Depressie wtf

Depressie

Depressie wtf

hallo ik ben anjer en ik wil graag even wat op schrijven over mijn depressie.
Het begon toen ik een jaar of 17 was , In eens zag ik het allemaal niet meer zitten , Ik had al een plan bedacht om zelfmoord te plegen. Ik was bij de plek aan gekomen waar ik dit wilde gaan doen, maar iets weer hield me ervan en ik ben toen terug gelopen naar huis.
Ik had er later spijt van dat ik het toen niet gedaan hebt. Later werd het in huis wat drukker met met zussen en broers die gingen verhuizen en trouwen en dergelijke dus had het toen van me afgezet.
Kreeg zelfs ook een relatie wat mij beangstigde, nu kwam iemand wel heel dicht bij mijn gevoelens, en zou er achter komen dat ik deze gedachtes had. Deze persoon had/heeft liefde voor 2. Waardoor deze gedachtes op de achtergrond kwamen. We trouwde uit eindelijk en kregen kinderen. Ik was het kwijt(dacht ik). Nu met mijn 51 is het keihard terug, ben elke dag aan het vechten tegen deze gedachtes. erger als toen. Het kwam 2 jaar geleden terug , ik had het zwaar te verduren op het werk, druk was hoog, en er werd constant met mijn salaris gesjoemeld. Ik kon alles hebben de werk druk daar draaide ik mijn hand niet voor om, het langer door werken, lange dage maken , Mijn targets haalde ik wel. over mij konden ze niet klagen. maar ja de gun factor was er niet. Dus begonnen ze op dingen waar ik geen invloed op had. zoals mijn salaris en de rooster aanpassen dezelfde week nog . En mij alle weekenden inplannen. Het maakte niet uit wat ik ook zei hierover het leek wel tegen dovenmans oren. Na het overlijden van mijn schoonvader brak ik. Ik kon het niet meer. Ik was uitgeput. Kwam niet meer uit bed. Iedereen dacht aan een burn out.
Ik wist wel beter, maar durfde het niet te zeggen tegen mijn omgeving. Hoe dan???
na 2 jaar ziekte wet kwamen de psychologen er toch achter. En ben het maar schoorvoetend gaan toegeven. nu nog heb ik het niet verteld dat ik dit al eerder had. Ik durf ook de medicamenten niet in te nemen, die ik voorgeschreven krijg.
IK weet het zit in me, ik slik ze zo allemaal in een keer, en dan nog mezelf van een brug af laten glijden.
maar dan denk ik weer , what the fuck, hoe kan je dat nou denken.
kijk om je, je gaat je man en je kinderen dit niet aan doen.
Ze geven hun leven voor jou. en kijk wat jij denkt en wil doen.
deze strijd is zou zwaar, god sta me bij..................

Reacties

Minette

Hallo Anjer,

Zou het kunnen zijn dat toen jij 17 jaar was er iets verschrikkelijks gebeurd is dat jij toen wilde besluiten een einde aan je leven te maken en dit zo erg is geweest dat jij het nooit vergeten bent, en je later nog een klap erbij kreeg toen jouw schoonvader overleden was, en dit bij elkaar de doorslag gaf dat jij zo depressief geworden bent? Het lijkt erop in mijn idee hoor, dat jij nog steeds in een rouwfase verkeert en die rouw helaas niet na een redelijke tijd overgegaan is, zodat jij dit nu ervaart als een ernstige belemmering in het leven op dit moment. de werkdruk was hoog, niemand luisterde naar jou. Misschien heb je daardoor wel het gevoel dat je de greep op het bestaan verloren hebt, evenals de hoop. Probeer eens bij jezelf na te gaan of dit er misschien allemaal mee te maken heeft gehad of nog. Ik zou jou toch aanraden om hierbij hulp te krijgen, zodat je misschien toch het leven weer durft te leven. Klinkt simpel, dat begrijp ik terdege, maar geef jezelf toch nog de kans, blijf van je af praten, misschien is dit een strohalm voor je. Ik wens je kracht en sterkte om niet op te geven.

Eric69

Hoi Anjers,

Jouw verhaal is zo herkenbaar. .. Ik heb ook te maken gehad met een klote situatie op mijn werk.....
Iedere dag ging ik met lood in mijn schoenen naar mijn werk, ik moest vechten om de dag door te komen en om alles af te krijgen en er aan het einde van de dag erachter komen dat je eigenlijk nog 5 dingen had willen doen.
Degene die boven mij stond deed weinig maar kon goed verkopen en praten als Brugman. ... Ik kon er niet tegenop maar wat moest ik.....
Ik was inmiddels ver in de 40 en de banen lagen niet voor het opscheppen en je hebt met 2 studerende kinderen, een huis enz. je verantwoordelijkheid. ....
Ik bleef in een cirkel rond draaien, begon af te vallen kreeg angstaanvallen , ik had nergens zin in en de zenuwen gierden door mijn lijf, en maar piekeren....Ik kon niet meer......Ik wilde eigenlijk niets meer........
Toen werd ik overgeplaatst naar een ander filiaal en ging het gelukkig weer een stuk beter ondanks dat ik nu verder moet rijden.
In die 2 verschrikkelijke jaren heb ik ook medicijnen gehad maar ik weet niet of dat effect heeft gehad.
In het verleden ben ik eerder depressief geweest en heb ook psychische hulp gehad, de laatste keer wilde ik dat niet omdat ik wist waar het door kwam.
Het gaat nu goed maar ben nog vaak onzeker en bang om terug te vallen.
Ik heb nog regelmatig mijn momenten maar kan er ook beter mee omgaan.
Ik hoop dat je de kracht vind om dingen op te lossen of af te sluiten en als je erover wilt praten of iemand zomaar nodig hebt laat je het maar weten.

Groetjes. ...

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips