Ik probeer altijd wel realistisch te blijven maar ondertussen is het voor mij vaak onduidelijk wat de realiteit inhoudt; aan de ene kant zijn er die bevoegde en geleerde mensen, artsen, psychiaters etc. die hun mening geven en ik denk dat het wel zin heeft om daarnaar te luisteren maar wat zit het vaak ver af van wat ik realistisch vind! En aan de andere kant ben ik dan, met mijn eigen mening over alles en mijn gedachtengang en hoewel ik wel probeer om dichtbij de realiteit te blijven is het zo moeilijk af en toe! Ik weet niet meer wanneer ik goede dingen denk en wanneer verkeerde en ik weet niet meer waarom ik dingen doe of waarom ik zo snel geïrriteerd ben of mensen lastigval, het klopt niet dat is het enige dat ik wel weet maar daar heb ik dan weer niets aan..... damn ik snap niets van mezelf, ik heb dit nu al bijna 7 jaar maar eerst kon ik er nog mee omgaan want toen snapte ik mezelf nog, en nu niet meer en ik weet niet waarom maar het is er niet beter op geworden..

En tussen die twee kanten zit dan de realiteit in en die is eigenlijk zo duidelijk als maar kan, de realiteit is wat echt is en dat zijn feiten en die zijn duidelijk, het probleem is alleen dat ik niet weet of ik die feiten nog wel zo goed herken. En ik kan toch niet oordelen als ik niet weet of iets klopt? Waarom denk ik eigenlijk nog na over dingen die misschien niet zijn? Of die in ieder geval niet zijn zoals ik denk dat ze zijn?

Het enige dat ik nu weet is dat ik niet weet wat realiteit is en wat niet. Maar wat heb ik daaraan als ik niet weet wat waar is en wat niet? Wat heeft het überhaupt nog voor zin om over wat dan ook na te denken als ik niet weet of de basis voor mijn gedachtes wel klopt?

Sorry maar moest t even kwijt. Ik weet t gewoon echt even niet meer.