helaas herken ik het ik heb al 20 jaar periodes van paniekaanvallen en depressie maar nu is het al vanaf nov echt vreselijk zwaar.
alles wat je beschrijf herken ik en ik die altijd zo bang was om dood te gaan denk ook weleens ik kan beter dood zijn maar heb 2 kinderen en daar moet ik voor maar ik leef al 6 maanden in een hel
dus je ik herken het helaas

liefs

Ik herken dit heel goed,in oktober was ik vreselijk onrustig,down,kon geen muziek verdragen,m n kids niet,kon nog geen 2 min in bad zitten. Werd s morgens wakker met onrustige benen zodat ik moest springen of rennen .Ik leefde op oxazepam en slaappillen en ging zelfs gewoon naar m n werk. Nu heb ik AD en dezelfde klachten alleen minder

ook ik herken dit heel goed! dat is depressie de gemene ziekte die je probeerd in haar greep te krijgen, te houden... op een gegeven moment laat je haar zien dat je dit spelletje ook om kunt draaien en dat de depressie niet alles met je mag doen, maar daarvoor is tijd nodig, de juiste terapeut en misschien ook de juiste medicijnen

Zucht....Het is voor mij heel moeilijk om dit toe te geven. Ik loop hier al sinds mijn 8ste jaar mee. Ik ben nu onlangs 22 geworden. En ja. Ik herken dit maar al te goed. Er gaat geen dag voorbij, zonder dat ik wil dat het allemaal gewoon ophoud. Ik wil niet leven, maar ik wil ook niet dood. ik wil gewoon ophouden met bestaan. Ik ben gelovig opgevoed. Ik geloof dat er een speciale plek is voor mensen die zelfmoord plegen. Daar wil ik niet belanden. het enige wat mij levend houdt, is de angst om in een groter hel te belanden wanneer ik dood ga. Ik heb vaak aan verschillende methodes gedacht. toen ik klein was had ik nogal dramatische fantasieen. Maar nu wil ik het gewoon simpel houden. ik zie mijzelf niet oud worde. Ik wil het ook niet. maar mijn geloof houdt mij tegen. Hierdoor ben ik vaak boos op God. Ik weet dat dat jusit niet de bedoeling is, maar ik ben het wel. Ik wil er niet zin. Punt. waarom ben ik er dan toch!?
Maar dit is selcht het topje van de grote ijsberg. Naats mijn persoonlijke innerlijke worstelingen, heb ik het thuis ook heel erg zwaar.
Ik leef in een islamitische samenleving. En slaap samen met mijn zus in een kamer. Soms vertel ik haar hoe ik mij voel. Maar mijn familie ziet het als aandacht vragen en aanstellerij. Ik word tot een levensstijl gedwongen waar ik niet achter sta. Een jongen staat boven een meisje. Dit maakt het voor mij al erger. ik ben boos op de wereld. ik ben altijd boos op alles om mij heen. ik kan er niet tegen wanneer iemand zegt dat hij of zij van mij houdt. Dan word ik woedend. Een simpele vraag als: hoe gaat het met je, kan er voor zorgen dat ik bijna in huilen uit barst. Ik haat het wanneer ik huil. Ik wil niet huilen. Ik wil niet voelen. ik wil gewoon niets. Dit leven heeft mij niets te bieden. Ik word gedwongen te leven. Dit zorgt ervoor dat ik nergens zin in heb. Wow. het was niet echt mijn bedoeling om er mijn verhaal van te maken. Ik wou alleen maar reageren op jouw bekentenis. Dit is mijn eerste keer op zo'n site. Het was niet eens mijn bedoeling om het serieus te nemen. Ik denk niet dat ik behandeld kan worden. Je moet er de wil voor hebben om behandeld te worden. en ik wil gewoon niets. Ik wou je alleen een hart onder de riem steken. je bent niet alleen. Geloof me. Je bent niet alleen.

Dag Tamsy, wat een hartverscheurend verhaal. Ga alsjeblieft naar je huisarts en vertel hem of haar wat je hier hebt beschreven. Je verhaal is namelijk uitstekend en glashelder. Je huisarts kan je doorverwijzen naar een behandelaar die gespecialiseerd is in cultuur- en religiegerelateerde geestelijke problemen. Echt, je mag hier niet mee blijven doorlopen.