wat moet ik nu

Depressie

Wat moet ik nu

Hoi ik ben Teun ik ben 14 jaar. Ik weet niet meer wat ik moet dus ik heb besloten dit dan maar eens n keer te proberen. dus dit is mijn verhaal: ik ben licht autistisch heel erg overgevoelig en ik ben in mijn gedachten ontwikkeling al zo ver dat ik mijn leeftijdscategorie al heel erg ver vooruit ben. al vanaf dat ik naar de basisschool ging werd mij gelijk duidelijk gemaakt dat ik anders was omdat ik erg leergierig was en altijd vrolijk. door mijn uiterlijk en het persoonlijke contact dat ik altijd zocht met de docent werd ik dan ook al heel erg snel gepest. dit duurde de hele basisschool lang en heeft verschillende trauma's achtergelaten. van de gevolgen daarvan heb ik vandaag de dag nog steeds last. toen ik naar de middelbare school ging vond ik het gelijk moeilijk om me aan te passen omdat ik niet goed wist hoe ik me moest opstellen: als mezelf, of als het masker dat ik op de basisschool had bedacht om minder op te vallen en minder gepest te worden. daardoor maakte ik bij leerlingen een nogal verstrooide en drukke indruk. daardoor werd ik wederom gepest. ditmaal ook met geavanceerdere scheldwoorden en beledigingen die bij mij nog eens extra hard binnenkwamen omdat ik dus overgevoelig ben. hierdoor voelde ik mij alleen en werden mijn punten slechter. toen hebben mijn ouders mij op huiswerkbegeleiding gezet. daardoor maakte ik erg lange dagen en was ik vaak pas rond 7 uur thuis (en vaak was mijn huiswerk dan nog niet af) dit kwam niet omdat ik lui of dom was maar meer omdat de stress van all die dingen bij mekaar me gewoon teveel werd. zo ging het tot het begin van leerjaar 3. waarna ik na een aantal maanden eindelijk aan de bel heb getrokken bij mijn psycholoog (die we hadden ingeschakeld als huiswerkbegeleidster/psycholoog. aan het eind van leerjaar 2) ik heb toen tegen haar gezegd dat als dit het leven was. dat het dan voor mij niet meer hoefde. toen hebben mijn ouders en mijn psycholoog samen met mij besloten dat het beter was als we mij voor langere tijd van school zouden halen. ik doe nu verschillende dingen in de week: ik drum, ik ben onderwijsassistent op mijn oude school (dit zorgt niet voor last van mijn oude trauma's) en ik ontwerp graag mijn eigen pretpark attracties. maar nu ik eindelijk tijd heb om leuke dingen te doen. en eindelijk ruimte voor mezelf te hebben na heel veel jaren knokken en afzien. voelt het allemaal zo leeg. ik weet niet wat het is. ik voel me niet gelukkig. alsof ik niet meer weet hoe het is om me fijn te voelen. het voelt allemaal zo nutteloos om überhaupt iets te doen. en ik denk ook weer steeds vaker aan of ik dit leven nou wel wil als dit het is.... ik weet gewoon niet meer wat ik moet. dus dan vertel ik mijn verhaal maar hier. in de hoop dat jullie misschien iets weten of advies hebben. ik snap dat ik van een hele andere leeftijdscategorie ben maar je kunt tegen mij gewoon praten als tegen een volwassene ik begrijp al vrij veel omdat ik dus al redelijk volwassen ben (misschien komt dat ook wel door wat er allemaal is gebeurt idk) maar ja dus dat........

Reacties

Marky

Om te beginnen wil ik een ding zeggen.

Heel veel mensen zijn in meer of mindere mate autistisch en ook net zo veel mannen als vrouwen. Vrouwen komen er makkelijker mee weg omdat het voor autistische vrouwen makkelijker is om een relatie aan te gaan. Als ze een relatie hebben is het geaccepteerd dat ze niet altijd een fulltime baan hebben waar de meeste autisten op stuk lopen. Mensen die iets meer autistisch zijn lopen eerder stuk tijdens school of in de studietijd. Zelf heb ik ook een diagnose met een lichte mate van autisme en daar autisme erfelijk is herken ik veel trekken bij familieleden aan moederskant. Zowel mijn moeder als andere dames en voor zover ik weet heeft geen daarvan een diagnose met autisme terwijl mijn moeder vroeger wel hulp heeft gezocht. Ze wisten er geen raad mee en er was te weinig bekend over autisme onder vrouwen. Vandaar ook het fabeltje dat autisme een mannending is. Inmiddels draait dat beeld steeds beter bij al dwalen ze dikwijls met diagnoses bij de dames.

We gaan nu even verder naar jou. Belangrijkste is om voor jezelf in relatie tot schoolgenoten niet de term autisme te laten vallen want dit roept enorme vooroordelen op (Rainman) en werpt slechts muren op. Muren die jij later weer moet afbreken want jij hebt helemaal niet die speciale gave dat je weet op welke dag 23 november 2014 viel. Er zijn autisten die dat zo kunnen opdreunen.
Belangrijkste is dat je voorzelf en jouw omgeving in kaart weet te brengen wat jouw unieke eigenschappen zijn. Zowel valkuilen (slechte mimieke vaardigheden?) als pluspunten (sterk in wiskunde en rekenen?). Ieder mens is uniek en je moet het zo zien dat autisten unieker zijn dan anderen. Die zijn anders en hebben speciale gaven maar tegelijk ook zwakke punten. Zo kan ik niet de lichte mimiek bij andere lezen en andere kunnen dat niet bij mij. Anderen hebben b.v. geen idee of het goed met mij gaat of juist slecht. Ze kunnen mijn mimiek niet lezen en blijf mijzelf goed verzorgen. Geloof mij. Dat zijn ze echt niet gewend.

Als jouw unieke kenmerken in beeld zijn moet je jezelf aanleren/aanwennen dit te vertellen aan klasgenoten. Op den duur gaan ze dat vanzelf wel waarderen want je hebt ook pluspunten en veel autisten zijn mega oprecht en aardig. Ze zijn ook uitermate betrouwbaar (in de regel).

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips