Nieuw hier.

Depressie

Nieuw hier.

Hier een 38 jarige jongeman die een leven heeft gekend van hele hoge pieken en hele diepe dalen.
Te veel mee moeten maken in mijn jonge jaren, in korte tijd veel dierbaren verloren en hier niet mee om hebben kunnen gaan waardoor ik nog meer in de problemen raakte, vooral door de alcohol maar nu al 9 jaar gestopt.
Heb altijd een gigantisch schild opgehouden dus de buitenwereld heeft er eigenlijk nooit zoveel van meegekregen, ik was juist altijd de gangmaker en de lolbroek, dat was ook de enige manier om door te blijven leven.
Altijd maar doorgaan dus en sterk blijven. Mezelf op allerlei manieren proberen te prikkelen, slechte manieren zoals alcohol en drugs maar ook hobby's waar ik volledig voor ging, bruisend van energie, gedachtes er volledig op gefocussed heerlijk was dat omdat je je dan niet met je sores bezig hoeft te houden.
Daarbij juist ook van de kleine dingen kunnen genieten.
Maar uiteindelijk heb ik dat ook weer gezien, heb geen rem dus het moet altijd harder, sneller en volle gas gaan anders wordt het saai en moet ik mezelf weer ergens anders op richten.
Zowat m'n hele leven lang vrijgezel gebleven op wat scharrels na, heb me nooit echt kunnen binden, ook nooit het idee gehad dat dat zou gaan werken op de lange termijn, saai.... sleur...
Misschien deels onbewust er niet aan begonnen dus, anderzijds mis ik het wel.
M'n vrienden hebben allemaal wel het huisje boompje beestje pad bewandeld en zag ik dus steeds minder maar heb mezelf altijd goed bezig kunnen houden.
3 jaar terug veranderde er veel, een onhoudbare werksituatie begon omdat er een nieuw beleid werd gevoerd op het werk, waar ik mezelf 11 jaar lang met hard en ziel voor heb ingezet.
Uiteindelijk konden ze niet meer met me omgaan en hebben me proberen weg te pesten, op m'n werkzaamheden zelf was niets aan te merken dus hadden niets om me te ontslaan.
Ben mezelf daar wel deels door verloren en het heeft me verandert.
Sta nu op non actief en ze willen dan ook graag van me af maar heb angst om te tekenen en in een dieper dal te raken.
Net in die periode kwam ook m'n vader te overlijden na een verschrikkelijk ziektebed van een maand.
De nasleep van de erfenis kwam op mijn schouders, m'n middelste broer daarbij 'verloren' , contact met m'n oudste verwaterd, na bijna 3 jaar is het nog altijd niet afgerond.
Nu levensmoe en futloos, probeer van alles. Heb enkele maanden terug nog veel dieper gezeten, hulp gezocht bij de dokter, maatschappelijk werker, POG-GGZ psycholoog maar ging van kwaad tot erger.
Geen uitweg meer zien, jezelf mislukt voelen en na een zware angstaanval is er medicatie voorgeschreven.
Anti depressiva geslikt wat me wel rustiger in mijn hoofd maakte maar de problemen niet oplost natuurlijk, nu weer een week zonder en blijf redelijk op dezelfde lijn zitten.
Deze week ga ik een traject in bij een nieuwe psycholoog, deze gaan er dieper op in en zullen flink gaan graven, ik hoop er daarmee toch deels uit te komen.
Aan de andere kant ben ik iemand die nuchter genoeg is om in te zien dat je het zelf moet doen.
Maar als je al moe wordt van jezelf, soms de hele dag niet uit bed kan komen, alleen maar wilt slapen, iets wat juist heel slecht gaat en alles tegen zit dan maakt dat je enkel depressiever.
Zie ook de maatschappij veranderen en voel me er niet goed tussen passen, verlang naar vroeger, heb schrik waar het heengaat in dit land.
Houd me dan ook met veel andere dingen bezig dan de gemiddelde NL'er, ik snap vaak niet waar zij zich met bezig houden, veel onbegrip van die kant dus.
Heeft vooral te maken met hetgeen ik mee heb moeten maken denk ik maar ook door mijn opvoeding, ben beide ouders verloren dus klamp me daar erg aan vast, dat is het enige dat ik nog van ze heb.
Al met al is het een heel verhaal geworden, maar ben je eenmaal aan het typen.......

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips