Hoe voelen jullie je als mensen tegen je schreeuwen? Hoe kom je dan voor jezelf op?
inDepressieop
. U ook? Laat het weten!
Hoe voelen jullie je als mensen tegen je schreeuwen? Hoe kom je dan voor jezelf op?
inDepressieop. U ook? Laat het weten!
Ik vind het echt verschrikkelijk als mensen dat doen, kan er simpelweg niet tegen net als ruzie, daar kan ik niet tegen. Ik begin altijd direct te huilen en kruip het liefst zo ver mogelijk weg. Voor mezelf opkomen is wel het laatste waar ik dan aan denk, dat durf ik op zo'n moment absoluut niet.
Ik heb een poging gedaan; "doe es ff rustig"..
is ook niet de juiste manier denk ik
De volgende keer probeer ik het zoals iemand me vanavond aan heeft geraden. Als ik durf op dat moment. En anders later weer een keer. Net zo lang tot het wel lukt. Want ben daar een beetje klaar mee. Zit zelf ook niet goed in mn vel en doe dat ook niet.
Ik vind dat "doe es ff rustig" heel redelijk klinkt maar volgens mij zijn mensen die schreeuwen op dat moment niet echt voor rede vatbaar. Dus dat heeft dan waarschijnlijk toch niet veel zin. Maarja het blijft lastig..
Ik ben zelf iemand die last heeft van wanhoop uitbarstingen, dus paniek aanvallen met schreeuwen als het mij allemaal teveel wordt. Niet uit woede voor mensen persoonlijk, maar voor mijn situatie. Dan begin ik gewoon te schreeuwen uit onmacht. Het is erger geweest, dat ik met dingen met dingen ben gaan smijten om mijn woede te uiten, mezelf slaan, en inderdaad, als iemand die zelf last heeft van dit soort paniek aanvallen (mischien hebben jullie het niet over paniek aanvallen maar schreeuwen over het algemeen.. iedereen is anders.. maar dit is mijn ervaring), ik heb niks aan dat soort zinnetjes als "doe es ff rustig", dat maakt me alleen nog meer opgefokt. Ik heb dan echt m'n eigen ruimte nodig om tot rust te komen.. voor zover dat lukt dan (:.
) zeg ik ook iets van doe is ff rustig.. tenzij ik merk dat het uit stress voorkomt en niet uit boosheid.. (:
Ik heb ook mensen in mijn omgeving gehad die schreeuwden...
Mijn vader scheeuwde jarenlang tegen mijn moeder en smijtte met dingen door de kamer om haar bang te maken tot we weg zijn gevlucht...
Mijn ex vriend had ook uitbarstingen omdat hij asperger had en zwaar depressief was...
Ik heb het er erg moeilijk mee in mijn huidige, fragile toestand. Maar meestal (ookal weet ik dat ik er zelf ook niks aan heb
Meestal als mij dit overkomt, geef ik de ander ruimte, benoem ik, ik kom wel terug als je wat afgekoeld ben. Ga niet tegen die gene in, heeft meestal toch geen nut.Ik blijf wel in de buurt, maar niet in de zelfde ruimte.
Ik heb in mijn werk dagelijks met deze situatie te maken gehad, blijft erg lastig en heeft zeker ook impact op jezelf, ookal loop je er bij weg.
Maakt het wel iets minder intens.