Voorstellen

Depressie

Voorstellen

Ik ben een man van 37j en heb al lang last van neerslachtige gevoelens. Niet dat ik dat neerslachtig ben (integendeel). Maar ik ben het wel regelmatig door wat ik in mijn verleden heb meegemaakt. Ik ben al een aantal jaren alleen, en ik vind daardoor het niet altijd even leuk om alleen te zijn. Ik heb wel een aantal lieve vrienden en ook ouders, waar ik ook blij mee ben. Ik hoop dat ik hier iets van kan leren en mensen van mij.

Daarom lees ik ook hier mee,

Rondo81

Reacties

Rondo81

Dank je wel. Ik heb je bericht gelezen en ik begrijp je ook Twijfel. Zeker heb ik er wel iets aan :).

Minette

Hallo Rondo 81,

Komt het misschien door jouw verleden en dat je nu al een aantal jaren alleen bent dat jij last hebt van die neerslachtige gevoelens?
Inderdaad is het zo, dat als je je eenzaam voelt, je jezelf dus niet verbonden voelt, je ervaart een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen. Ervaar jij dit ook op die manier en zou je eigenlijk liever meer kontakt willen hebben met andere mensen? Voel jij daardoor misschien leegte, verdriet en angst? Ik hoop dat je eruit zult komen en heb je ook al eens hierover gepraat met een aantal lieve vrienden die jij hebt, alsmede met jouw ouders, of is dit te confronterend voor jou zodat jij het allemaal in je eentje probeert op te lossen? In ieder geval wens ik jou sterkte en kracht om tot een oplossing te kunnen komen.

Hartelijke groeten,

Minette

Rondo81

Hallo Minette,

Dank je wel voor je lieve bericht. Dat heeft inderdaad met mijn verleden te maken. Ik heb wel verschillende therapieen gehad. Gedeeltelijk hebben die ook wel geholpen, en daar ben ik ook dankbaar voor. Ouders en vrienden houden me op de been :). Ik ervaar ook angst en verdriet. Ook door dingen die zijn gebeurt. Het is inderdaad best confronterend en moeilijk om daarover te praten.
Dank je wel Minette. Groeten Rondo81

Minette

Hallo Rondo 81.

Wel mooi te lezen dat je toch gedeeltelijk baat hebt gehad bij verschillende therapieën, maar zoals ik begrijp mis je toch ergens nog de therapie waarmee jij je meer geholpen zou kunnen voelen. Heb je nog de fut ervoor om nog verder te kijken of er niet een andere therapie-vorm is waarbij jij beter tot je recht kunt komen? Of is het zo wel genoeg voor jou, dat kan natuurlijk ook uiteraard. Het is maar een idee hoor wat ik aandraag. Ik las dat jij ook nog steeds angst en verdriet ervaart, misschien is dit nog steeds zo omdat jij zelf nooit enige mogelijkheid hebt gezien om jouw gevoelens de vrije loop te laten, misschien wel vanwege verantwoordelijkheid jegens anderen? Of misschien omdat je bang was om alleen te komen staan? Ik brainstorm maar even hoor, je hoeft hier natuurlijk helemaal niet op in te gaan, maar ik herken wel dingen die jij benoemt. Is het voor jou altijd heel moeilijk geweest dat jij in feite nooit geleerd hebt hoe jij jouw intense gevoelens moest uiten? Ik weet wel dat onderdrukt verdriet, dat later losbreekt in de vorm van angst, dikwijls een protest is tegen het achtergebleven zijn, zelfs een agressief protest tegen iemand die dood is, of zelfs een protest tegen familieleden die bijvoorbeeld beslag hebben gelegd op het hele verdriet. Ik ben wel blij voor je dat jouw ouders en vrienden jou begrijpen en steunen, dat is in ieder geval wel een groot pluspunt. Ik wens je nogmaals sterkte toe.

Hartelijke groeten,

Minette

Kristeltjuh

Hallo Rondo 81,
Ik ben nieuw hier, en weet niet zo goed wat ik kan zeggen. Alleen dat ik je gevoel redelijk goed begrijp. Goed te lezen dat de therapie wel iets gedaan heeft.
Fijn te lezen dat je ouders en goede vrienden je kunnen steunen.
Heel veel Succes!

Rondo81

Hallo Kristeltjuh,

Dat maakt niet uit. Dank je wel!

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips