopt het zo dat hij me opzoekt in het cafeetje waar ik soms werk en na veel drank (dan wordt hij losser ) mee naar huis gaat (ald het me lukt !! )
Ik word knettergek en ongelukkig van zijn onduidelijke (of is het duidelijk en wil ik het niet zien?) Houding. Hij spreekt geen lieve woorden uit, neemt zelf nooit initiatief, maar gaat wel in op mijn initiatief (soms). Als ik zeg dat dat zwaar is, zegt hij dat ik er dan mee moet ophouden, en dat ik mijn leven niet mag laten stilstaan, of dat wanneer ik iemand anders leer kennen hem dat wel iets zou doen maar hij zeker niet in de positie is om dat van mij te vragen om te laten.
Ik vind maar geen antwoorden . Welke houding moet ik aannemen ? Hoe vaak stuur ik een bericht? Hoeveel afstand bewaar je of laat je helemaal los? Hoe overleef je iemand die geen initiatief neemt !? Ik ben zelf heel open en enthousiast en liefhebbend maar nu voel ik me stom, onnozel, ...en ik weet niet of hij mijn aandacht leuk vindt of niet (meer)
Bovendien wordt het doordat het contact minder is (pushen is ook niet goed !?, maar niets doen isoleert hem nog meer naar drank en drugs ) komen de gesprekken hierrond ook minder voor, waardoor ik nog meer het gevoel heb dat hij me niet nodig heeft.
Ik ben op dit moment een beetje ten einde raad. Ik ben de enige waar hij in heel zijn leven zo open is tegen geweest maar verder krijg ik geen bebedtiging, om vraag om te helpen, of ...
Tot slot: hij functioneert nog naar behoren , maar drinkt veel en sinds kort ook drugs...
Moet ik ervan uitgaan dat ik nog steeds naar de depressie moet kijken , of is hij misschien gewoon niet geïnteresseerd en moet ik hem laten gaan ?
Het is een stoere kerel, en een heel klein jongetje tegelijk maar dat kleine jongetje krijg ik nu te weinig te zien. Wat moet ik doen ? Veel succes aan iedereen !-

anoniemplaatje

Hallo Love conquers all,

ik herken je verhaal zo goed maar dan mijn vriendin die erg depresief is, en niet van zich zelf houd op dit moment. en alles wat je beschijft is zo waar

hoop dat ze er ooit uit gaat komen uit deze diepe put :( maar hoop voor jou ook dat je partner er uit is gekomen

groetjes Anoniemplaatje

Valetje

Als ik jou verhaal lees herkenning 100% mezelf! Mijn vriend en ik zijn ondertussen 1 jaar samen en hadden ook alle mooie vooruitzichten! Zijn vorige depressie is hij zelf te boven gekomen maar nu zit hij sinds een week op de PAAZ afdeling... sinds hij daar zit heb ik het gevoel dat het steeds slechter en slechter gaat... nu wil hij mij niet meer zien en duwt hij mij volledig weg! Ik heb geprobeerd er toch te zijn voor hem door hem toch op te zoeken, dat werkt enkel averechts... hij vind zichzelf ook niet goed genoeg voor mij en vind ook dat ik beter af ben zonder hem maar dat is niet een beslissing die hij zomaar mag nemen en zeker niet nu! Ik heb hem al duizend en 1 keer aangetoond hoeveel ik van hem hou en hoe graag ik hem ook zie! Ik heb besloten hem wat rust te geven en hem idd niet meer op te zoeken... dit is voor mij verschrikkelijk pijnlijk want ik voel me MACHTELOOS & voor mij is dat het ergste wat er is! Ik voel me heel klein op de wereldbol dit moment! Ik weet dat het een periode is en dat alles terug goed gaat komen maar iets in me zegt ook dat het mssh ook niet zo kan uitdraaien... is het wachten dan inderdaad voor niet geweest? Heb ik heb idd niet goed genoeg geholpen? Was ikzelf wel goed voor hem? Allemaa vragen die onbeantwoord gaan blijven dan. Ik hou van hem en probeer mezelf ook sterk te houden! Ik mag er immers zelf ook niet onderdoor gaan!

sherrie1416

Ik ben hier om je te vertellen dat greatmutaba@gmail.com de grootste liefde spreukgieter is die ik ooit ben tegengekomen, hij helpt me met het casten van een liefdeswaan die mijn ex geliefde terug naar mij bracht ..

testimony

Ik ben zo blij vandaag en ik schrijf dit met vreugde. Ik ben 24 jaar oud en mijn geliefde is zes maanden geleden met me uit elkaar gegaan, en elke keer als ik hem zie, wil ik hem altijd terug, maar ik kon hem op geen enkele manier terug krijgen. week zag ik een bericht over dr Sacre, hoe hij een heleboel mensen helpt, dus ik neem contact met hem op voor hulp drie dagen geleden en vandaag is mijn geliefde terug voor mij en ik ben zo blij en hij houdt nu van mij en zorgt goed voor me ik hou van hem meer en hij houdt meer van alles dankzij DR Sacre als je hulp nodig hebt neem contact met hem op via e-mail (sacretempleofpower@gmail.com) of whatsapp hem of bel ((+2347033155855)) voor hulp neem contact met hem op details
 
Mia Noah uit Londen

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips