Radeloos

Depressie

Radeloos

Ik weet niet waar ik moet beginnen ?
Al ruim een jaar ben ik met mezelf bezig en vraag ik ieder dag ben ik normaal???
Wat ik nu voel is : opgejaagd, angstig , ik kan niet tussen mensen zitten , ik kan niet mee druktes omgaan, ik ben heel de dag moe, ik straal vermoeiendheid uit, ik ben niet gelukkig, ik vermijd mensen , ik heb moeite met contact leggen met andere mensen , ik blijf niet lang buiten wil gauw thuis zijn want mensen kijken naar mij, ik voel me voortdurend onbegrepen wat ik zeg wordt wat anders begrepen, ik ben een saai mens, ik wil nooit iets leuks doen liefst gordijnen dicht en heel de dag thuis zitten,ik ben bang om afgewezen te worden, ik bang om met mensen te praten voel me toch onbegrepen, gedachten om einde te maken aan me leven want dat houdt alles op, En nog veel meer.....
Door als deze gevoelens/ gedachten voel ik me geen mens meer.
Iedere dag is er een gevecht met zelf maar nu ben ik moe... ik ga nu uitbarstten en instorten . Ook op de werkvloer gaat het niet goed en volg daarnaast een opleiding waar ik nu geen motivatie meer voor heb. Ik ga iedere dag met tegenzin op me werk. Ik vind het niet meer leuk terwijl ik altijd al in de zorg wilde werken. Ja ik werk in de zorg en kan geen zorg meer bieden want ben me zelf niet meer. Op alle kleine discussie raak ik zwaar geïrriteerd en barst ik uit. Ik probeer het iedere keer te onderdrukken maaar voel het borrelen van binnen.
Daarnaast ben ik een alleenstaande moeder, families die andere kant van de wereld zitten, weinig vrienden..ik voel me erg eenzaam en ben erg leeg van binnen.. ben ik de enige met al dit problemen???????
Ik weet niet of het goed komt met mij op deze manier van overleven.

Zijn er andere mensen die dit herkennen en mij kunnen zeggen wat ik moet doen???????

Reacties

Leen

Ja, ik ken het gevoel om je onbegrepen te voelen, opgejaagd en angstig. Ben je al naar de huisdokter geweest? Ik zou daarmee beginnen. Je bent de enige niet, echt niet.

Kantjeboord

Ik ben al een paar keer langs geweest naar de HA
Maar lijkt alsof ie mij niet begrijpt.
Ik raak mezelf kwijt en kan er niks aan doen.
Tja ga nog een keer naar de HA.
Bedankt voor het meedenken en meeleven

Dipjes

Hoi Kantjeboord,

Ja je hebt wel heel erg veel tegelijk oo je bord, hoor. Niet gek dat het boven je hoofd groeit. alleenstaande moeder, werken, en studeren tegelijk is heel heel erg veel.
Dat eist zijn tol. Je zit in een situatie waarin je duidelijk hulp nodig hebt. Praktische hulp door uitstel van wat uitgesteld kan worden en ook bij je taken. Typisch voor Burnout of overwerkt zijn is dat je juist moeilijk hulp vraagt of ontvangt. Misschien kan je dingen anders organiseren zodat je niet alles tegelijk hebt mentale hulp voor je zelf via huisarts kan ook helpen inderdaad.
Als de dood aantrekkelijker wordt dan dit leven dan is het tijd je te laten steunen hoor. Bezoek je huisarts, Laat je helpen. Je vraag the af of dit normaal is. Nou meer dan 1 miljoen worstelen hier mee alleen al in nederland, dus het is redelijk....gewoon.....de huisarts is stap 1, Laat je bij staan, Het is nodig en ook prettig als iemand er helemaal voor jou is en needenkt

Kantjeboord

Door al het drukte en stress vergeet ik me zelf. Ik moet doorgaan, ik moet alles draaiende houden.
Ik ga gesprekken voeren met me huisarts zoniet stap ik bij een andere huisarts .

Dipjes

Maar natuurlijk herkennen we dat! Al die dingen of delen er van. Daar zijn de meeste forumbezoekers bekend mee.
Je hebt erg veel op je bord hoor, alleenstaande moeder
zijn is al zwaar, studie er bij en werken in de zorg is ook geen licht werk. Bij elkaar heb je meer dan een dubbelle taak! Dat is heel veel. Allereerst is het al heel bizonder dat je dat zo lang al volhoudt. En dat je nu hier je verhaal vertelt. Wat je moet doen vraag je? Vertel er over, bij je huisarts, met je leidinggevende. Je merkt zelf dat je een kort lontje hebt gekregen. Dat zullen anderen ook merken. Ik begrijp dat je je baan probeert vol te houden. Maar je voelt ook dat het nu te veel is. Dan is het beter om zelf dit aan te kaarten dan maar te zien waar het schip strandt. Als je zo ongelukkig bent heb je alle hulp nodig en die verdien je ook. Juist Heel veel zorgverleners raken burn out en dat is heel erg ingrijpend. Daar zijn goede hulpprogramma’s voor en je werkgever kan je daarbij helpen. Zorgverleners zorgen voor iedereen maar als laatste voor zichzelf he.
Wat je beschrijft is echt een situatie die hulp vraagt, zet die stap. Je hebt er recht op en hebt het verdiend.
Er zijn ongevoelige mensen die nooit Burnout raken. Jij bent gevoelig en daarom juist een goede zorgverlener! Die raken juist in problemen als de last te zwaar wordt.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips