oude "klant"

Depressie

Oude "klant"

Ik ben hier al heel lang niet meer geweest. Diegene die ik hier anoniem hebben leren kennen waren ook bijna allemaal verdwenen en het ging beter met mij, tja dan.....komt het er niet meer van. Maar nu....nu heb ik problemen en ik voel dat een depressie op de loer ligt. Ga vandaag niets meer toevoegen. Alleen; ik heb geen enkel vertrouwen meer in therapeuten , is al even zo, maar nu heeft een van mijn kinderen problemen op school, ze heeft therapie gehad, is zelfs opgenomen geweest maar het advies gesprek heeft er voor gezorgd dat ik opnieuw die enorme druk op mijn borst voel; dit is niet goed; dit klopt niet zegt mijn gevoel. Ik heb die therapeuten van mijn dochter de kans gegeven , nooit wantrouwen laten blijken van mijn kant uit, elke stap die ze hebben voorgesteld gedaan, voor mijn dochter maar het resultaat is eigenlijk waar ik al bang voor was en wat voor mijn gevoel niet klopt. Maar wie ben ik om professionals in twijfel te trekken? Als het om mezelf ging zou ik niet twijfelen; weg er mee.....maar het gaat om mijn dochter. Zijn er hier nog mensen wie het vertrouwen in therapeuten kwijt zijn? Is toch nog een lang stuk geworden...

Reacties

Dipjes

Dag Leen
Therapeuten zijn ook maar mensen. Je beschrijft niet wat er gebeurde zodat je het vertrouwen kwijt raakte. Natuurlijk maak je je zorgen om je kind. Therapeutische hulp lukt soms niet, dan moet er wat anders uitgeprobeerd worden. Om je dochter te bijstaan is het nodig dat je zelf goed in je schoenen staat. Doe wat daarvoor nodig is zou ik zeggen, dan kan je er ook beter als vader voor haar zijn. Je klinkt teleurgesteld in de professionele hulpverlening maar beschrijft niet waarom. Misschien kan je je verwachtingen bespreken met hen? Resultaat is waar je al bang voor was. Vaak als mensen hulp zoeken gaat het eerst slechter voordat het beter gaat, dat is niet ongewoon. Door erover te praten met hulpverleners kan je gerustgesteld worden, bijvoorbeeld doordat je hoort wat meestal in zulke soort situaties gebeurt. Zo krijg je wat houvast misschien? Nu ligt de aanpak van de hulpverlening kennelijk heel ver af van wat jij belangrijk vind.
De vraag is wat je dochter ervan vindt. Misschien is het voor haar wel goed en moet jij erg wennen aan haar verandering? Je dochter wordt gesteund, al gaat ze een kant op die je niet goed vindt. Ik weet niet hoe oud ze is maar loslaten en hun eigen beslissingen laten nemen is een hele kunst

Leen

Ik vrees dat die uitleg te lang en te onsamenhangend zou worden. Mijn dochter heeft problemen op school wegens te stil....nee sorry ik krijg dat niet uit gelegd, bedankt

Dipjes

Geeft niet Leen, het is kennelijk lastig onder woorden te brengen voor je. Misschien op een ander moment lukt het je wel he. Er zij dan vast mensen met soortgelijke ervaringen op dit forum die dan kunnen reageren. Fijn is ook dat je dan positieve verhalen kan horen van wat dan wel werkt. Maar dan is nodig iets meer te vertellen als je er aan toe bent natuurlijk. Onsamenhangend zeg je.....een effect van schrijven kan zijn dat het je gedachten wat ordent, wat mensen zo mooi “van je af schrijven” noemen. Dat en de reacties kunnen je een frisse kijk op de zaken geven.
Het fijne van dit forum vind ik dat mensen makkelijk snappen wat je bedoelt vanuit soortgelijke ervaring he.
Het goede gewenst
Dipjes

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips