broer gaat scheiden, drama's in de familie

Depressie

Broer gaat scheiden, drama's in de familie

Hoi,
Ik wil ook graag mijn hart luchten, mijn broer gaat scheiden en heeft een zoontje van 6, zijn aanstaande ex wil het huis verlaten en hun zoon bij de vader laten, mijn broer draait wissel diensten dus dat wordt nog lastig, nu wil de moeder dan toch 2 dagen per week voor hun zoon gaan zorgen, dus ik als zus dacht te helpen omdat dit al meer dan een jaar loopt en mijn broer het toch erg eng vindt om opnieuw te beginnen met zijn zoon, weet niet wat hem te wachten staat, heeft een hoge financiele druk enzenz. de ex heeft al een nieuwe partner namelijk. De ouders van zowel mijn broer en schoonzus zien alles alleen maar negatief, ze moeten maar bij elkaar blijven want ze kennen niks alleen, maken een puinhoop van hun leven enzenz, dat soort adviezen de ouders vinden alleen zichzelf maar heel zielig waaraan ze dit verdiend hebben e.d. Maar goed mijn plan was om dat het nu al meer dan een jaar ellende is bij mijn broer om 1 weekje proef te draaien, dus dat mijn schoonzus 1 weekje naar haar vriend gaat, zoon naar school, broer zorgt voor zoon en schoonzus komt 2 dagen per week voor zoon zorgen, gewoon om even te kijken of dit haalbaar is en om te zorgen dat er stappen worden ondernomen, want nu wordt de situatie slechter en wordt mijn neefje ook steeds moeilijker te hanteren, wat logisch is natuurlijk. Waarom ik mijn hart wil luchten is omdat ik nu het verwijt van mijn ouders krijg, dat ik het leven van mijn ouders op deze manier onmogelijk maak, dat als ik wat wil doen voor mijn broer dat ik dan maar 2 dagen per week bij hem moet gaan wonen en mijn eigen leven maar on hold moet zetten, ik zelf woon al jaren samen in een andere plaats als mijn broer. Maar ik ben nu egoistisch en doe mijn ouders verdriet omdat ik dit voorgesteld heb enzenz. Voor de duidelijkheid, mijn ouders zijn het er totaal niet mee eens dat ik niet in dezelfde plaats woon als zij en daar woon ik al meer dan 20 jaar niet, volgens hen is dat een uiting dat ik ze niet mag. ik woon gewoon prettig waar ik nu woon, ik ben er altijd voor mijn ouders, kom elke week bij ze op bezoek en bel ze elke dag! Mijn ouders willen mij nu verplichten om bij hun in de buurt te komen wonen of zeker 2 dagen per week bij mijn broer in huis te gaan wonen omdat mijn broer gaat scheiden en als ik dat niet doe dan ben ik egoistisch en makkelijk en doe ik hen verdriet. Ik snap er niks van :-( als mensen gaan scheiden moet je toch over mogelijke oplossingen nadenken, hoe moeilijk ook, maar die op de eerste plaats in het belang zijn van je kind.
Misschien ben ik gek, heel verdrietig, dat ben ik nu wel.

Reacties

Adria

Mijn eerste reactie nadat ik je verhaal had gelezen was: huh?? Ik vind het de omgekeerde wereld! Jij probeert te helpen en krijgt daarvoor van je ouders het deksel op de neus - dat is gezien wat ik hierboven lees nog zacht uitgedrukt. Dit is emotionele chantage en daar hoef je niet aan toe te geven. Ik heb natuurlijk geen idee hoe het bij jullie in de familie allemaal loopt, maar als jij wekelijks bij je ouders bent en ze ook nog iedere dag belt, snap ik niet waarom ze zo vreselijk aan het pushen zijn. Zij kunnen wel willen dat jij graag in dezelfde plaats komt wonen, maar staan totaal niet stil bij wat JIJ wilt. Dat kan gewoon niet. En trouwens: in een andere plaats wonen een uiting van dat je ze niet mag? Dan zijn er een hoop kinderen die hun ouders niet mogen... 'beetje' onzinnig dit.

Ik snap niet waarom je ouders dit zo ontzettend op zichzelf betrekken. Het gaat hier tenslotte helemaal niet om hen! Zijn ze bang voor geroddel of zo? Lekker laten praten die mensen, doen ze toch wel. Ik heb thuis een peuter en die reageert net zo dwingend om haar zin te krijgen... ik mag aannemen dat jouw ouders volwassen zijn, al gedragen ze zich nu niet zo.

Dit is jouw leven, jij bent volwassen en bepaalt zelf wat goed voor jou voelt. Als jij dus je broer op deze manier wilt helpen... ik vind het fantastisch van je! (F)

Liefs Adria

negatief2011

Hoi Adria
Allereerst ontzettend bedankt voor je reactie, je weet niet half hoe goed dit mij doet. Ik ben zelf volwassen (40) en heb deze emotionele chantage al heel mijn leven, ben er ook voor bij een onwijs goede maatschappelijk werkster geweest, maar ik zeg eerlijk het blijft pijn doen deze dreigementen en golven van negativiteit, daarom vind ik het ook heel prettig om hier een keer mijn verhaal anoniem te kunnen doen. Ik weet dat ik het bij mijn ouders nooit goed zal doen en het moeilijke is dat als ik ze zeg dat ze me mij er pijn mee doen ze mij het gevoel geven dat ik hun er NOG MEER pijn mee doe, dan krijg ik te horen dat ik altijd alles verkeerd opvat dat ze tegen mij nooit iets kunnen en mogen zeggen. Ik zal mijn ouders niet laten vallen ze zijn bijna 70 nu al moet ik toegeven dat ik wel op het punt heb gestaan om dat te doen, maar dat kan ik niet. Mijn moeder is de persoon met het meest wisselende karakter, ze heeft me altijd verteld, van jongs af aan dat ze liever een andere dochter wilde, maar haar grootste angst is toch echt dat ik echt wegga uit haar leven, dat is het moeilijke hier aan. En in deze situatie ook, wij hebben aangegeven dat wij mijn broers zoontje, mijn lieve neefje anders ook wel een paar dagen per week in huis willen nemen en hem dan gewoon bij ons vandaan naar zijn school brengen, kijk ideaal is het allemaal niet, maar scheiden is nou eenmaal nooit ideaal, maar soms is het niet anders, helaas geeft deze scheiding mijn moeder meer genoeg aanleiding om weer te gaan dreigen en de gezondheid van mijn vader is niet optimaal dus dat kan er dan ook bij gebruikt worden. Terwijl mijn idee was, als we het zo proberen op te lossen worden mijn ouders niet zo belast met de opvang van een jongetje van bijna 6, want dat is best zwaar voor mensen die bijna 70 zijn. Mijn hart breekt soms bij het aanhoren van zoveel negativiteit, maar voor mijn neefje blijf ik vechten voor een goede oplossing ondanks deze vervelende opstakels.
Nogmaals super bedankt voor je reactie en zelf heel veel sterkte met je peuter :-)

Adria

Ik was misschien wat fel, maar dat komt omdat ik dit herken. Ik las je bericht en er kwam een reactie van binnenuit... Mijn moeder heeft het ook, maar gelukkig in mindere mate. Mijn ouders zijn ook 70, zelf ben ik iets jonger dan jij, 33 en enig kind. Heel kostbaar voor mijn ouders en enorm moeilijk om los te laten en een eigen leven te laten leiden. Door therapie ben ik assertiever geworden en heb ik in een aantal goede gesprekken na verloop van tijd duidelijk kunnen maken dat ik geen marionet ben die doet wat zij graag wil(len). Een therapeut zocht echt de confrontatie op met mij: gut, gut wat ben jij toch een liéve, áárdige meid. Móeilijk hè, NEE zeggen? Waarvoor dank, want dat was wat ik toen nodig had, sindsdien houd ik mijn eigen grenzen veel beter in de gaten. Wat ook scheelt, is dat ik geaccepteerd heb dat ik alleen mijzelf kan veranderen. Dat soort dwingende gedrag is iets van mijn moeder en daar hoef ik niets mee. Natuurlijk kan het enorm kwetsend zijn, maar sinds ik het zie als iets van haar, niet mijn probleem, heb ik er veel minder last van - gelukkig. Doe wat goed voor jou voelt en waak ervoor dat je jezelf niet uit het oog verliest. Enne... zeker gezien de situatie, denk ik dat het ook heerlijk is dat je in een andere plaats woont, vooral zo houden, ja ;) . Een beetje 'egoïsme' op zijn tijd is niet verkeerd.

Liefs, Adria

negatief2011

Hoi Adria
Ik begrijp nu dat je dus weet waar ik het over heb :-) Ik heb ook een tijd bij een hele goede maatschappelijk werkster gelopen, zij heeft mij geleerd om emotioneel afstand te nemen en dat heeft goed geholpen hoor, vroeger wilde ik niet meer leven en dat gevoel heb ik nu gelukkig niet meer. Ik wilde niet meer leven omdat ik ging geloven dat ik echt zo'n slechte dochter was, mijn ouders wilde een andere dochter, dat zeiden ze ook echt en mijn familie moest me ook niet, dat uitte zich in dingen als, naar een verjaardag van opa en oma gaan, alle neefje en nichtjes gingen boven spelen inclusief mijn broer en ik mocht niet boven komen, werd letterlijk van de trap geduwd als ik dat probeerde en niemand die daar wat van zei, ik had het altijd gedaan. Maar goed dat is lang geleden, maar dat is wel de reden dat ik niet meer in die plaats wil wonen, ik wil niet meer in een plaats wonen waar ik liever dood was dan dat ik een leuk leven had. Begrijp me niet verkeerd, via astrid, mijn maatschappelijk werkster heb ik ook geleerd om dingen anders te zien en al zal ik het gedrag van mijn ouders nooit begrijpen, weet ik wel dat mijn ouders heel bang zijn als ze mij kwijt raken, wat ik gewoon jammer vindt, is dat ze hun leven zo moeilijk maken, door alles op zichzelf te betrekken en door het chanteren en dreigen, het leven gaat al zo snel, ik wou liever dat ze wat meer zouden genieten. En wat er nu speelt ook in mijn familie, zei het tegen mijn man ook, moet het toch weer even verwerken alle verwijten enzo, het blijft niet leuk om te horen en ook omdat ik het gewoon niet begrijp, waarom moet je mij voor oud vuil uitmaken, zeggen dat ik je verdriet doe, terwijl ik mijn broer en schoonzus probeer te helpen, zij zijn het eens met het voorstel, waarom dan zo moeilijk doen??? Ik weet dat ik de vraag waarom niet moet stellen, want dat antwoord krijg ik niet, maar moeilijk blijft het wel. Waarom ben ik slecht als ik zeg dat ik niet 2 dagen per week mijn eigen huis verlaat om bij mijn broer te gaan zorgen voor zijn zoon, terwijl mijn ouders weten dat ik werk en heel hard bezig ben een eigen bedrijf op te starten, wat ik echt alleen vanuit mijn eigen omgeving kan doen, omdat hier ook mijn opslag staat. Die dingen moet je even verwerken, dat ze zo makkelijk met mijn gevoelens omspringen, totaal geen rekening houden met mijn omstandigheden en heel makkelijk zeggen dat ik dan egoistisch ben, huilen aan de telefoon en zeggen wat ze verkeerd hebben gedaan dat ik zo tegen hun doen, alleen maar omdat ik voorstel dat mijn neefje dat 2 dagen per week bij ons slaapt en vanuit ons huis naar school wordt gebracht. Ik blijf houden dat ik dat even moet verwerken, die verwijten en ik vind het vooral heel jammer, jammer dat mijn ouders zo negatief zijn, het leven gaat zo snel, geniet van de mooie dingen, probeer negatieve dingen / situaties om te zetten naar positieve ook al is dat soms heel moeilijk.

Groetjes van mij

negatief2011

Hoi Adria
Toch nog een vraagje aan jou, hoe laat jij dat dwingende gedrag bij jouw moeder? Ik geef er ook geen gehoor aan, maar blijf wel moeite hebben met al het dwingende wat me toe wordt geworpen? En je hebt gelijk, ik heb ook geleerd dat ik haar niet kan veranderen, alleen mezelf, mijn therapeut vroeg op een gegeven moment aan mij: wat wil jij nou zelf? dat was de eyeopener voor mij, daar had ik nog nooit bewust over nagedacht.

Ik wens je vast een zonnige zondag :-)
Liefs van mij, negatief2011

Adria

Tja, waar dat 'm nou precies in zit... Heb je al wel eens je kort en vooral krachtig duidelijk gemaakt dat je hier niet van gediend bent, zeker niet als je je uiterste best doet om te helpen? En dat je, aangezien je volwassen bent, heel goed zelf kunt en mag bepalen hoe en of je dat doet? En ook de uitleg waarom je niet in dezelfde plaats wilt wonen zoals je dat hier gedaan hebt? Dat is wat ik onder andere gedaan heb: heel duidelijk maken hoe ik me voelde onder die constante druk. Doordat ik heel erg bij mezelf ben gebleven tijdens de meeste gesprekken, is het vaak ook goed verlopen, al moet je wel uitkijken dat er niet over je heen gewalst wordt, dat ze je niet uit laten praten. Mijn ouders hebben er erg aan moeten wennen, maar het heeft wel het geweldige effect gehad dat mijn moeder haar emotionele chantage om haar zin te krijgen bijna nooit meer inzet, want ze weet dat het geen indruk meer maakt. Da's winst, hè?
Als het je toe wordt geworpen en het hoort niet bij jou: retour afzender, zou ik zeggen. Vaak genoeg gedaan: hoor eens, hier kan ik dus niks mee, want ik heb al vaker uitgelegd dat... etc. Ik heb mijn hele leven lang naar andermans pijpen gedanst, het altijd iedereen naar de zin gemaakt, inclusief mijn ouders, maar ben daarbij mezelf helaas uit het oog verloren. Ik luister nu heel goed naar mezelf en ja, dan krijg je wel eens scheve blikken als je ergens niet naartoe gaat of zo. Het vervelende is wel dat ik mezelf nu vaak wel egoïstisch vind als ik voor mezelf kies, terwijl dat eigenlijk helemaal niet altijd zo gek is natuurlijk. Kleinigheidjes houd je toch, zeggen ze dan wel eens...

Liefs Adria

negatief2011

Hoi Adria,
Ik vind mezelf ook vaak egoistisch als ik voor mezelf kies je gaat soms toch aan jezelf twijfelen door al die verwijten en je hebt gelijk ik heb ook een keer alles gezegd en sindsdien ging het een stuk beter met mijn moeder, maar door de scheiding van mijn broer is de stress denk ik te hoog en dan valt ze toch weer terug in het emotioneel chanteren. En voor jou ook, goed zo hoor voor jezelf kiezen en voor je gezin. Ik ben blij dat ik jou zo "spreek" op dit forum, het praat toch makkelijker met iemand die hetzelfde heeft en het lucht weleens op om even je hart te luchten, haha
Groetjes van negatief2011

Adria

Vervelend voor jou dat ze terugvalt in haar oude patroon, maar wel goed dat je ziet waarom, toch? Dat betekent dat het ook weer over kan gaan wanneer de stress minder wordt naarmate de situatie meer geaccepteerd raakt. Fijn dat je je hart hier even hebt kunnen luchten, sta je hopelijk weer wat steviger in je schoenen. Sterkte hè.

Liefs Adria

BX1988

Wij hebben ook een soortgelijke situatie gehad, dus weet precies wat je bedoeld. Wij hebben toen de hulp gehad van mediation rotterdam

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips