Hallo allemaal,
ik ben een meisje van 24 jaar. Toen ik 18 was, heb ik erge paniekaanvallen en angst gekregen op het HBO. Ik heb me toen laten afkeuren en ging de wajong in. Ik merk al mijn hele leven dat ik depressieve momenten heb, ook als kind al. Had altijd wat meer moeite om te presteren op school en voelde me altijd raar, anders dan anderen had ik het gevoel. Ik ben dus in 2005/2006 gestopt met het HBO omdat het door meer factoren (angst, paniek, chronische hyperventilatie, pfeiffer) niet meer ging. Heb wel nog alles wat ik in me had gegeven tot het einde, maar ben uiteindelijk in een burn-out terecht gekomen. Nu is het 2012 en nog steeds durf ik niet te gaan werken of een nieuwe opleiding te starten. De pijn die het me gedaan heeft om door te zetten en toch is mislukt, zit zo diep in me, dat ik gewoon niet meer vertrouw! Ik heb heel veel hulp gehad, psychologen, cognitieve gedragstherapie, maar op de 1 of andere manier doorzie ik het allemaal wel, maar geloof ik er gewoon niet meer in. Ik durf gewoon echt niet meer!! en misschien heb ik er ook geen zin meer in, om te proberen. ik ga nu wel een psychiater, maar pas 1 keer geweest.
Zouden medicatie iets aan dit beeld kunnen doen? Herkent iemand zich in mijn verhaal?

of ik nu door de angst een depressie heb gekregen of andersom, geen idee. maar herkent iemand dat je ook zoveel slaapt? ik krijg er maar geen goed ritme in. Ik slaap 10/11 uur!! ik heb het ook echt nodig!!