Pagina printen
Pagina e-mailen
PDF versieHet is zo oneerlijk...gisteren lag ik in bed en realiseerde me dat ik mensen weer heel hard op afstand aan het houden ben. Vorig jaar toen ik depressief was had ik een goede vriend en huisgenoot, met wie ik uren kon praten. Hij was ook depressief, we herkenden en steunden elkaar. Zo fijn, gewoon alles kunnen delen, zonder bang te zijn als je kwetsbaar bent. Maar nu we niet meer in het zelfde huis wonen, merk ik dat ik het niet meer kan. Die vertrouwensband is verandert, je ziet elkaar zo veel minder vaak. En nu deel ik weer met niemand wat er echt in mijn hoofd gebeurt. Niet met mijn man, die wordt er alleen maar wanhopig van en het is ook moeilijk te begrijpen voor iemand die niet depressief is. Niet meer met die vriend, en zelfs op de chat durf ik het niet echt. Ik informeer iedereen wel heel leuk over hoe het gaat, maar ik communiceer niet wat er echt in mijn hoofd gebeurt. Omdat ik niet lastig wil zijn, of gewoon niet durf, of misschien een combinatie van die twee. Er is gewoon niemand die op die manier dicht genoeg bij staat, dat die een beetje van mijn strijd mag zien. Terwijl ik het juist zo nodig heb er over te kunnen praten, waarom doe ik het dan niet? Ik praat wel hoor, maar niet met mijn gevoel, als ik vertel staan mijn emoties uit. En ze erbij betrekken, dat gaat niet, ik kan niet zomaar iemand dichtbij laten komen. Ik kan niet, ik kan niet....zucht, waarom heb ik dat ooit afgeleerd?? Die vriend was er doorheen, die mocht iets van mijn gekwetste ik zien, meer dan alleen dat ik gekwetst ben. Niet alleen de grote lijnen, maar mijn kwetsbare ik, en nu.... Nu voel ik me terug alleen. Stomme depressie, stomme opvoeding, stomme alles....het is zo niet eerlijk, ik weet wat ik nodig heb, maar kan het niet....en dus komt niemand dichtbij en voel ik me rot in mijn eentje. Want ik ben weer zo sterk, dat niemand kan zien wat er echt gebeurt....waarom??
#1 - Geplaatst op: vr, 28/05/2010 - 12:29
Zucht....waarom??
login of registeer u gratis om te reageren
inDepressieop
. U ook? Laat het weten!
Heb zelf goede LAT relatie met chronisch depressieve vriendin en het is ideaal, je vindt begrip bij elkaar in kwesties waar anderen van zeggen maak je er toch niet druk om. De stomste opmerking van hulpverleners is ga iets leuks doen, JaJA als er dingen waren die ik leuk zou vinden dan was k niet depressief
Hoi Tari,
Goed dat je het via deze weg laat weten. Ik kan heel goed luisteren, maar niet in de chat. Die is er meer voor de leut. Als je wilt kunnen we als metgezel door praten. Ik ben ook ervaringsdeskundige op het gebied van borderline en heb heel veel in m'n leven geleerd, waarvan ik nu merk om daarvan door te geven. Mijn levenservaring is ook wat groter natuurlijk. Dat kan veel schelen. Ik bied het je aan. Maak er gebruik van als jij er aan toe bent en/of het wilt proberen. In de chat zal ik er niet over beginnen, maar je kunt me natuurlijk altijd even wat toefluisteren. Ik hoop van harte dat ik iets meer voor je kan betekenen. Ik ben heel zorgvuldig met informatie van anderen. Wees niet bang, dat ik iets zal doorvertellen als ik daar geen toestemming van heb gekregen van jou.
Denk er rustig over na! Ik wil er voor je zijn.
Heel veel liefs van Marianne
Hoi Tari,
Ik ben het met de msuperp eens over de chat. Ik kan heel goed van jou begrijpen Tari, dat je het daar niet durft te bespreken. Zo'n groep mensen en dan alleen maar virtueel.
Wat ik me afvraag Tari heb je hulp en of begeleiding, therapie, zodat je over je gevoelens kunt praten, ze kunt uiten ??
Heel veel sterkte toegewenst Tari,
Groet,
Annet
Lieve Tari,
Ook al zie ik depressie elke dag ,het is inderdaad soms moeilijk te begrijpen wat je doormaakt ! Er wordt (en ik betrapt me er zelf ook op) gauw gezegd joh praat over je gevoel ,zeg wat er in je hoofd afspeelt. soms ook onmacht omdat je graag wilt helpen en kan je frustratie soms niet verbergen . maar is dat zo erg dat je ziet aan je partner dat hij /zij het soms moeilijk heeft ,nee toch ? als wij (partners) willen praten ,tonen je je je voelt moeten we het zeker niet verbergen !ja Tari het waarom en het wegnemen van de zucht de vermoeidheid kan ik helaas niet maar
ik hoop dat je je veilig genoeg voelt hier op de chat maar vooral met iemand dicht bij je om je echte gevoelens te delen . zodat je je kracht hervind om de mensen te trotseren en te zeggen hier ben ik en ik mag er zijn !
deze speciaal voor jou
( matt:28 Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. 29 Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, 30 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’)