Voorstellen

Depressie

Voorstellen

Hoi, ik ben @lice, 54 jaar. Ik heb een zeer belaste jeugd gehad en heftige life events meegemaakt. Ik dacht dat ik overal goed mee om kon gaan. Had een soort stoere houding. Lachte alles weg. Tot 2,5 jaar geleden ik ineens paniekaanvallen kreeg en ik niet begreep wat er met mij gebeurde. Ik kende mijzelf niet meer terug. Ik viel in een heel diep gat. Ik heb hulp gezocht en krijg sindsdien psychotherapie. Daar leerde ik dat mijn overlevingsstrategie vooral emoties wegduwen was geweest. Ik kreeg de diagnose ptss. In therapie is alles flink losgewoeld en voel ik flinke pijn en verdriet, ik vind dit erg lastig om mee om te gaan. Ik ben in deze periode ook depressief geworden. Het liefst wil ik slapen en niet meer wakker worden maar dat is geen optie. Ik ben moeder en heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Tegelijk voelt dit een soort van oneerlijk: ik ben op. En toch moet ik door. Ik voel mij enorm in de steek gelaten door mijn opvoeders. Ik heb met mijn moeder gebroken. Mijn vader is overleden toen ik 11 was. Hier was ik niet op voorbereid. Sterker kog, het werd doodleuk ontkend. En ineens was hij er niet meer. Dit werd verteld en ik vond het normaal dat ik niet getroost werd. Ik werd weggestuurd: hier heb je geld, koop maar wat lekkers en neem je broertje en zusje mee. Ik wilde naar mijn vader. Dat mocht niet. Ik mocht ook niet naar de crematie en er werd niet meer over hem gesproken. Ik heb ook geen echte herinneringen aan hem: hoe hij was als vader. Mijn moeder was zolang ik mij herinner depressief. Ze heeft mij emotioneel verwaarloosd en mishandeld. Ze was heel erg dominant en vernederend. Ik mocht niet mijzelf zijn. Ik was haar marionet. Vanuit deze jeugd kwam ik in een relatie met een dominante man. Hij is geen slechte man, we hebben ook onze leuke momenten gehad. Er was geen gelijkwaardigheid en dit brak mij op. Ik besefte dat hij niet aan mijn basisbehoeften kon voldoen en ben in februari dit jaar officieel gescheiden. Ik voel mij eenzamer dan ooit. In de steek gelaten door mensen waar je iets anders van hoopt te krijgen: liefdevolle betrokken ouders/partner. Zij konden mij dit niet bieden. Hier zit veel pijn. Ik ben ruim over de helft van mijn leven en probeer nu pas te worden wie ik ben. Als ik terug kijk snap ik niet wat ik allemaal heb laten gebeuren. Ik leer nu pas echt voor mijzelf zorgen wat nog echt niet meevalt. De depressie staat mij enorm in de weg. Ik word nu ook klaargestoomd voor traumatherapie. Ik zie in hoe hard dit nodig is omdat ik veel last heb van triggers. Ik ben langdurig en meervoudig getraumatiseerd. Dat ik daardoor nu depressief ben is dan misschien zo gek ook niet. Maar hoe kom ik hier uit? Ik voel mij afschuwelijk. En dat is nog zacht uitgedrukt. De eenzaamheid drukt het hardst.

Reacties

Karel 500

Ik herken wel het een en ander , de eenzaamheid ,die bij mij aanwezig is omdat ik me bewust afzijdig houd van mensen omdat dat niet veilig voelt .

En idd het leven gaat maar verder en ondanks dat ik me verder wel redt is er weinig aan .

Ik hoop dat je hier wat steun en wijze raad gaat krijgen alhoewel ik moet zeggen dat er hier weinig te doen is .

Ik ben zelf ook pas een week of twee hier . Succes .

@lice

Klopt, dat is het precies. Ik ben door alles zeer onveilig gehecht. Mijn overlevingsmechanisme helpt mij nu niet meer, integendeel. Ik wil erg graag kunnen vertrouwen maar door mijn overlevingsmechanisme is dit lastig. Eigenlijk verlang ik nog steeds naar betrokken liefdevolle ouders/partner. En juist deze mensen hebben mij dit niet kunnen bieden. Daardoor ben ik onveilig gehecht. Ik werk daar aan. Ik hoop ooit echt liefde te mogen ontvangen. Daar zit veel pijn en verdriet bij mij. Hierdoor werd ik depressief. Wat jammer om te lezen dat hier weinig gebeurt. Ik ben heel erg op zoek naar mensen die mij echt begrijpen. Mensen die dit soort dingen ook hebben meegemaakt. Dan heb je aan een half woord vaak genoeg. Ik heb lieve vriendinnen maar ik kan hun hier ook niet telkens mee lastig vallen vind ik. Ik loop vaak rond met een masker op, dat is doodvermoeiend.

Karel 500

Je schrijft rake dingen , '' Ik wil erg graag kunnen vertrouwen maar door mijn overlevingsmechanisme is dit lastig ''' ,is erg herkenbaar voor mij en heeft me echt een eenling gemaakt en ik vrees dat ik daar de rest van mijn leven het zal mee moeten doen.

Van de anderen kant heb ik ook weer steeds de droom dat het ooit wel helemaal goed zal komen , waarschijnlijk tegen beter weten in .

Ik zit nu in een positie dat ik niet meer in staat ben om met een hulpverlener /psycholoog te gaan praten omdat ik al hun antwoorden en vragen al ken .

zucht..

@lice

Wat naar dat je dit zo voelt Karel! Ik heb vertrouwen in mijn psychotherapeut. Mag ik vragen hoe oud je bent? Ik ben 54 en heb nu 2,5 jaar psychotherapie. Begin vorig jaar ging traumatherapie niet goed. Daarna werd ik depressief en ging ik flink de diepte in. Nu bewegen we weer dichter naar mijn trauma’s en heeft hij mij de regie gegeven. Ik vermoed dat ik nu bijna klaar ben om het toch aan te kunnen. Ik voel nu ook stevig hoe hard ik de traumatherapie nodig heb omdat ik dagelijks gepest word door heftige trigger. Ik ben er tegelijk heel bang voor. Maar ik wil er vanaf. Ik wil mij heel graag beter voelen.

Ik denk dat de juiste klik met een hulpverlener hierbij erg belangrijk is. En dan ook een hulpverlener die gespecialiseerd is is jouw specifieke problematiek. Het blijft immers mensenwerk. Ik vermoed dat een ervaringsdeskundige hulpverlener jou misschien beter zou kunnen helpen omdat hij het niet alleen begrijpt maar ook voelt! Ik kan het mis hebben natuurlijk.

Heel veel sterkte! Want dit moet dan als een eenzame strijd voelen voor jou? Geef niet op hoor!

Karel 500

Ik laat je even rekenen -;) ik ben van 1952 . Ik heb jaren wel een psycholoog gehad maar toen ik bij haar ben gestopt heb ik geen vervanging meer kunnen vinden .

Ik heb geen zin om weer mijn verhaal te doen ,en dan weer dezelfde vragen te krijgen van ''waarom '' en '' hoe is dat zo gekomen '' enz .

Ik probeer gezond te blijven zo dat ik mezelf kan blijven redden en stilletjes hopend dat het mss toch een keer allemaal op z'n plaats valt .

Ik ben vandaag wezen werken en morgen ook weer , beetje bijverdienen .

Ik heb wel een bepaald ritme wat betreft me goed en minder goed te voelen , zo is doorgaans de maandag goed en de zondag ver beneden peil ..-;

Ik ga eten koken Gr Karel

msuperp

Beste Alice en ook Karel,
Het is niet mijn bedoeling om te stoken of onzekerheid te zaaien, maar Karel jij zegt het al: er gebeurt hier weinig en kijkend naar de forumpagina zie je dat deze site ook ‘ziek’ gemaakt is en ik voel dat jullie te vertrouwen zijn en gun jullie echt een betere plek dan hier. Die plek is nog gezond en is het depressie-forum.nl
Geloof me het is hier niet veilig en Alice dat kun jij echt niet hebben. Ik hoop jullie op het bovengenoemde adres te mogen zien. Ik ben daar inmiddels ook naartoe vertrokken.
Ps: ik stuur jullie een metgezelverzoek dan kunnen we even privé overleggen en kan ik een toelichting geven.
Lieve groet van Marianne

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips