In 2008 ben ik in een depressie terecht gekomen. Na jaren van ellende waren alle emmers vol. Ik heb maanden thuisgezeten en met medicijnen en praten, praten, praten heel hard geknokt om weer boven water te komen. Ik voelde mij zo'n mislukkeling. Na bijna een jaar was ik weer volledig aan het werk en ging het eigenlijk heel erg goed. Iedereen heb ik een poepie laten ruiken, Kijk eens naar mij, het gaat weer helemaal goed!! Ik ben sterk, stoer en kan dit... Ik voelde mij zo slecht bij de medicijnen, ik voelde mij zwak. Ik heb toch geen pillen nodig om te lachen en genieten, met die gedachte ben ik van de een op andere dag gestopt met alle pillen. Ik ben keihard gaan werken om mezelf te bewijzen. Zie je, met mij gaat alles goed, ik ben sterker dan welke pil dan ook. Ziekmelden doe ik niet meer, iedereen kan op mij bouwen, ik ben er weer helemaal. Langzaam werd het minder en minder, even slapen dan gaat het wel weer. Als ik nou een paar dagen vrij neem kan ik even bijtanken. Dat heb ik dus gedaan even een week thuis gebleven, slapen, slapen en slapen, dit was december. Daarna weer aan het werk. Ik werk en ga naar huis, meer doe ik niet...Zit op vrije dagen op de bank. Twee weken geleden, maar weer een weekje vrij, dan gaat het vast beter, ik ben gewoon moe van de feestdagen daarna weer gaan werken. En nu, gvd!!!!!!!! snik, sorry ik ben heel erg boos op mezelf. Zit ik thuis op de bank. Er kan geen glimlach meer af. Ik ben mezelf weer helemaal kwijt. In mijn hoofd probeer ik mij van me hol te krijgen maar het lukt niet. Woensdag heb ik mij voor het eerst in 13 maanden ziek moeten melden. Ik wilde naar mijn werk!!! Waarom lukt het niet, kotsend van hoofdpijn moest ik mij wel ziekmelden. Vandaag heb ik weer een intake bij parnassia...Oh wat ben ik boos op mezelf.....Wat moet ik nou!!? Morgen zou ik weer moeten werken, ik wil zo graag...Ik wil lachen, gekdoen, werken...Ik wil een leuke partner zijn, een geweldige moeder, en een super collega... Waarom waarom waarom...Waarom kan ik alleen maar op de bank zitten.. Wat doe ik, ga ik alles op alles zetten om morgen weer aan het werk te gaan of moet ik er aan toegeven maar ik ben zo bang, als ik er aan toe geef dan zak ik weg. Ik kan niet meer mijn hoofd boven water houden. help me alsjeblieft, ik verdrink..
Sorry moest het even kwijt..
Droepie, ooit gehoord van de uitspraak: ¨rustig aan,
dan breekt het lijntje niet¨? Misschien mosterd na
de maaltijd, maar ik herken zoveel in je verhaal. Thea
(mijn huisgenote) was net als jij, werken tot je er bij
neervalt, niets aantrekken van de stemmen in haar
hoofd, de spanningen die haar ziekte met zich mee-
bracht, en nu? Bergje op, berg af. Ik neem mijn petje
af voor ieder van jullie, omdat jullie blijk geven van
het feit dat jullie je zorgen met elkaar delen, daar is
moed voor nodig en dat bezitten jullie in ruime mate.
Nogmaals, petje af. Fedora.
Hoi Droepie,
Het lijkt mij zwaar, waar je nu in zit.
Ik ga volgende week beginnen met mindfulness-training.
Misschien is dit ook iets voor jou.
Mindfulness is met aandacht in het hier en nu naar jezelf en anderen en situaties kunnen kijken zonder te oordelen. Je gevoel er kunnen laten zijn zonder te oordelen en zonder erin te verdrinken.
Ik hoor erg goede berichten hierover.
Het is beter om het te accepteren, dat het niet gaat dan er tegen te blijven vechten.
Veel sterkte,
Annet
Hallo Droepie,
Je lichamelijke en mentale signalen zijn herkenbaar voor mij.
Laat me het even met wat beeldspraak uitdrukken: de draaglast heeft je elastiek uitgerokken...laat ze aub niet breken. Er zal terug rek komen in de elastiek, in je veerkracht...alleen dat heeft tijd nodig.
Heb geduld, wees niet te hard voor jezelf en leg de lat niet te hoog.
Neem niet teveel hooi op je vork.
Groeten en veel sterkte,
stokstaart