Een hekel aan andere mensen

Depressie

Een hekel aan andere mensen

Hoi!

Ik vraag me af of er meer leden zijn die last hebben van het volgende.
Ikzelf heb objectief gezien geen reden om depressief te zijn. Kom uit een normaal gezin, ouders zijn nog steeds bij elkaar, de rest van de familie is ook warm en gezellig, kortom idyllisch plaatje.
Andere mensen hebben mij weliswaar nooit echt gemogen (hele schooltijd gepest, vaak verlaten door 'vrienden', heb geen broers/zussen) maar ik heb niet het idee dat dit een afdoende verklaring is voor hoe ik me nu voel.

Ik voel me namelijk alsof het leven in het algemeen nutteloos is,in ieder geval voor mij. Dat maakt me bang, want ik ben immers ook verschrikkelijk bang voor de dood. Ik heb geen energie meer over, kan me nergens op concentreren. Ben momenteel werkloos, woon nog thuis, van mijn studie komt al jaren niets terecht. Ik beleef nergens echt voldoening aan, of heel vluchtig. Zelfs de makkelijkste klusjes in het huishouden vind ik zwaar.Ik gebruik al antidepressiva en ben ook al eens van soort gewisseld. Dosis ook al verhoogd. Hoop op verbetering heb ik niet echt, want ik zie mijn kijk op de wereld als de waarheid, en heb geen idee hoe iets of iemand iets aan de waarheid zou kunnen veranderen.

Op zich kan ik hier wel mee leven. Het is immers geen vereiste van bestaan dat je er plezier aan beleeft, op de automatische piloot proberen enigszins te functioneren (ook al lukt dat uit gebrek aan motivatie niet zoals 'hoort') is vanwege mijn enorme angst voor de dood en mijn familie toch de enige optie. Maar waar ik een probleem mee heb, zijn anderen die eisen aan me stellen die ik niet kan waarmaken. Onbekenden staan snel met hun mening klaar: luilak, loser, verwend nest, enz. Ze doen net alsof ik nooit relativeer. Alsof ik mezelf de zieligste van de hele wereld vind en mezelf nooit vermanend toespreek. Maar als ik dat wel doe dan heb ik ineens te weinig (zelf)vertrouwen en dan ligt alles dáár weer aan.
Ik denk dat het komt omdat ik niets heb meegemaakt dat mijn depressie kan verklaren. Dan kijkt men er echt heel anders tegenaan, vijandig haast, en staat het buiten kijf dat hoe je je voelt je eigen schuld is en dat je het stiekem 'leuk' vind om je slecht te voelen, je hebt er immers 'zelf voor gekozen'.

Dit zorgt ervoor dat ik eigenlijk een hekel heb gekregen aan mensen in het algemeen (behalve mijn familie dan, die denkt hetzelfde maar ja, dat is mijn familie dus die neem ik het niet kwalijk en ze zijn minder haatdragend dan vreemden, en 1 vriendin, en de psychiater omdat ik die als mijn enige hoop beschouw)
Hebben meer mensen dit?
Alvast bedankt als je reageert.

Reacties

Ellaleeft

Hallo Elaine,

Kijk nu even naar wat je zegt? Depressie hoeft niet persee altijd een reden te hebben. Soms zijn het meerdere dingen tegelijk die leiden naar depressie. Je genen spelen ook mee ! Mensen zijn gemeen, en dat is nu eenmaal zo, maar begrijp mensen die geen depressie voelen of meemaken kunnen zich absoluut niet verplaatsen in jou. Jij voelt iets wat sommige nooit zullen voelen, en dat is goed voor hun, maar klote voor jou.

Ik vind eigenlijk dat je genoeg redenen geeft voor je derpressie, je bent bang, je bent gepest, je hebt weinig sociale contacten, geen werk, geen vooruitzicht in je school. Dat zijn allemaal redenen. (en dat kan gebeuren, en is helemaal niet erg)

Wat voor mij persoonlijk helpt is dingen opschrijven, elke dag. Probeer niet te veel vast te houden aan ´hoop´ of ´nut´ het leven is soms ook een beetje nutteloos, en het is maar net wat voor nut jij er aan geeft. Stel jezelf kleine doelen per dag, niets te zwaars, gewoon, hang de was op, kook het avond eten en doe boodschappen. Geef jezelf hierna een schouderklopje, en zeg: goed gedaan.

Een goede vriend van mij zei ooit: Je kijkt naar de hele berg, focus je nou eens op de eerste stappen.

Depressie is moeilijk, en ingewikkeld, maar hou je niet te veel bezig met wat het veroorzaakt heeft, want het kan meerdere dingen zijn die samen komen. Dus focus je op beter worden, positief zijn en positief blijven. En als je soms een dag onder de dekens wilt kruipen, doe dat dan ook. Maar blijf jezelf oprapen, elke keer als je denkt het gaat niet, blijf positief. Want je hebt je niet altijd zo gevoeld, dus je gaat ook niet altijd zo blijven voelen!

Ik hoop dat mijn persoonlijke imput een beetje helpt, (dit is wat ik doe om gezond te blijven) Probeer ook te gaan sporten, al is het maar een half uurtje, dat helpt enorm! Let op je voeding. Je lichaam gezond houden is het halve werk, dan hoef je alleen nog maar op je koppie te letten ;)

sterkte, en je bent sterker dan je ooit zal denken.

Vriendelijke groet,

Ella

Ellaleeft

En bang zijn voor de dood, is niets geks aan. Maar accepteer het, want het gaat echt gebeuren... Als je de dingen accepteert die je niet kan veranderen, gaat het een stuk beter. Het is toch zonde om de rest van je leven bang te zijn voor iets wat aan het eind pas gebeurd? Ik snap dat accepteren makkelijker klinkt dan het lijkt, maar praat erover, en denk er over na, maar laat je angst niet je leven leiden, dat is het niet waard. Je leeft nu !

liefs,

Ella

elaine

Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen om te reageren. Ik zal het onthouden en me proberen om minder aan te trekken van wat andere mensen denken

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips