Alles kwijt - Waarom leef ik?

Depressie

Alles kwijt - Waarom leef ik?

Mensen,
Goeie raad heb ik meestal wel. Voor anderen weet ik het allemaal o zo goed...
Maar wat moet ik zelf?
6 jaar geleden kreeg ik voor de derde keer een depressie; ik kon plotseling niet meer slapen. Dat is ook zo gebleven- hoogstens 2/3 uur per nacht. Hierdoor veranderde mijn persoonlijkheid en k werd van binnen erg boos.
Na vele opnames, verdriet en zelfmoordpogingen van mijn kant overleed bovendien ruim een jaar geleden mijn moeder, die ondanks dat ze van me hield, en ik zo ontzettend veel van haar, niet begreep dat ik mijn uiterste best deed. In dezelfde tijd raakte ik mijn rijbewijs en daarmee mijn enige vorm van zelfstandigheid kwijt.
In november jl. zei mijn man dat hij het zat was om met mij te leven en dat ik een vernietigende invloed op de kinderen had. Terwijl ik door de hel ga voor mijn kinderen. Voor hen hield ik het vol.
De scheiding is er nu bijna door en aangezien de kinderen niet bij mij mogen en kunnen wonen (ik moet naar een beschermde woonvorm) heb ik het gevoel alles kwijt te zijn wat ik met heel veel moeite had opgebouwd. Mijn fijne huis, mijn veilige huwelijk, onze huisdieren, maar vooral mijn moeder en mijn kinderen kan ik niet missen.
Ik ben letterlijk alleen, heb geen vrienden en mijn familie woont 250 km van me vandaan, terwijl ik geen vervoer heb en geen geld voor de trein. Als ik eenmaal in de beschermde woonvorm ben, mag ik trouwens ook niet meer alleen reizen..
Nu verblijf ik sinds december in de kliniek van de ggz.

Mijn kinderen zijn boos op me, mijn man vind me irritant en dom en er is niemand die eens een arm om mijn schouders slaat. Over de mail een bericht krijgen van mijn broer dat hij er "voor me is" zegt me niet veel. Ik denk: "waar dan? Kom dan een keer naar me toe en laat het zien.." Nee, hij heeft het te druk.

Ik weet, het is mijn leven, mijn probleem, maar ik heb er zeker niet voor gekozen om nu alleen te staan. Als ik ergens ooit bang voor was, was het dat.

Dus nu leef ik, omdat ik er moet zijn voor het geval de kinderen op een gegeven moment toch denken: "he, ik heb ook nog een moeder, misschien was ze zo slecht nog niet..zal ik eens naar haar toe gaan?"

Dat kan wel jaren duren. Jaren van in een groep wonen met mensen die ongetwijfeld waardevol en aardig zijn, maar van wie ik niet echt aansluiting kan verwachten, gezien de zwaarte van de aandoeningen.

En dat er altijd hoop is en het mee kan vallen, dat is een dooddoener.

Maar goed, nu weten jullie ook iets over mij.

Reacties

7

Hoi lieverd,

jij bent altijd van de lieve woordjes de bemoeidige woordjes de tip gever een mens zoals ik jou ken als iemand die voor iedereen klaar staat! maar wat moet ik jou adviseren.....tja ik vindt dat je niet te hard voor jezelf moet zijn en de pijn verdriet maar eens moet laten gaan accepteer het maar dat je je niet lekker in je vel zit maar weet wel dat er hoop is dat alles weer beter wordt zoals vroeger...misschien wel heel vroeger of misschien herinder je dat nauwlijks meer maar er zijn heus wel dagen waarin je iets blijer heb gevoelt als je die gedacchten nu bij je hebt en met beetje hulp van mensen moet het zeker lukken meid
heel veel sterkte en dikke knuffel

Liefst,Linsay

Linda66

Dank je, Lindsay.
Maar deze moeder die niet bij haar kinderen kan zijn, is niemand.
Zij zijn de reden voor mijn bestaan. Voor mezelf hoef ik zonodig niet, heb het boek wel uit.
Desalniettemin, lief van je reaktie.

msuperp

Meid, ik schrik me dood.
Wat een ellende, wat een narigheid en wat weinig (voor mijn idee, geen) perspectief).
En dan wil ik dood. Terwijl ik in een prima, liefdevol gezin leef (ik voel alleen niets; verkeer alleen in de wetenschap dat ik voor hen verder moet leven).
Hoe voel jij je dan nu? Heb je nog de kracht, behoefte of plichtsbesef die sterk genoeg zijn, om door te gaan met leven?

Ik zou je graag eens opzoeken!
Schrijf me een pbtje, als je wilt.

Veel liefs van Marianne

Waldor (niet gecontroleerd)

Vind het wel een heftig verhaal om zo te lezen , en zoals eerdere reacties van anderen had ik dit ook niet verwacht . Ik hoop van harte dat het beter met je zal gaan ,

Wald

roermeniet

Wat een heftig verhaal Linda. Ik weet hoe 't is om kinderen te hebben die je nooit ziet. Dat doet vreselijk veel pijn en het wachten tot ze een keer uit zich zelf komen duurt lang, ook ik wacht op mijn zoon.
Verder weet ik niet zoveel te zeggen maar ik wens je in elk geval heel veel sterkte toe.

Liefs, Roermeniet

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips