hallo allemaal

ik ben nieuw hier op het forum en wil graag mijn verhaal vertellen en hoop dat mensen zich hierin herkennen en dat met mij willen delen.
op 31 maart ben ik bevallen van mijn dochtertje ik was super blij en gelukkig.
in de kraamtijd zijn er wat dingen gebeurd in de privésfeer tussen mijn moeder en mij wat veel emotionele impact op mij heeft gehad.
ik had dan ook een heel verkrampt gevoel op me borst.
dat heeft een paar dagen aangehouden ging toen weer weg maar kwam wel weer met regelmaat terug.
verder ging het in de eerste weken best goed wel had ik die pijn op de borst af en toe dus ging ik naar de waarnemend huisarts hij dacht last van brandend maagzuur dus kreeg pillen.
deze hielpen niet. een week later weer naar de huisarts kreeg andere toen ben ik dat weekend daarna s nachts wakker geworden en was kostmisselijk en hellemaal in paniek tot overgeven aan toe.
dat is heel het weekend zo gebleven ik werd steeds angstiger ik dacht dat ik dood zou gaan en een vreselijk ziekte had.
maandagochtend vroeg gelijk naar de huisarts en wilde gelijk naar het ziekenhuis. maar dat kon niet wat was geen spoed.
ik doodsbang weer naar huis met domperidon tabletten erbij. niets hielp en ik bleef maar spugen en bang. en moest heel veel huilen.
ik was zo bang dat ik dood zou gaan en dat mijn meisje dan geen moeder meer zou hebben.
na een week krabbelde ik weer een beetje op en ben ik in het ziekenhuis geweest voor maagonderzoek waar niks was te vinden en bloedonderzoeken ook allemaal oke.
misselijkheide kwam weer terug en de angst en paniek.
wilde niet alleen thuis blijven. ik haalde alle ziekte in me hoofd had ver krampingen in mijn armen dat dat ik wormen. of parasieten had of iets besmettelijks waar mijn kindje ook last van zou krijgen dus durfde haast niet met haar te kroelen.
maar de ergste angst was dat ik dood zou gaan en mijn meisje geen moeder meer zou hebben.
in mijn hoofd vezon ik al wie mij zou kunnen vervangen en hoe het dan verder moest. ik was zo verschrikkelijk bang. intussen was ik al weer een paar keer bij de huisarts geweest eentje in opleiding die samenwerkt met mijn eigen huisarts.
op een ochtend was ik weer zo in paniek en misselijk en overgeven dat mijn man terug moest komen uit het werk en zijn we gelijk naar de dokter gegaan.
nu heb ik naar mijn eigen huisarts gevraagd.
ik begon daar gelijk te huilen mijn huisarts concludeerde gelijk postnatale depressie.
hij heeft met me gepraat nog een heel groot bloedonderzoek laten doen en een echo laten maken van heel mijn buik waar niks is uitgekomen.
ik heb nu kalmeringtabletten mee gekregen en moet zeggen gaat ietsje beter. verder wacht ik op psygoloog en die gaan ok kijken voor andere medicatie.
mijn vraag aan jullie is herkent iemand zich in die misselijkheid want als ik dat weer heb ben ik zo bang dat ik toch weer wat mankeer en dan word het eigenlijk alleen maar erger waardoor ik weer in een soort cirkel terecht kom.
ik hoop snel wat te horen

groetjes jip