Ik ga vanaf vandaag proberen niet langer meer m'n armen te beschadigen. nu pas besef ik dat je daar uiteindelijk alleen maar nadeel van hebt, al is het alleen maar om hoe het eruit ziet. Waarschijnlijk blijf ik het toch wel doen, maar dan moet het maar op een andere plek, en wie weet ooit helemaal nooit meer in mn lijf maar op een boksbal (zie ik nu het nut nog niet van in) want ik wil ook weer kortere mouwen dragen, of opgestroopt... maar dan nog wel met het elastiekje voor de zekerheid zoals ik al een tijdje deed..
#1 - Geplaatst op: wo, 07/07/2010 - 14:44
GEEN krassen meer op arm
login of registeer u gratis om te reageren
inDepressieop
. U ook? Laat het weten!


Heey meid,
Wat goed om te horen dat je dat gaat proberen! Ik hoop echt dat het je gaat lukken, dat je andere manieren vindt om jezelf te kunnen uiten.
Ik wens je er heel veel sterkte mee, je bent een sterke jongedame!
Groet, Nadine
Lieve Esmee,
En idd, iets anders wat minder schade aanricht, zoals een elastiekje kan zeker helpen. En ik weet nog wel meer manieren, maar die zal ik je maar niet verklappen, het doen op een manier die mensen niet zien, lost ook niets op...
Ik weet eigenlijk gewoon niet wat ik moet zeggen, je hebt me sprakeloos gemaakt met deze uitspraak
Super dat je het gaat proberen, en denk erom: fouten maken mag!! Het hoort er zelfs bij, stapje voor stapje he. En inderdaad probeer die woede er maar eens op een andere manier uit te gooien...ik moest van mijn psych met een opgerolde handdoek (zodat hij stevig is) op het bed staan....lukte me wel niet, maar het was een goede tip
Sterkte he meis!!!! En denk erom, we zijn er voor je!!
Heel veel liefs,
Tari
>:D<
Hey Esmee
Goed bezig Esmee dappere meid.Veel sterkte toegewenst.
Groetjes Teun
Dank jullie wel.. ik moet zeggen dat ik ook wel een heel ontzettend enthousiast gevoel had toen ik dit eerder vanmiddag schreef, maar ik ben het inderdaad wel mee eens nog dat ik het zat ben om mezelf zeg maar nog lelijker te maken dan ik al ben
Lieve schat, Je bent een dappere meid en zeker niet lelijk, ik heb je foto gezien dus ik kan het weten;)...Nu inmiddels bijna 8 weken geleden heb ik mij voor het laatst gesneden en gekrast. Wat bij mij heel erg helpt is mijn woede op andere manieren zien kwijt te raken. Ik fiets me helemaal dood of ga in de aarde zitten wroeten in de tuin, snoeien werkt ook goed, maarja inmiddels is alles gesnoeid....
Ik zeg niet dat het makkelijk is en ik heb zeker mijn momenten van verleiding en ongelooflijke drang..Probeer op zulke momenten, de wil om te stoppen voor ogen te houden. Wordt niet nog bozer op jezelf als het een keertje niet lukt maar blijf geloven in jezelf..Sterkte meid...
kus droep
Knap van je, dat je dit besluit hebt genomen! Hoe gaat het nu?
Ook ik ben een ex-automutilant en wil je dus graag een hart onder de riem steken, dat je inderdaad beter je gevoel op iets anders dan je arm/been/lijf kunt koelen. Ook mij lukt het niet altijd, maar zoals al eerder werd gezegd: fouten maken mag! 'Dust yourself off and try again'.
Heel veel sterkte hiermee, laat je ons nog weten hoe het gaat?
Groetjes, Jazzy.
Het lukt niet..
Wat vervelend om te horen...
Geef het niet op hoor!! Je bent het echt waard om vol te houden en te blijven proberen. Het zal met vallen en opstaan gaan. Sterkte meid!
Heb vanmiddag gesneden, het voelt net of het nog maar net gebeurd is, het doet veel pijn en een ervan is heel diep waardoor ik nu al weet dat het een litteken zal blijven. Maar heb niks te zeuren eigenlijk, want doe het mezelf aan..
Nee Esmee, je wilt zelf anders, maar je ziekte dwingt je ertoe!! onthoud dat goed!
Liefs Tari
Jij doet dat jezelf niet aan het is die k.t ziekte, je bent waarschijnlijk ook gedissocieerd als je jezelf beschadigt en dan sta je eigenlijk buiten jezelf, het krassen voel je ook meestal niet maar wel de pijn erna. Je doet het meestal om te proberen de psychische pijn te overwinnen door lichamelijke pijn. Doet het zelf gelukkig alleen op borst en buik zodat niemand het kan zien. Weet hoe moeilijk het is om eraf te komen, is mij in 49 jaar niet gelukt, behalve dat ik het nu op onzichtbare plekken doe. Wens je veel sterkte en liefde opdat je misschien stapsgewijs, eerst onzichtbare plekken en dan helemaal stoppen bereikt.
Goed voornemen! Succes. Ikzelf heb nu bijna vijf jaar mijn automutilatie ''onder controle'' want volgends mij kon je er nooit vanaf. Je hersens zullen altijd weten wat het voor jou deed ooit, dus is het noodzaak dit onder controle te houden, in plaats van 'je er compleet overheen te helpen'.. Maargoed. Ik ben gaan stoppen omdat ik erg veel surfde in de zomers en dat werd zeer pijnlijk aan de armen. Ook werden de littekens te erg voor het modellenwerk dat ik destijds deed, en ik was jaloers op de mooi gebruinde armen van de vriendin die naast me zat in de klas, terwijl de mijne onder de witte littekens zaten die afstaken in mijn gebruinde vel. Ik hoop dat jij ook goede redenen hebt gevonden om te stoppen, zo niet, dan is hier nog iets waar ik last van begon te krijgen toen ik mezelf sneed: ik merkte dat ik het deed als ik me eenzaam voelde, rottig, alleen, schuldig, of mezelf wilde straffen, iets anders wilde voelen dan de gapende leegte van de depressie. Dus koos ik bewust voor pijn, om de rest te vergeten. Maar op een gegeven moment ''hielp'' het snijden niet meer, want telkens als ik dit bewust deed, bewust koos voor snijden, voelde ik nog geen halve seconde daarna andere walgelijke emoties. Dingen zoals 'jezelf niet in de hand hebben' en 'falen' 'niet kunnen inhouden' en besefte ik dat ik mezelf temin deed met dit. Ik weet niet of je deze gevoelens herkent, maar voor mij waren die walgel;ijke gevoelens ook een goede reden om te stoppen. Inmiddels leer ik andere dingen om negativiteit te vergeten zoals keihard rennen tot je haast geen adem meer hebt, totale uitputting. Nogsteeds niet ideaal
maarja in ieder geval blij dat er gedachtes bij je dagen om toch te gaan stoppen. succes.
WEL KRASSEN, kan toch niet meer anders worden.
Lieve Esmee,
Gedachten hebben kracht, je gaat ernaar leven. Negatieve gedachten trekken je de diepte in, maar hey, dat weet je zelf ook wel. Over het snijden ben jij zelf de baas en ik kan alleen maar hopen dat het je genoeg laat voelen om ergens, diep in je verstopt, de moed te vinden om door te gaan. Knuffie meis.
Liefs Adria