Onbeschrijvelijk

Depressie

Onbeschrijvelijk

Laat ik maar beginnen om te zeggen dat ik dit al lastig vindt!
Ben 2 jaar geleden met een burnout thuis komen te zitten. Sinds dien ben ik erg depressief. Het nut van leven is aan mij ontgaan, ondanks dat ik weinig tot niets doe naast mijn werk vliegen de dagen voorbij. Hoe we ons laten leven en geleefd worden, wat heeft het voor zin. Ik zou graag met iemand praten die hier ook last van heeft.

Ik zie het nut van het leven niet meer, maar heb toch angst voor de dood. Maar de rust lijkt me heerlijk!

Reacties

xFlowerx

Ik herken dit. Ik ben zelf 21, hoe oud ben jij? Je kan me een privé bericht sturen

Sarah__

Ik kan heel goed begrijpen wat je beschrijft.
Heb je op dit moment goede professionele hulp? Dat is echt super belangrijk. En dat kan je ook echt heel erg helpen.

Sinds een paar maanden heb ik een Instagram account (@jekuntmeerdanjedenkt) over herstel van depressie. Misschien kun je daar wat steun en herkenning in vinden?

Liefs,

Sarah

ikkerobert

De dood waar jij over spreekt is een gevoel welke voorafgaat aan een nieuw begin. Deze tijd kenmerkt zich juist doordat de wereld en zijn bevolking moet veranderen. Veranderen in een niet ego oriënterend fase waarin we allen gelijk zijn. Het is een transitie welke toch komt en echt niet wordt tegen gehouden. Heb geduld en schrijf je ervaring op en kijk waar je zo somber van wordt. Vaak zijn het onverwerkte zaken die ons leven beheersen. Een depressie ontstaat wanneer een negatieve gedachte wordt gevoed door negativiteit en door die kering kan het brein niets anders bieden dan dat plaatje met die geluiden welke in ons liggen opgeslagen. Blijf je hierin zitten doordat je dat dus alleen maar voed, kweek je zelf je neerwaartse spiraal welke je dit gevoel van machteloosheid alleen maar versterkt. (Voorbeeld; geld... Indien je geen geld hebt en wel honger maar geen geld voor eten hebt dan, ga jezelf afvragen waarom je geen geld hebt of je zoekt een persoon of iets waar je de schuld heen kan schuiven om zo niet aan je eigen hoeft te werken. En dan bedoel ik dus je angst. Vaak is het die trigger en met name het gevoel aan die herinneringen die pijnlijk waren voor je toen en nu. Juist omdat het brein alleen maar kan tonen wat jij oproept of laat oproepen door een ander zal deze blijven bestaan en dus zich in stand houden. De professionele hulp zijn in mijn visie en optiek, onervaren mensen die een bepaald papiertje hebben waarop een titel staat, jouw zo mogelijk willen vasthouden totdat jij doet wat zij van jou verwachten en als je dat niet doet dan stopt men je weg omdat zij dus niks met je aankunnen, gedrogeerd om maar rustig te blijven. Het is juist dat die onderliggende woede pijn verdriet en allerlei onverwerkt materiaal dat naar buiten wil komen en niet kan worden tegengehouden. Je komt er wel, niet direct wat dat kan geen mens aan en het kan eenvoudig niet wel in stappen als je kiest ervoor te gaan. Ga door die jankbui heen, want meer zijn die ervaringen die opgedaan zijn niet. Ook al voel het wel zo. Laat mij wel te vermelden dat dit mijn beleving is en niet bedoeld een ander te vertellen wat te doen of hoe men zijn vak uitoefend. Wel hoop ik dat je voor jouw wat ermee kunt, want voor jouw werkt kan voor mij niet werken en andersom.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips