Hoi allemaal,
Ik merk voor mezelf, dat het beter is nu niet langer meer met anderen over mijn therapie te praten. Als ik erover praat, werkt dit averechts, omdat vriendinnen gaan oordelen of advies gaan geven, wat een negatief effect op mij heeft.
Bv. "je zult nu toch wel wat verder zijn?"
" Die term kan ik niet meer horen". (andere goede vriendin).
" Dit is te confronterend voor jou, ik zou andere therapie gaan doen bv. schematherapie".
Er is nog maar 1 vriendin, waar ik wel mee kan praten, omdat zij de specifieke therapie kent en begrijpt die ik doe en ze kent mij ook goed.
En nog een ander persoon, maar met haar heb ik alleen nog maar sporadisch mailcontact.
Ik heb het hier ook met mijn therapeute over gehad al deze reacties en hoe dit voelt voor mij. We zijn toen samen tot de conclusie gekomen, dat ik er beter niet meer met anderen over kan praten, omdat dit averechts werkt.
Maar ik zal dit wel gaan missen.
Ik heb nu een eenzame lange weg te gaan.
Ook hier op deze site zal ik geen herkenning vinden, omdat niemand hier op de site PRI-therapie kent en dus zal begrijpen.
Deze weg heb ik te gaan in mijn eentje en ik moet de grens bewaken dat ik er toch niet weer over ga praten met die vriendinnen.
En de veiligheid zoeken bij mijn therapeute en bij mezelf.
Goh, wat een teleurstelling moet dat voor je zijn Annet.
Jammer dat het zo moet lopen. Ik begrijp wel wat je bedoeld hoor!
Heel veel sterkte hiermee. Je blijft wel op de site?
Liefs van Marianne
Dank je wel Marianne voor je begrip!!
Ik kom nog maar weinig op de chat. Ik heb ook niet meer elke dag internet, wel goed voor mij trouwens.
Ik merk hier en ook met vriendinnen, dat ik aldoor maar moet blijven uitleggen over PRI-therapie en dat mensen misschien wel op die site van PRI gaan lezen, maar dan begrijp je PRI nog niet echt.
Wat ik misschien het liefste zou willen, is een PRI-maatje, maar is uitgesloten.
Ik moet zo sterk zijn om deze weg alleen te gaan. Gelukkig heb ik nog die ene vriendin, met haar kan ik er nog wel over praten.
En hier op de site kun je vooral goed praten met elkaar over medicatie, die ik niet gebruik en niet zal gaan gebruiken. Dit kan ook niet tegelijkertijd met PRI-therapie. Maar dit beheerst wel deze site, is mijn ervaring. Fijn voor de mensen, die hier steun bij vinden, en alle respect hiervoor, maar ik persoonlijk zoek dit niet.
En oppassen hier op de site dat ik me niet mee laat meeslepen door alle depri-verhalen van anderen, dus daarom ook niet te vaak hier zitten en deze site wat meer los gaan laten.
hoi annet
dat is ook wat ik het moeilijkste van de depressie vond en nog vind,
dat het je zo eenzaam maakt omdat er weinig begrip en steun is.
ik ben me wel beter gaan voelen vanaf het moment dat ik heb geaccepteerd dat dat nu eenmaal zo is.
en ik weet ook niet hoe veel en hoe lang je begrip mag verwachten van mensen die niet weten wat het is.
als eerste begrijpen ze er denk ik echt nix van en als tweede denk ik dat het voor sommigen ook erg beangstigend is er over te praten.
dat brengt het ook dichterbij, he?
mensen doen zelf vaak moeite om zich staande te houden is mijn idee en horen dan liever niet allerlei sombere verhalen.
ik vind hier ook wel dat het vaak over medicatie gaat en ik wil dat zelf ook absoluut niet, maar mss maken wij het onszelf daardoor wel extra moeilijk?
ik vind het wel heel dapper en knap van je wat je doet, want ik begrijp dat het je heel veel kost.
ook ik weet niet wat het precies met je doet, maar ik geloof zeker dat je er sterk van zal worden!!
hou vol he meid!
sterkte, edith
Hoi Edith,
Bedankt voor je complimenten en steun naar mij toe, waardeer ik erg.
Ik weet niet of wij het ons zelf extra moeilijk maken zonder medicatie.
Als ik op deze site op het forum al die verhalen lees over bijwerkingen van die medicatie, word ik hier toch echt niet vrolijk van.
En ook de reacties, dat mensen zich door de medicatie niet beter gaan voelen. Dus ik weet dit niet, maar hier ga ik me maar verder niet mee bezig houden. Medicatie is gewoon geen optie.
Hoe langer de depressie duurt, hoe moeilijker het wordt om er over te praten, ervaar ik ook. En dat het voor sommige mensen te dichtbij komt, geloof ik ook wel. Ik probeer hier ook rekening mee te houden en neem het de mensen om mij heen vooral niet kwalijk.
Hoe gaat het nu met jou Edith ??
Hoi Annet,
Ik heb flink wat ervaring met het volgen van PRI-therapie. Ik voel ook niets voor medicijnen.
Ik herken de eenzame gevoelens en de reacties uit mijn omgeving. PRI staat vaak haaks op de normale coping-strategieën , en op iemand die er niet voor open staat komt het Spartaans over. Ik ben ook gestopt met erover praten, als iemand iets wil weten over PRI dan staat vragen uiteraard vrij.
Ik heb een paar vrienden die zelf ook in PRI-therapie zijn geweest, en mijn partner kent het ook. Dat was aanvankelijk erg belangrijk voor mij, dat ik er over kon praten met iemand buiten de therapeut tweewekelijks. Ik merk wel dat de behoefte over PRI te praten veel minder is, en als ie urgent voelt, weet ik hoe laat het is.
Ik ben na een verandering in mijn leven die erg symbolisch blijkt te zijn (sorry voor het PRI-jargon, als het iemand stoort hoor ik het graag) en waardoor ik in een diepe put terecht kwam weer op herhaling gegaan om weer even de toepassing wat scherper te krijgen. Ik was niet meer zo nauwkeurig in het omkeren, en daaruit blijkt voor mij wel dat het een levenslang proces is. PRI is voor mij enorm effectief. Het is wel net als bij meditatie bijvoorbeeld: je moet het wel blijven toepassen.
Hoi Etty,
Wat fijn, eindelijk eens iemand die PRI echt zelf ervaart, voelt en begrijpt. Voor de eerste keer!!!
Dus jij hebt diezelfde ervaring als ik, dat het beter is om er niet meer over te praten. Maar tegelijkertijd voelt dit ook zo eenzaam, alsof ik nu alles alleen moet doen. En fijn voor jou, dat jij vrienden en een partner heb, die het kennen en of in therapie zijn geweest. Ik heb maar 1 vriendin, die de boeken heeft gelezen en erg enthousiast is over PRI. Alleen met haar praat ik er nog over, maar ik spreek haar niet vaak, ze woont ver weg.
PRI is een levenslang proces, a way of life. Je komt er nooit meer vanaf, en ik zelf vraag me af of ik het ooit wel zal kunnen, maar dan zit in de primaire afweer. Jou zijn die termen wel bekend.
Hoe bedoel je jouw opmerking: "als mijn behoeft over PRI te praten urgent voelt, weet ik hoe laat het is"??
En hoelang heb jij PRI-therapie gehad?
Dit mag ook via prive-bericht. Ik geloof, dat wij toch de enigen op de site hier zijn, die bekend zijn met PRI!!
Hoi Annet,
Als mijn behoefte om te praten urgent voelt, dan zit ik waarschijnlijk in de afweer valse hoop. Dan ratel ik door, zonder afgestemd te zijn op mijn gesprekspartner. Dan gaat het meer om mijn behoefte aan mijn ei kwijt kunnen, dan om een gesprek waarin beiden aan de orde kunnen komen. Begrijp je wat ik bedoel?
Ik heb PRI in 2002 leren kennen en ben een jaar of drie in therapie geweest, nu dus ook weer even.
Ik snap denk ik wat je bedoelt, het gevoel alles alleen moeten doen. PRI werpt je op jezelf terug. Iemand bellen om te praten is verleidelijker dan de afweer omkeren en het voelen van oude pijn.
Hoi Etty,
Afweer omkeren: zo ver ben ik nog niet. Ik zit nog in de eerste fase en ben net gewisseld van PRI-therapeute. Ik zit nu bij een gecertificeerde in mijn buurt, maar zij had een wachtlijst van een half jaar en in die wachtperiode heb ik bij eentje gezeten in opleiding, verder weg van mij.
Drie jaar is wel lang. Ik dacht dat er gemiddeld 1,5 a 2 jaar voor staat. Dat zei mijn vorige therapeute tenminste.
Ik vrees wel het ergste, als ik zie hoelang ik al in de eerste fase blijf hangen. Zo'n wisseling van therapeut doet hier ook geen goed aan: je moet toch opnieuw wennen en veiligheid en vertrouwen opbouwen.
Hoe heb jij de therapie ervaren?
Ben je er wel tevreden over?
Heeft het jou wel geholpen?
En kun je er zelf verder mee, buiten ernstige symboolsituaties, waar jij nu in terecht gekomen bent, als ik dit goed begrijp.
Ik ben erg benieuwd naar jouw ervaringen met PRI.
Hoi Annet,
Toen ik begon in 2002 dachten ‘ze’ nog dat het een half jaar zou duren. PRI-therapie evolueert ook denk ik, het is nog betrekkelijk nieuw.
Ik ben denk ik zeker niet gemiddeld. Ik heb er erg veel moeite mee gehad om mijn gevoelens toe te laten tijdens de sessies. Ik zit al gauw in mijn hoofd als het moeilijk wordt. Mijn oude realiteit was ook dusdanig dat ik erg sterke afweren heb moeten opbouwen. Die breek ik niet één twee drie af.
Ik had ook moeite met het vertrouwen van mijn therapeut, en tegen beter weten in dacht ik toch stiekum dat dit aan haar lag. Dat maakte het ook niet makkelijk om mezelf te laten zien. Nu heb ik een andere en ik zie dat ook hier het vertrouwen weer speelt. Ook deze therapeut wordt weer symbolisch. Wel goed om te zien.
PRI heeft mij erg geholpen. Het is voor mij een methode waarmee ik kan voorkomen dat ik handel vanuit afweer. Ik heb twee kinderen en een partner, en de relatie met hen is dankzij PRI veel verbeterd. Dat zij erg symbolisch waren was voor mij de reden om PRI-therapie te gaan doen. Ik zie dat de relatie met mezelf nog wat aandacht behoeft. Het niet kunnen vervullen van mijn eigen volwassen behoeften. Dat komt nu aan de orde.
Ik heb PRI ook ingezet als afweer, om streng te zijn naar mezelf, PA. En als valse hoop: PRI zou van mij een betere moeder maken en dan…
Nu, tijdens de’ tweede ronde’, zie ik dat met PRI veel milder naar mezelf kan zijn is dan ik dacht. Ik verheug me erop om het volgende stuk aan te pakken.
Voor mij was PRI, toen ik de theorie las, heel logisch: het sloeg in als een bom. Ik heb altijd gevoeld dat mijn jeugd de oorzaak was van mijn onvermogen als volwassene een redelijk gevoelsleven te hebben. Door het omkeren van de afweer wordt dat bevestigd. Dan is een situatie in het nu opeens niet meer belast. Daar heb ik dagelijks profijt van.
Het toepassen van PRI voelt niet meer zwaar. In het begin voelde dat wel zo. Ik denk dat dit kwam omdat ik nog niet in de gaten had wanneer ik in een afweer zat, en me ermee identificeerde. Toen ik begon met observeren had ik het gevoel dat alles in mijn leven symbolisch was.
Hoi Etty,
Als ik jouw verhaal zo lees, herken ik veel. Ik ben bang, dat het bij mij ook lang gaat duren, want ik zit ook veel te veel in mijn hoofd en heb ook heel erg veel moeite om bij mijn gevoel te komen. Ik heb ook sterke afweren, omdat mijn pijn vooral in mijn babytijd (dus geen bewuste herinnering) ligt.
En het vertrouwen en veiligheid bij therapeute is ook mijn issue. En zij is een symbool, dus ligt bij mij, dat weet ik wel en heb ik ook met haar besproken.
PRI is voor mij ook afweer (primaire afweer nu vooral en ook een beetje valse hoop).
En ik geloof ook, dat de oorzaak bij mijn jeugd ligt en het niet verwerken ervan, alles weggestopt en hierdoor in mijn hoofd ben gaan zitten.
Het gevoel dat alles symbolisch is, herken ik ook, maar volgens mijn therapeute kom je ook wel zo ong. 100 symbolen op een dag tegen (geldt voor iedereen). Maar nu nog hoe je met deze symbolen omgaat.
Door het observeren lukt het me hopelijk om te disidentificeren met het symbool en de oude pijn. Ik ga er ook helemaal inzitten en hierdoor gaat het nog veel slechter. Ik moet de mantra toepassen: "Het gebeurt/is niet nu".
Ik vind PRI wel verwarrend. Ik haal vaak "nu" en het gevoel hoe het vroeger was door elkaar. Ingewikkeld. Dan kom ik met een symboolsituatie bij de betekenis uit bv. dat andere mensen geen rekening met mij houden (mijn gevoel dus) en dan zeg ik gelijk: "ja maar ze houden wel rekening met mij", de werkelijkheid. Maar ik moet leren bij dat gevoel te blijven, anders werkt PRI niet.
Hoi Annet,
O ja, dat had ik ook in het begin, dat het uitvergroten averechts werkt, dat ik dan niet bij het gevoel kon blijven. Dat was vooral lastig bij mijn kinderen, als ik in VM zat en ik vroeg me af wat ze me aandeden, dan dacht ik al: ach die arme schatten, die doen natuurlijk niets, het is oud. Gaandeweg is dat wel makkelijker geworden.
Het is nog steeds makkelijk om van het gevoel weg te gaan, maar nu ik er voor de tweede keer mee aan de slag ben is het onderscheid tussen oud en nu wel meer helder. Ik voel ook meer in mijn lichaam dat er iets is geraakt.
Hoi Etty,
Wat fijn en goed van jou, dat jij nu veel meer voelt in je lichaam, dat er iets is geraakt. Zo ver ben ik nog lang niet. Ik voel het meestal alleen in mijn lichaam, als het heftig is. Nog een lange zware weg te gaan. Het zal voor jou nu wel sneller gaan, nu je dit pad voor een tweede keer gaat bewandelen ?
Hoi Annet,
Ja, het is allemaal veel meer herkenbaar, alle kwartjes vallen weer.
Voor mij was PRI leren kennen wel een enorme opluchting omdat ik iets kon met die depressieve gedachten. Dat maakte mijn leven stukken lichter dan daarvoor, toen werd ik steeds overspoeld.
Wat maakt dat het voor jou als een lange en zware weg lijkt?
hoi,
Ik zie deze oude berichten en vraag me af hoe het er nu voor staat en of je het hebt volgehouden. Ben zelf ook bezig met PRI en zit nog in de eerste fase.
Groet
Hoi Korlee en ook anderen,
Ik had mezelf hier uitgelogd en ben hier heel lang niet meer geweest. En dit bevalt mij prima.
Depressie werkt misschien toch aanstekelijk, besmettelijk, lijkt wel.
Af en toe lees ik hier nog wel berichtjes, kan ook al ben ik niet ingelogd.
Vanwege jouw berichtje heb ik weer ingelogd, dan kan ik reageren. Mijn persoonlijke antwoord heb ik jou verstuurd per privebericht.
Opvallend dat ik nog veel dezelfde namen zie.
Hoe gaat het met iedereen ?
Groetjes,
Annet
Hallo Allemaal,
Ik heb net de bovenstaande berichtjes gelezen en wil graag even wat delen over PRI. Ik ben 26 jaar en met PRI begonnen toen ik 25 was omdat ik doorverwezen werd naar een 2e lijns psychotherapeute die per 'toeval' PRI als methode heeft. Heb daarvoor wel een SPH opleiding afgerond waarin ik al veel bewust met mijzelf bezig moest.
Nu ben ik ongeveer een jaar verder en erachter dat PRI een langzame vorm van therapie is, maar wel een die structureel verandering geeft. Ik vind het een moeilijke therapie omdat het uit elkaar halen van symbolische situaties soms erg verwarrend is en ik zelf (en omgeving) afweer als de waarheid ziet. (Zo van tuurlijk wordt je daar boos van oid) Ik ben van mening dat de lengte van het PRI traject te maken heeft met de hoeveelheid/gebrek aan stabiliteit in je leven. Het zet letterlijk alles op zijn kop doordat het je leven omkeert, spelen er dan nog meer dingen mee (zoals bij mij bijv. loskomen van ouders) dan kan het wat langer duren. Maar juist door PRI leer ik gewoon te leven, ook met de tijd en niet langer in het Als.. dan.. van de valse hoop. Dan lukt het beter om het rustig toe te passen. Een van de valkuilen die Ingeborg Bosch beschrijft is dat PRI snel een valse hoop project wordt en dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik een lange terugval had, maar nu weer langzaam de PRI knop heb gevonden.
Wat ik ook merk is dat ik PRI niet meer uit mijn systeem kan krijgen, nu ik eenmaal heb ervaren dat het heden echt onbelast is kan ik niet meer verder op de automatische piloot. Een symbool werkt dan zo sterk lichamelijk uit dat ik dat niet meer kan negeren.
Wat mij betreft een zeer moeilijke therapie aan het begin (1 jaar) maar met duurzaam en structureel resultaat.
En wat betreft regressie, hetgeen verdrongen is kon ik echt niet met mijn hoofd bedenken/herinneren, maar komt er echt uit door lichamelijk te ervaren wat een symbool met me doet en dan sta ik erg verbaasd moet ik zeggen. Voor mij het bewijs dat het niet mogelijk is om te gaan gissen naar het verleden omdat hetgeen waar je echt last van hebt dus onbewust is.
Voor mij is nu 2 wekelijks therapie te weinig vanwege lichamelijke uitputting (komt door burnout), het wordt voor mij toch medicatie als ondersteuning en evt. dagbehandeling met schematherapie, jammer maar dankzij PRI blijf ik alles in een ander licht zien, want eenmaal omgekeerd wil ik niet meer anders. PRI is wat mij betreft een soort studie met als diploma een onbelaster leven.
Hartelijke groet Christina