Ik heb niet zo een goede band met mijn papa. Afgelopen weken is mijn mama van mijn papa weggegaan.. Hij had mijn mama die maandag een sms gestuurd dat ik en mijn vriend en mijn mama in het gesticht thuis hoorde en dat we gestoord waren. Ik heb zeven maanden in het ziekenhuis verbleven om mijn depressie te verwerken en mijn jeugd. En dat allemaal door hem. Die dinsdag gingen we mama haar kleding halen. Mijn papa zat aan de tafel en ik zei op een heel rustige manier dat ik het niet fijn vond dat hij zei dat wij in het gesticht thuis hoorde en dat we gestoord waren. Hij antwoorde daar op: dat is toch ook zo! Jullie zijn gestoord! Ik heb toen gezegd dat ik hij een vuile smeerlap was! Hij kwam achter mij aan en mijn zus hield hem tegen en zette mij buiten om af te koelen. In eens kreeg ik een vlaag van woede over me heen! En ik beukte de deur in en toen kwam mijn papa en die stond klaar met zijn vuisten om me in het ziekenhuis te kloppen. Ik had zoveel woede!!! Ik had dit nog nooit zo meegemaakt. Mijn mama nam me mee in de auto. Door die vele emotie's kreeg ik dan hyperventilatie. Omdat ik mijn ademhaling niet onder controle kreeg heeft mijn mama dan de ambulance gebeld. En na een kwartier was ik weer helemaal de oude. Ik voel me zeer schuldig wat er is gebeurd. Maar aan de andere kant weet hij nu wat ik heb meegemaakt die 7 maanden dat ik opgenomen was in het ziekenhuis. Hij vond het precies zo plezant om te zeggen dat zijn dochter gestoord is. Pff ik weet het allemaal niet meer. 1 ding weet ik zeker de band met mijn papa is er niet meer . Ik heb voorgoed deze band afgesloten en wil hem nooit meer zien! Ik walg echt zo van hem wat hij mij allemaal heeft aangedaan! Dat doe je niet met je dochter!