terug navigeren:
Home
iers

iers

Ik ben een: Lotgenoot

Ik voel me waardeloos....

Soms heb ik van die donkere dagen dat ik denk: 'Het is nu gewoon beter om te gaan, te gaan van deze wereld' Altijd is er wel weer iets dat me tegen houd. Wel heel egoistisch als ik dat zou doen, of toch niet? Mensen roepen, kijk en luister naar je hart naar je lichaam, maar als ik daar nu naar kijk, kan ik er beter meteen mee stoppen! Het enige dat nog roept, blijf hier is mijn koppie, in mijn koppie zitten een aantal dingen die zeggen: 'Je kan niet weg gaan zonder je paarden en een aantal mensen' Het zijn vooral me paarden, die ik niet alleen achter wil laten, gek he eigelijk? Er zijn nog genoeg mensen die nog wel beter voor ze kunnen zorgen, maar toch doe ik het niet. Vaak sta ik voor die keuze, maar toch op het aller laatste moment denk ik aan mijn geweldige paarden, wat een toppers ze wel niet zijn. Dat ze altijd naar me zullen luisteren, en het niet door vertellen. Dat ze er altijd voor je zijn, altijd naar je hinnikken als je aan komt, elke dag op jou zitten wachten om wat...