Depressie

Depressie

Depressie

Hallo,

Heb sinds de geboorte te maken gehad met een depressie. Eerst een postnatale depressie. Kwam terecht in de psychiatrie waar in eerste geval niemand mee te maken wil hebben. Jeugdzorg alles werd betrokken vanwege mijn zoon. Nadat ik een tweede keer terug viel en depressief werd ben ik opgenomen geweest en gescheiden van mijn toenmalige man. Ook een 3de en 4de terugval waren het resultaat van mijn terugkomende depressies. Mijn ex kon mijn zoon niet opvangen waardoor ik al die keten gedwongen ben om beroep te doen op mijn zus en ouders. Vanuit hun was er weinig begrip en wilde ze alleen mijn zoon beschermen tegen mij en lichten dus alle instanties in.

Ik ben nu 4,5 maar verder en heb veel geleden onder mijn depressies, maar door 2 hele goede verpleegkundige en een psychiater en natuurlijk mijn vriend die mij altijd gesteund heb, heb ik inzicht gekregen in waar het vandaan komt en ben ik keihard met mijzelf geconfronteerd. Ik ben nu ruim een jaar stabiel zonder medicatie, maar de instanties blijven mij in de gaten houden tot aan de raad van kinderbescherming toe.. het stigma wat op psychiatrie zit is enorm groot. Maar ik blijf vechten, want ze zeggen ook wel eens: what doesn't kill you make you stronger.

Reacties

Dipjes

Respect Vrouw 33 voor wat je bereikt hebt, komend vanuit dat dal!
Natuurlijk wil de omgeving je kind beschermen. Je bent een jaar stabiel, hebt een goede levenspartner. Als je zo doorgaat komt dat vertrouwen wel weer op gang. Een jong kind heeft stabiliteit nodig. Een jaar stabiel is bepaald niet niks. Anderzijds gezien je ervaringen is het nu ook weer niet zo heeeel erg lang.
Heb je nu geen omgangsregeling waardoor contact met je kind mogelijk is?
Je zegt het niet maar Ik begrijp tussen de regels door dat je graag zelf weer voor je kind wilt zorgen. Dat is heel goed invoelbaar en begrijpelijk. Het moederschap geeft zeer sterke instinctieve gevoelens.
Het is denk ik moeilijk te verdragen dat anderen op momenten beter toegerust zouden zijn om voor jouw kind een stabiele basis te zijn. Je kind zelf kan dat niet onder woorden brengen. Dus voorziet de wet daar in. Het gaat om het beste voor je kind en soms kan de moeder dat gewoon niet geven omdat ze zoals jij keihard met zichzelf aan de slag is. Dan kan er te weinig overblijven voor het kind of bestaat daar groot risico op. De wet in Nederkand geeft de moeder bijna altijd de “benefit of the doubt”. Er moet echt heel veel, voor het kind, negatiefs gebeuren voordat men het overneem van de moeder. Dat is juist omdat de wetgever de moeder bijna altijd de beste voor de kinderzorg vindt. Als je wilt bewijzen dat je eraan toe bent dan kan je heel veel doen om te voldoen aan de eisen die de wet stelt aan een moeder in het belang van een kind. Concentreer je daar op zou ik je willen aanraden. Dan heb je een positief doel in plaats van de strijd met de instanties aan te gaan. Die strijd zou immers al te makkelijk kunnen gaan over “wie heeft er gelijk” er is vast wel ergens een lijstje met de eisen waaraan je geacht wordt te voldoen als moeder. Het lijkt me stug dat jij als moeder tegen die eisen zou zijn. Ze beschermen immers je kind!
Ik wens je heel veel succes op weg naar het aantonen dat je het inmiddels wel aan kunt voor lange tijd. Mogelijk met hulp/begeleiding waar gewenst.
Dat is toch een mooi positief doel?

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips