Hallo Emtiness. Ik herken heel veel van jouw verhaal in mijn eigen leven. Ik heb sociale fobie en dysthymie. Ik vraag me af wat er bij jou geconstateerd is?

Ik heb ook heel lang gedacht dat het iets lichamelijks was. Dat ik psychische problemen had was al wel duidelijk maar dacht aan een combinatie. Na een heel aantal bloedonderzoeken kwam het er op neer dat het allemaal wel psychisch moest zijn. Dit wil niet zeggen dat het niet lichamelijk kan worden. Ik heb een tijd gehad dat ik spijsverteringsproblemen kreeg en uiteindelijk zelfs een maagzweer. Later kreeg ik vanuit het niets aanvallen van hyperventilatie.

Ik denk dat je er in de loop van de tijd achter zult komen dat je niet zwak bent maar eigenlijk juist te sterk bent. Mensen met depressies zijn vaak te bewust van hun eigen denken. Dit zorgt uiteindelijk voor een verwarring tussen emotie en bewustzijn.

Over het algemeen heeft een persoon met depressies al een zwaarder verleden achter de rug. Als we dan in contact komen met 'naive' mensen, denken we dat wij voor geen meter sporen. Het is eigenlijk net als een goudvis in een kom. De goudvis is zich niet bewust van wie hij is. Zo is het met veel mensen grotendeels ook. Onwetendheid of een minder bewustzijn kan dus wel degelijk een voordeel zijn (op korte termijn). Je zult moeten vechten om zelfcontrole te ontwikkelen maar ga er vanuit dat je uiteindelijk een voorsprong krijgt op anderen die de problemen nu niet hebben maar misschien als ze ouder worden.

Stel doelen op voor de lange termijn en beloon jezelf voor iedere kleine stap die je voorwaarts maakt! Ben iig al trots op het feit dat je stap hebt genomen om jezelf te veranderen (met behandeling etc.)! Ga er maar vanuit dat het de domme mensen zijn die niet naar zichzelf kijken.

Iedereen heeft problemen waar hij of zij mee om zal moeten gaan. Je bent echt geen slecht persoon omdat je jezelf niet gelukkig voelt. Werk aan jezelf om te bewijzen dat je wel degelijk sterk bent! Uiteindelijk zul je steeds meer respect krijgen van mensen om je heen. Behalve van de domme en naive mensen dan (lol).

Groeten Ron

Hoi mensen!
Wat een verhalen zeg! Ik snap allemaal heel goed wat jullie meemaken! Ik heb het namelijk ook! Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb nu 1,5 week geleden de diagnose Borderline gekregen.. En dan ben je 18 jaar.. Ik vind het echt zo moeilijk.. Ik heb er ook nog met maar 1 iemand van school over gepraat.. Ik durf het niet aan mijn ouders te vertellen.. Ik ben heel erg bang om afgewezen te worden.. Het is gewoon echt kloten! Ik weet niet meer wat ik moet doen, en waarom ik nog leef.. Waarom zijn er allemaal moeilijk dingen op deze stomme wereld? En dat verhaal van al die huilbuien.. Dat herken ik juist helemaal niet.. Bij mij is het zo dat ik donders graag eens alles zou willen vertellen, en een keer extreem uit te huilen, maar er komt niks.. Steeds als de mogelijkheid er naar is, dan kan ik het niet.. Achteraf word ik dan weer heel boos op mijzelf omdat ik het niet gedaan heb, en dan ga ik mijzelf weer snijden.. Vind het leven echt een ramp! Morgen moet ik beginnen met mijn nieuw therapie.. Ik zie er erg tegenop.. Heb er echt geen energie voor om dat ook nog eens allemaal te gaan doen.. maar goed.. Zo moet je toch door met je leven.. Mensen, houd jullie taai!
Groeten, Gerrin1