Voorstelbericht

Depressie

Voorstelbericht

Hallo allemaal,

Ik ben een vrouw van 38 met een kindje van 3 en een depressieve partner. Ik ben zelf ook ernstig depressief geweest jaren geleden en heb nu een terugval. Mijn partner twijfelt al jaren over zijn gevoel voor mij en schaamt zich buiten de deur voor me omdat ik door een systeemziekte een rolstoel gebruik voor afstanden en zitondersteuning. Ook is hij heel angstig geweest. Hij heeft al jaren niet meer gezegd dat hij van me houdt (vroeger bijna dagelijks) en geeft nu aan dat hij toen waarschijnlijk ook al somber was en dat het daardoor komt. Ik vraag mij af of zoiets ruim 3 jaar lang kan duren...

Een jaar geleden stortte mijn man in en had hij een ernstige depressie. Ook dronk hij te vaak, teveel en at hij steeds meer ongezonde dingen. Game-verslaving is altijd al een probleem, maar werd echt extreem. Ik was opgelucht dat hij instortte omdat hij eindelijk hulp accepteerde, na jaren aandringen van mijn kant. Maar volgens zijn therapeuten is zijn depressie nu deels in remissie en kunnen ze hem niet verder helpen (Hij kan verder met het geleerde in de praktijk brengen, heeft cgt gehad) en moet hij in schematherapie ivm vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Hij staat op een lange wachtlijst nu. Ondertussen moet ik afwachten of zijn gevoel voor mij nog terugkomt. Er zijn nu enkel nog (zeer sterke) lustgevoelens van zijn kant.

Ik heb het er moeilijk mee dat hij niet eerlijk was over zijn gebrek aan houden van in de afgelopen jaren, dat hij niet met mij wilde/durfde praten maar dit wél (inclusief details van ons seksleven) met zijn familie heeft gedeeld, waar ik voordien heel close mee was. En dat de liefde zomaar weg is, hij zich schaamt voor mij terwijl ik zo mijn best doe om het leven op te pakken, ook met rolstoel. We zijn ook een half jaar in relatietherapie. Dat helpt voor de communicatie, maar mijn man vindt dat het tijd is dat we aan ons seksleven werken, ook al voelt dat voor mij niet goed zonder liefde, zonder enige acceptatie van mij en wetend dat bij elke grens die ik stel hij toch nog verder gaat, aandringt en doorgaat. Ik hoop hier te ontdekken of dit normaal is bij mannen met deze problematiek en of het nog zin heeft om zijn behandeling af te wachten. Het voelt al jaren alsof ik hem ongelukkig maak en er alleen voor sta en hem beschaam met mijn beperkingen. Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoudt en zoek wat houvast.

Bedankt voor het lezen.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips