Min

Depressie

Min

Daar in het begin.
Startte je in min.
Je was niet jezelf en kansen waren ontnomen
Je bent nog nooit bij jezelf kunnen komen.
Niets maakt nog uit en het doet er niet toe
Je bent op je, bent min je, bent moe

Moe van oneerlijkheid
Van een constante strijd
Deze maatachapij is kapot
Het voelt alsof je staat onder shot

En schreeuwen heeft geen zin
Tranen vloeien binnen in
Als ik ze laat zien, lopen mensen van me weg
Deze eenzame strijd, deze eenzame weg

Leven is als de dood.
En het nut is niet te begrijpen
Langzaan maar zeker zal de dood me grijpen
Ik neem het vast met twee handen
Ik ontarm het
Laat mij maar daar gaan
hier ben ik steeds blijven staan

Reacties

Dipjes

Goede Rowy

Mens Wat heb jij veel te dragen gekregen, het is zoo oneerlijk verdeeld in de wereld.....niet gek dat je er doorheen zit.
Het is dubbelop allemaal, veel te veel voor een enkel mens wat jij meemaakte.
Bewonderenswaardig dat je zo ver gekomen bent, doorgegaan bent, telkens herstelde. Dat is niet niks wat je bereikt heb telkens opnieuw. Je vraagt niet wat je moet doen hier maar Ik hoop wel zo dat je je tot hulp aanvaarden kunt zetten.
Dit is immers veel te veel voor een enkele mens, voor elk mens, om dit te dragen daar zijn meerdere mensen voor nodig. Je schrijft niet over of je hulp krijgt, er is zo veel hulp mogelijk, dat weet je denk ik ook wel maar kennelijk is dat niet op de voorgrond nu.
Laat je aub bijstaan, huisarts, psycholoog, maatschappelijk werk etc etc. ook met t UWV kan je via de arts best tot overeenstemming komen als je de zwaarte van dit alles vertelt. Ik spreek uit ervaring. Misschien vergissen mensen om je heen zich in hoe zwaar je het hebt, misschien ben je een hele stoere naar buiten toe. Ze lopen weg zeg je, ze schrikken er van als je even niet stoer bent denk ik dan. Maar die andere kant is er ook. Die kant heeft alle recht om er ook te zijn en die verdient hulp.
Je hebt een kind, dat kan heel zwaar zijn weet ik als zorgvader, die zorg en verantwoordelijkheid. Maar het is ook een houvast....
Er staat in mijn hart gegrift dat mijn eigen kind mij soms bereiken kon in het diepst van mijn depressie. Met een enkele blik. Misschien zijn er voor jou ook zulke puntjes.....je kind hecht zich aan je door de zorg die je haar al die tijd gaf.
Zoek alsjeblieft hulp, voor jezelf, voor je kind, voor je overleden grote liefde. Je hoeft het niet alleen te doen.
Ook op dit forum zul je mensen vinden die je snappen
En willen bemoedigen telkens weer. Die lopen niet weg...je mag hier altijd opnieuw je dingen delen. Goed dat je die stap zette. We kunnen het niet oplossen, maar je wel misschien wat tegemoetkomen, troost bieden, begrip, steun. Als ik zo lees wat je allemaal bereikt hebt met studie, een huis, werk, doorgaan, dan vind ik dat echt heel erg goed, gezien je vroege geschiedenis. Over het misbruik: Karin Bloemen zegt, over haar boek over misbruik: de beste wraak is Gelukkig zijn. Dat ben je nu niet maar in het verleden ben je uiteindelijk telkens doorgegaan en heb je veel bereikt. Je bent dus heel sterk al voelt dat nu niet zo misschien. Dat je uit een warm nest komt zal ook geholpen hebben. Je schrijft over spijt naar je dochtertje. Je hebt zooo je best gedaan, dat voelt je dochtertje zeker ook, daar zijn jonge kinderen intuïtief heel goed in. Er wordt erg met je meegeleefd hier. Laat gerust van je horen als je wilt, ook als er geen nieuws is, gewoon zodat je er niet alleen mee bent. Het is een lange mail geworden omdat het me zo raakt wat je schrijft.
ik wens je alles toe dat je nodig hebt nu.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips